εντροπία

Μπορούμε πια να δούμε τα άστρα που

μάς κρύβονταν τόσο καιρό.

Να απολαύσουμε ησυχία

είναι στη φύση μας•

Στο σκοτάδι σε νιώθω δίπλα μου

Νιωθω το σιγανό σου ψίθυρο

στο λαιμό μου

και το κεφάλι σου στον ώμο μου.

Υπόκωφη αγάπη

Δεν ξέρουμε τι γίνεται και δεν έχει

σημασία.

Είμαστε εμείς

μόνο.

Εγώ κι εσύ.

Και όλοι σαν εμένα και εσένα.

Και όσοι είμαστε τυχεροί

έχουμε έναν ώμο να γείρουμε

και ένα αυτί να μας ακούσει.

Και δυο μάτια για ν' αντικρύσουν

το ωμό σύμπαν πάνω απ'τις μοίρες μας.

Χαϊδεύω τα μαλλιά σου και σού

μισοτραγουδώ κουρασμένα

πριν πέσει το σκοτάδι πάνω

Τι θα γίνει αν σταματήσω να είμαι ο τύπος του «ναι ναι κατάλαβα», του «έχεις ένα δίκιο..», του αμήχανου, διακριτικού μισόψυχου μειδιάματος που δείχνει μηδενική όρεξη για σχόλιο;

Γιατί πρέπει να φυλάγομαι μην τυχόν πω πολλά για τη ζωή μου ή μήπως πέσω σε αντιφάσεις; Γιατί να υπάρχει αυτή η ανάγκη εξαρχής; Γιατί πρέπει να αποφασίσω αν θα φοβάμαι ή αν θα κρύβομαι;

Γιατί πρέπει να δεχτώ τι λέει η «θέση» τους ή η ηλικία τους; Γιατί πρέπει να δεχτώ σύνολα και αποφάσεις που δε με δέχονται τα ίδια; Γιατί πρέπει να μάθω να με μισώ;

Γιατί πρέπει να θεωρήσω φυσικό το κρύψιμο και τη ντροπή; Τι θα γίνει αν ανταπαντήσω; Τι θα γίνει αν αφεθώ, αν ξεχυθώ ορμητικά χωρίς δισταγμό και χωρίς λιποψυχία; Τι θα γίνει αν αντιτάξω τη ντροπή μου στη ντροπή τους;

Να αφήσω βάρη που δεν είναι δικά μου θέλω.

Να πετάξω ευθύνες που δεν υπάρχουν

Λόγους που είναι ψεύτικοι

Θέλω ελευθερία,