I'm once again fighting the urge to fake my death and move to a small city and open a little florist shop or cafe filled with books

zambak istiyorum ve bu istek bitmez gibi

I hate who I am as a being and a person.

all you need is a good shower and a slow night to start believing life is worth living again

biriyle gerçek anlamda muhabbet etmek.. anlamak, anlaşılmak, anlaşıldığını hissetmek, anlattıklarından tedirgin olmadan, tartmadan, acaba bunu anlattığıma pişman olur muyum korkusu olmadan konuşabilmek.. bazen insanın sadece bunlara ihtiyacı oluyor.

the intimacy of sleepy conversations

i feel so left out. like everyone around me knows how to be a human and i don’t.

me??? tired??? stressed??? exhausted??? i wanna cry??? yes.