Posie Prosa

Je hebt het vast al wel gemerkt, er ontstaat steeds meer reuring wereldwijd rondom onze ‘lockdown’. Mensen die in lockdown zitten willen meer vrijheid, mensen die vrijheid hebben willen dat hun regering een lockdown instelt, oude mensen willen bezoek op hun ouwe dag, al zou het daarmee hun laatste zijn, jonge mensen willen feesten en knuffelen, bedrijven en werknemers willen overleven, en ondertussen is er nog steeds geen medicijn of uitzicht op een vaccin. Ik merk dat het me leeg maakt van binnen. Ik weet niet wie of wat ik moet geloven, ik weet niet wat de juiste koers is, ik weet niet wat het gevolg op de lange termijn zal zijn en hoe de oogsten binnengehaald moeten worden zonder gastarbeiders. De onzekerheid zorgt er voor dat we onzinnige discussies op internet met elkaar gaan voeren, dat we ook in huis steeds minder sociaal met elkaar om gaan en dat we onze vrienden niet meer in het echt durven op te zoeken. Het lijkt er ook op dat er geen mensen met antwoorden zijn. Ondertussen maakt het pentagon bekend dat er opnames van ufo’s gemaakt zijn, eigent China zich HongKong toe en kan Prince Andrew weer in het openbaar verschijnen zonder dat mensen protesteren.

Vergeten bleven we kleven,

De tere wezens leken te leven tegen de regels en de regen,

Geen keten met de zegen, elk even hels,

Het feestbeest wees de weg met verve,

Ver weg verlegen en mezelf,

Je wenst jezelf een werker,

Wees reeel, beweeg mee,

Geef en beleef,

Het werkt wel

Deze teef geeft Kleef,

Je denkt Beleef!

Bleef ze? Nee,

Ze rende en bleef,

De slet, de teef,

Geel zeggen ze,

Even werd het een gek,

Geef je het me?

Je tere zelf,

Verleg je me jezelf?

Beleef het met me

Wees met me

Nee, wees met me

Welk gereten zelfbeeld

Weert de slechte weg

Welk gereten zelfbeeld

Heeft teveel Geleden

Ze was een luchtspiegeling,

Een lijst vol mooie woorden,

Te jonge beloften, respectloos,

Er de levenslust vermoorden,

Liefde die geen liefde bleek.

Voor nu m’n buik weer even vol,

Als ik haar kan vergeten,

Nog niet vandaag.

De vakantie zonder ruzie,

Er was geen vakantie,

Dat zei ze de dag van vertrek af,

Uit haar mond de naam van een ander,

In mijn hart een nieuwe breuk,

Voel ik haar vertrekken,

Liefde valt zwaar als ze vergaat.