Saygı olsun bu çelik atlıların gök tuğuna, tuğu kaldırmış olan orduların ''BAŞBUĞ'UNA!''

“Kendi derdimi kendime bile anlatamaz olmuşum. Dört duvar sarmış etrafımı. Aynalar haram olmuş, uyku derde kedere dalmış. Düşünür dururum bu hâl nedir diye. Her şey gibi bu da cevapsız kalır zihnimde. İnsan bazen cevap bile aramadan kabullenir. Kime ne anlatayım ki? Cevap arayacak, sorgulayacak kadar hevesim bile kalmamış içimde.”

“Bir gülümseme düştü yüzüme. Sebebini düşünürken gözlerim doldu birden. “Ne oluyor?” dedim kendi kendime. Yavaş yavaş döküldü gözlerimden bütün dertlerim. Acı acı gülümsediğim dudaklarımın kenarından, aktı gitti tüm gençliğim.”

“Herkes kadar önemsiz oldun gözümde. Oysa seni görünce titrerdi kalbim, ellerim sarılmaya kıyamazdı, dudaklarım tenin için feryat eder, günlerce beklerdi. Sahi, nasıl geldik bu hâle? Gözlerim korkar olmuş sana denk gelmeye, ellerim buz kesmiş, dudaklarımı hiç sorma sevgili; ikisi de birbirine değmek istemiyor, iğrenir olmuşlar benden.”

“Her şey biraz farklı, biraz umutsuzdu. Sebebi gereksiz emeklerim sanırım. Aynı durumu yaşamamış insanlara kendimi çok anlatmaya çalıştım, anlattığım kadar basit şeyler değildi. Sözde bahane yaşantımdan ve geçmişimden biri oldu hepsi. Bir damla gözyaşı olarak anılmayacak kadar değersiz artık her biri.”

“Bir sigara yaktım. Hafif bir yağmur, bolca toprak kokusu vardı. İnsanlar yağmurdan kaçıp sığınacak yer arıyordu. Ben ise yağmur kadar doluydum; içimde afetler kopuyordu.”

“Susmayıp benimle konuşmakta duvarlar, ya yedim kafayı ya da benimle delirdi tüm binalar.”