♥

Keşke bazı rüyalar hiç bitmese. Rüyamda gördüm seni. Nasıl özlemişim. Ögrenci işlerine sorarak başlıyorum seni aramaya. Okul kütüphanesinde bilgisayar başında buluyorum. Saçlarını kestirmişsin. Gel diyorum konuşmamız lazım. Birlikte bahçeye çıkıyoruz. Yürüyoruz. Güldüğünü hatırlıyorum, sevildiğimi hatırlıyorum ve bunlar şuan gülümsememe yetiyor. Geçtiğimiz günlerden birinde de yine gördüm seni. Gördüğümü hatırlıyorum ama ne gördüğümü hatırlayamıyorum. Sanırım korkuyorum; o paylaştığımız küçük anı dilimlerinin kaybolmasindan. Korkuyorum; tamamen aklımdan silinmenden. Ve farkındayım; çocuklara anlatılan bir masal bile olamadığımızın.

Aşk ya bir ihtimal ya da o sevdiğini keşfetmek için yüzlerce kilometre kat etmek olmalı.

Vazgeçtim, unuttum sandın di mi. "Yaz gidip güzden dönerken Tez vuruldum ah gülerken..." Bazı şarkılar varken ne mümkün seni unutmak. "Al senin olsun en sarı yazlarım, Sarılıp da bir daha ayrılmamalı..." Bazı şarkılar varken ne mümkün hayal dâhi olsan senden vazgeçmek.

"Sonra görüşürüz, dedi. Görüşemedik bir daha. Olsun. Görüşürüz dedi ama. İnsan, neden yalan söylesin ki?" Hatırlamıyorum bana en son ne dedin, nasıl vedalaştık veya vedalaştık mı? Son kez olduğunu bilmeden nasıl baktım ki gözlerinin içine? Bir yerde okumuştum, insan bir anıyı o an hissettiği şekilde hissederek hatırlamazmış; nasıl hissettiğini hatırlarmış sadece. Zaman geçtikçe hatıranın hatırası olarak yer edermiş kalbinde. En büyük acılarda bile o yüzden soğurmuş kalp. Seninle anılarımız olsun istemiştim; hatıranın hatırası olmasını önemsemeyeceğimiz kadar çok anı hemde. Ama şimdi en son ne dediğini bile hatırlamıyorum. Seni son gördüğüm yeri hatırlıyorum ve o an nasıl hissettiğimi, biliyorsun buralara bir yere daha önce yazmıştım. "Always." said Snape. Always.

Artık yazasım da gelmiyor sana. Ne kadar yürekten çağırırsam çağırayım, ne kadar bir şeyler değişebilir diye inanırsam inanayım; olmuyor. Tam bu satıra kalbimi bırakıyorum. Hatırla: Okyanus gözlü, sonbahar gülümsemeli bir kızdı, soğuk bir kış gecesi evine bıraktığın...

Gönül işlerinden, Mevzu açma hüzünden; hüzünlüyüz Afitap...

Bahçeli bir ev istiyorum; domatesinden salatalığa marulundan nanesine sebze yetiştirebileceğim, duttan kiraza erikten nektariye dalından meyvesini yiyebileceğim, çeşit çeşit çiçekleriyle ilgilenebileceğim bir bahçem olsun istiyorum. Çünkü ben bunları yaparken sen oğlumuzla tek kale maç yapabilirsin o bahçede. Yeşilller içinde bir ev hayalim sırf bu yüzden. Sıcak yaz geceleri balkonunda dostlarımızla muhabbet ettiğimiz, L koltuğumuza kurulup cumartesiyi Star Wars yada Harry Potter günü olarak kapattığımız, mutfağında beraber yemek yaptığımız, salonunda senin bana solo konserler verdiğin, her duvarında anılarımız olan, birlikte yaşlandığımız ve bizle birlikte biz olan bir ev. Yeşiller içinde.

Kimi insanlar hayatlarındaki kırılma noktalarını görmezden gelir olağan yaşamlarına devam ederlermiş, benim gibi. Bir çok fırsatı da kaçırırlarmış tabi hal böyle olunca. Sanırım benim kaçan fırsatımda sen oluyorsun.

Yanağındaki gamzene saklansam, bulurlar mı ki beni?

Cuma yola çıktığımdan beri belki de önceki bir kaç günde vardır bilmiyorum, aklımdasın. Dinlediğim her yeni şarkı, yeni bir hayal demek şu aralar. Ama ne kadar yeni olursa olsun hayallerim, senin etrafında dönüp duruyorum. Tabi bir de korkularım var; cesaret edememekten korkuyorum. Kimseye de anlatamıyorum seni. Ama daha kötüsüde var; seni bu kadar yoğun hissederken gözümü açtığımda yanımda olmaman. Artık birşeyler yazmam gerekiyordu, birşeyleri anlatmam gerekiyor.