Poez-ja

Charles Simic

Należy go oglądać z autobusu "Jelcz"

starego typu, w którym okna całkiem czyste

nie są nigdy, z zasady; i należy mieć

miejsce siedzące z dermy pociętej żyletką

przez chuligana, z nudów; i należy lekko

mrużyć oczy, by twarze stłoczone, bezkrwiste

(mgliście znane, z widzenia) pokrywały wszystek

szarawy obszar szyby jak lustrzana śniedź;

i trzeba jechać w tłoku; i trzeba daleko,

na drugi koniec mózgu, ten, który ma przystęp

bezwiedny i swobodny do świata, danego

tę biel przeszywającą, ten zbyt czysty śnieg.

raz na zawsze, i z łaski; i przy sobie mieć

w tym autobusie to, co najbardziej dolega,

ludzką woń, asymetrię, odroczoną śmierć

(wsuwany - z góry, z wolna - do kieszonek serc

paszport z trwałą ważnością, ale w czasie przyszłym)

także kaszel, gderanie, łokieć, nikły śmiech -

dopiero wtedy można znieść ten ból puszysty,

Gnocchi. Zmywanie na pozór jak zwykle. Laurze szkoda lodów. Juan przemyka się jak cień. Skały szczotkują Lipicę. Upadamy z głową Ludwiga. Suchy ląd, Sarah. Obudziłem się w podkoszulku. Podnosili mnie bloczkiem, w jedwabiu. Kołyszesz się, kiedy walisz w ściany przepaści? Jak wpływa to na linie papilarne twoich kości? Błony namaścili. Gromadzili, wiązali, uprawiali. Chiama mi. Wyjadę konno na łowy na lisa, spod skóry. Tutaj się podpisał Browning. Podoba mi się Procacci. Ścieżka, ścieżka, Bello Sguardo. Ho mangiato il farro. Mi ha piaciuto molto. Tobie, z ruchliwych świeżych nieżytów, znów świeci słońce na ogród. Dziurkę od guzika złożyliśmy. Daliśmy, daliśmy, daliśmy, daliśmy, nie tam, daliśmy, daliśmy, daliśmy, daliśmy.

Coraz częściej ludzie, których nie cierpię, wyglądają bardzo dobrze niestety.

I ten ich instynkt, żeby nie przybliżać zapalniczki do oczu.

Też nad głowami moich wrogów otwiera się sklepienie

i jakieś gwiazdy wydają im się bardziej przychylne,

kiedy tak leżą, mając pod plecami twardą, płaską powierzchnię,

położywszy głowy na swoim mieniu, gdzie ich nie dosięgnie moja kulka,

i myśląc dla odmiany o kulce w mojej głowie. Obracają się na bok

Gdzie jesteśmy? W ironiach których nikt nie chwyci, krótkotrwałych i nieakcentowanych, w trywialnych pointach które kwintują metafizykę niedorzecznym detalem, w piątku, co wypada na piątego listopada, w mnemotechnice dni. Można dać przykład i można to przyjąć na wiarę, kocią łapę na gardle.