ruhuyalnızlar

Bi insanla tartisinca aslinda karakterinin zaten böyle oldugunu ve senin sadece kafanda güzelleme yaptigini anlamak ...

Dusuncesiz insanin dusuncesizligini de sen cekmeye baslayinca cok dusunmeye basliyorsun

Bir insan hayatınızdan çıktığı zaman aynı mahallede otursanız bile karsilasmiyorsunuz. Farketmeden son kez goruyorsunuz ve hayatinizdan cikip gidiyor. Nasibinizden de

Kalbine geleni dilinle ifade edememek, kendine dürüst olamamak, yazdıkça baska insanı yazıyor gibi hissetmek, gittikçe kendine yabancılaşmak... Öyle bir his işte

Dunyanin en ergen olayi cocukluk askina mektup yazmak. Cok ilginç gerçekten. Eline kalemi aldığın an cringe krizine giriyorsun ama insan rahatlıyor şimdi. Kağıda Allah belanı versin falan yazinca evet

Bilemiyorum. Belki de çoktan parçalanmaya başlamış hayatım yavaş yavaş dağılıyor bir geminin batmadan önceki son hali gibi. Ne bir şeye ilgim kaldı ne de umudum. Artık hayatın sıradanlıklarına göğüs geremiyorum. O bile batıyor. Yavaş yavaş enerjimin bitip tükendiğini hissediyorum ve en çok ta bu bitiriyor beni...

Ruhun karanlığa bulanırsa renklendirmek için gökkuşağı arama. İçindeki umut yetecektir...

Aslına bakarsak insanları da anlıyorum. Sadakati ve güveni herkes kaldıramıyor ve haketmiyor. Yani onlara ağır geliyor. E tabi hal böyle olunca bilançosunu da biz çekiyoruz. En iyisi basın müsait kısımlarına tekmeyi. Hayatınıza layık insanlar girmesi dileğiyle...

İnsanların sahte samimiyetindense kendi acı yalnızlığımı yeğlerim dostum. Kimsenin rivrivini çekemem

Saçma sapan insanlar müsade ederse eğer kendi hayatımla biraz da ben ilgileneceğim.

Söyle bir namaza dursam, bütün sıkıntılarım bir süre uzaklaşma kararı alsa benden... Vallahi rahatlarım.

Hayattan bir şeyler kaçırdığımı fark ettiğimde ağlamak istiyorum

Önceden içinde rengarenk umutlar biriktiren kalbim, şimdi soluk gri acılarla çırpınıyor. Ve ben öylece bakıyorum.