Rapunzel

Öfkeliyim evet. Genelde öfkeliyim. Çünkü çok ayıp ettiler bana. Açık verdim çünkü en baştan, her şeye inanabilen bir salak olduğumu hiç saklayamadım. Ve tanıdığım neredeyse herkes bu özrümü acımasızca kullandı. Ve sen de, üzgünüm ama sen de farklı değilsin…

Ben seni hep sevgilim ben seni hep Yüzünden geçen dalgalardan okudum. Gözlerine sevgi okudum ellerine şefkat okudum Annen seni inkâr etmişti Aldım etime dokudum.

“En çok seni sevdim.” diyerek suladım saksıların her birini. İpeğe dokunur gibi incecik bir duyguyla. Durmanın, oturmanın, yavaş ilerleyen bir zamanın içinden biraz sert bir rüzgar esse sanki kırılıverecek, dağılıp dökülecekmiş duygusuyla.

Bazı şeyler vardır ki anlaşılır hale gelmeleri için telaffuz edilmeleri gerekmez.

Siz hiç pencerenize kuşlar sıçtığı için mutlu oldunuz mu? Ben oldum. Canlılık emaresi dedim ben bu vaziyete. Tanrının belki de beni umursadığının en bariz göstergesi.

Hepimiz kendi hayatlarımızın tanrısıyız. Küçük, huzursuz tanrılar. Yeni şeyler isteriz biz. Sanırım, tanrı yarattığı tabiattan tatmin olmadığı için insanları, mükemmeliyeti bozan bizleri yarattı. Huzursuz yanıyız biz tanrının.

Peçorin kimseyi sevmedi. Anna Karenina istediği kadar sevilmedi. Peçorin, Anna Karenina'ya aşık olsun isterdim, sevmeyi bilen ve sevmekten korkmayan o kadına tutulsun isterdim... Peçorin, eminim o zaman "Ya o beni sevmezse," diye soracaktı... Ben de ona "Anna Karenina, Anna Karenina'ysa eğer, seni sever," derdim. Peçorin, Anna Karenina'yı sevmiyor. Anna Karenina, aşık olmayı hayatıyla ödüyor. Peçorin mi olmalı, Anna Karenina mı? Her seçim bir kaybediş. Hele, hem Peçorin'i hem Anna Karenina'yı seviyorsanız. Bütün kitapları okuyorsunuz, hayatın karmaşık yollarından dolanıyorsunuz ve çıka çıka hep aynı mısraya çıkıyorsunuz. "Ten hüzünlü heyhat... Ve okudum bütün kitapları." Savunmasız, güçsüz ve hesapsız olmak belki de mutluluğun kapısını açacak. Ama bunun için Peçorin'in Anna Karenina'ya aşık olacağı bir kitap bulmak gerek. Anna Karenina, Peçorin'e sevmeyi öğretmeli. Ve, ten bu hüzünden kurtulmalı.

Ölüyorum tanrım Bu da oldu işte. Her ölüm erken ölümdür Biliyorum tanrım. Ama, ayrıca, aldığın şu hayat Fena değildir. Üstü kalsın.

Hayat kusursuz bir hiledir. Ne zaman ki gökyüzünde kendi yıldızımız vals yapar, Ne zaman ki bir düşü severiz körkütük, Tanrı özür diler anılardan.

1870'li yıllarda bir mesajı en hızlı iletmenin yolu, Mors alfabesiyle telgraf hatlarından ulaştırmaktı. Telefonu Graham Bell mi yoksa Meucci mi icat etti bilmiyorum ama; Ben aradım, sen açmadın.

Bazıları acının varlığını güneşi göstererek reddeder; o ise ıstırabını göstererek güneşin varlığını reddediyor.

Eylül toparlandı gitti işte, Ekim filan da gider bu gidişle. Tarihe gömülen koca koca atlar, Tarihe gömülür o kadar.

Elinde değildir akşam serinliğinde üşürsün. Eylül’den itibaren geceler hazindir, uzundur.

Unutulmuş ne varsa sevgiden geri kalan, Bir kadeh şarap gibi içilmiş şarkılarda. Bütün ışıklar sönmüş, terk edilmiş hatıran. Bir senin aydınlığın karanlık sokaklarda.

O benim gözlerime niye öyle, neden öyle, hangi öyle, nasıl öyle bakmıştı ki, ben sağ elimle kalbimi yoklamıştım.