Galibaa ben bu dünyanın en çiçeksiz mezarıyım.

Eskiden şu saatlerin ileri geri gitmesiniden hiç hoşlanmıyordumm yaa kafam almıyordu bir türlüü. Ortaokuldayken bir ara kışın saatler değişmişti sabah okula gittiğimde 2. Derse zor yetiştim çokk utanmıştım o ara saatin değiştiğinden haberim yoktu fjfjfjf

Bilgisayarımın taksidini bitirdim çokk mutluyum🥳🥳

Bir kelebek ağrısıydı, vakit dardı, mevsim Hicaz'dı. Yetişmem gereken bir ölüm, kaçmam gereken bir hayat vardı.

Bu gemi çok su aldı batsın artık.

Züleyha kendini kaybetmiş bir kumarbaz sanki, ama belli etmiyor taş yürekli olduğunu ispatlamaya çalışıyor ama öyle değil, kesinlikle öyle değil.

hayatım şey gibii oldu kelebeğe bekle demişsin ve beklerken ölmüş

Sevgili Günlük, Bugün içimde biriken beni yavaş yavaş tüketen ne varsa hepsini buraya bırakmaya geldim. İçimde biriktirdiklerimi artık kendime bile anlatamıyorum günlük cümlelerimi toparlayamıyorum, yazıp yazıp siliyorum. Bir şeylerin yolunda olmadığını biliyorum fakat inatla her şey yolundaymış gibi davranıyorum. Herkes bana bakıp ne kadar da güçlü biri olduğumu söylerken bu yalanı sürdürmekten o kadar yoruldum ki öyle değil hiçbir şey göründüğü gibi değil. Göründüğüm gibi biri değilim ben. Hiç kimse iç dünyamın nasıl olduğunu bilmiyor, neredeyse her zaman parça parça dağıldığımı fark etmiyor içimdeki derin çöküntülerle yaşadığımı anlayamıyor. Kötü olduğumun farkında değil kimse. Etrafta gülüp eğlenen, hiçbir derdi olmayan mükemmel bir hayatı varmış gibi görünen o yenilmez profili çizmek benim zorunluluğum olmuş. Nefes alırken canımın acıdığını haykıramıyorum. Bende iyiyim işte deyip geçiştiriyorum her şeyi. Canım acıdığında sadece gülümsedim, yarım kaldım ve sustum. Ama artık yoruldum ne yapsam iyi olamıyorum günlükk. Bazen öyle yoruluyorsun ki kendini anlatmaya bile halin kalmıyor kim nasıl anlamak istiyorsa öyle anlasın diyorsun. Aslında söylemek isteyip de söyleyemediğin çok şey vardır ama o sessizliğini tamamen kırgınlığına borçlusundur. Ama herkes seni güçlü bildiği için o sessiz köşende kalmak zorunda hissediyorsun kendini. Ağlayamıyorsun mesela, çünkü sen güçlüsün ya hanii. Herkesin her koşulda yanında olur, herkese öğütler verirsin ama seni kimse sormaz. Kimse senin nasıl olduğunu merak etmez, belki de değersizsindir önemsemiyorlardır. Kimse sen sormadan kötü olduğunu, ağladığını, üzüldüğünü anlamaz. Herkes kendi dertleriyle o kadar meşgul ki, senin şu koskoca dünyada biraz bile önemin yoktur. Şu kocaman dünyada yapayalnız kalmışsındır. Yanındayım diyen kim kaldı ki kime o gitmez dediysem ilk o gitti günlük. Dizlerimi karnıma çekip bunların hiçbirini hak etmedim diye haykıramıyorum bile artık. Etrafında insanlar olmasına rağmen yapayalnızım. Haklısın be günlük ailem bile beni doğru düzgün sevmiyorken, beni hak ettiğim gibi sarmalamıyorken, bir başkasından beni sevmesini, bana umut olmasını beni anlamasını dinlemesini istemem de tamamen benim aptallığım. Artık ağlayamıyorum bile, ağlasam rahatlarım belki biraz ama yok. Çok dengesiz bir sinirim var şu aralar göğüs kafesimi yırtıp açasım, kalbimi oradan söküp atasım geliyor. Geçmeyen bir ızdırap yapmışlar içime. Gitgide kötü oluyorum, farkındayım. Kafamda sürekli senaryolar kuruyorum ve en çok kimden korkuyorum biliyor musun kendimden. Bazen bedenim kontrolümden çıkmış gibi hissediyorum, sanki kendimi tutamıyormuşum gibi. Günlük hayatta yapmam dediğim şeyleri yapmayı düşünüyorum ben bu değilim. Düşüncelerimin arasında o kadar kayboldum ki, kendime yine epey uzağım. Dilimin ucunda söylenmeyi bekleyen birçok kelime var ama konuşmaya başlasam nereden başlayacağımı bile bilmiyorum. Yolunda giden şeylerin bir anda mahvolmasına o kadar alıştım ki, artık hiçbir şeyi güzelleştirmek için çabalamıyorum. Çünkü benim güzelleştirmek için çabaladığım, ömrümü verdiğim her şey sonunda yine bir hiç oldu. Bazı şeyler çok ağır geliyor artık günlük, ufak bir sorun bile ruhumu epey yoruyor. Her şey bir bir anlamını yitirirken bir köşede oturup olanlara seyirci kalmaktan öteye geçemiyorum. İçimde ne bir heves ne de ileriye dönük tek bir plan bıraktılar her şeye karşı büyük bir bıkkınlık hissediyorum. Yıllar sonrasını düşündüğümde yanımda kimsenin olmayacağını bilmek bu kimsesizlik hissi canımı çok yakıyor ama artık kabullendim. Bir gün her şeyin bu bitmek bilmeyen sancıların tamamen dinmesini beklemekten başka çarem kalmadı. İyi değilim işte, bu kadar yani. Ne fazlası ne azı.

