Delibal

Yanımda sen varken önümüzdeki denize bile bakasım gelmiyor. Senin olduğun yerde geriye kalan bütün manzaralar güzelliğini yitiriyor.

Mona Roza’ya yazdığı veda mektubunu şöyle bitiriyor Sezai Karakoç: “beni çıkardığında anlamın bozulmuyorsa, bundan böyle ayrı yazılalım.”

beni bir ateşe atsan, sırf çığlık atmadığım için yanmadığımı söylersin. işte sen bana, böyle bir insansın.

“seni böyle sevdiğimi bilseler, asarlar beni.”

belimi kaç kez bükdüysen, her defasında karşında dikildim. hâlâ anlamadınmı, bu senin sandığın gibi bir kurşun değil.

gece olunca gidecek yolu kalmayıp, kaldırımda sızmış bir çocuk, kaç yıl geçerse geçsin suratına kapatılan o kapıyı unutmaz.

biz bu coğrafyanın, dar ve karanlık odalarında çocukluğunu yitirmiş kadınlarıyız. bizden şiir olmaz.

“üzülmesene züleyha, senin suçun yok. bu devir her şeyi delik deşik ediyormuş.”