Keşke böyle içimi açabilsem de gösterebilsem içimi anlatamıyorum eskisi gibii ifade edecek kelime bulamıyorum hislerimi. Özür dilerim anne beni affett. Ben yine yenildim anne

Biri baba sorunları hakkında dalga geçti ama babasıyla çok iyi anlaşan bir kız gördüğümde yaşadığım o buruk gülümsemenin ve kalp sıkışmasının nasıl bir his olduğunu bilmiyor.

Sevgili Günlük, ben hep dinleyen taraf oldum bu hayatta hiç anlatmadım. Çünkü ne zaman anlatırsam bencil görünmekten korktum. İçimi dökersem sanki acılarımla dikkat çekmeye çalışan biri gibi olmaktan çekindim. İnsanlar kırılmasın dökülmesin diye ben hep onlara yol aradım ben hep dinledim onların dertlerini kendi dertlerim gibi sırtlandm paylaştım. Kendi yangınlarımı söndürmeden başkalarının evindeki kıvılcımlara koştm. Ama bir kişi de gelip Sen neden böylesin demedi. Tek bir kişi bile bu saate kadar seni ayakta tutan şey nedir diye sormadı. Neden bu kadar depresifsin, bu sessizliğin arkasında ne saklıyorsun demedi kimse. Bu saatte gözlerimin neden yaşla dolu olduğunu o yastığı neden her gece arkasını çevirmeden, diğer kuruu tarafını bulmadan yatamadığımı sormadı. Çünkü ben onların göznde hep en güçlüleriydim. En vurdumduymazı, en duygusuzu, en mutlusuuu, en neşeliiisi. Herkesin sığınabileceği o yıkılmaz limandım. Yemin ediyorum öyle değilim günlük yemin ederim ki öyle değilim. Eğer öyle görünmezsem içimi görürler sandım. Yaralarımla alay ederler zayıflığımdan vururlar beni bu kimsesizliğimle baş başa bırakırlar sandım hep. Ben hayatım boyunca hiç hissettiğim gibi davranmadım. Ben hiç göründüğüm gibi olmadım günlük. İçimde kıyametler koparken, dışarıya hep yapay gülücükler fırlattım. Çok yorgunum bee günlük inanılmaz yorgunum. Herkesin derdine derman ararken kendi ruhumun kan kaybından ölmesini izledim sessizce. İçimde karanlık bir odanın köşesinde dizlerini karnına çekmiş hiç saçları okşanmamış, hıçkırıkları boğazında düğümlenmiş o küçük çocuk tir tir titriyor şimdi. Kimse o çocuğun elinden tutmadı. Kimse şefkatle başımı göğsüne yaslayıp geçti, ben buradayım dmedi. İnsanların yükünü taşımaktan kendi omuzlarım çöktü de benim yükümün altına bir tek el uzanmadı. Meğer ben herkes için varmışım da kendim için hiç olamamışım. Güçlü görünmek, her gün yüzüme o neşeli maskeyi takıp tiyatro oynamak ruhumu ince ince eritiyor artık. Taşıdığım bu ağır sessizlik, kimselere anlatamadığım o büyük yalnızlık içimde cam kırıkları gibi birikmiş her nefes alışımda, her yutkunuşumda canımdan bir parça koparıyor. Hak ettiğim o koşulsuz sevgiyi, o sıcak sığınağı kimsede bulamayınca, insan kendi kalbinde yabancı, sığınmacı oluyormuş. En çok da bu sessiz kimsesizlik büküyor boynumu. Bu gece yastığımın gözyaşlarımla ıslanmış o soğuk yüzünde, hiç sevilmemiş bir çocuk gibi yapayalnızım. İçim acıyor günlük. Hem de hiç geçmeyecekmiş gibi, canım çıkarcasına çok acıyor.