Zagubiona w świecie.

5:34

Kiedyś udawała ciąże, okłamywała mnie, groziła. Po czym nagle jej się wszystko odmieniło :stała się kochana, ale po chwili rozmowy znowu wszystko zaczynało się na nowo. Znowu mówiła mi, jaka to ja nie jestem okropna, jak ją krzywdzę, jak w ogóle tak mogę. Zero empatii? Staram się jak najbardziej. I tak właśnie zataczało się błędne koło. Udawała kochaną, aby porozmawiać i po chwili wylać na mnie swój cały jad jaki w sobie nosi. Teraz - po kilku miesiącach milczenia dzwoni do mnie pytać jak poszły egzaminy i czy pojedziemy razem do babci na święta. Pierwsza od dawna rozmowa bez podprogowego przekazu. Ale nie,nie dam się tak łatwo. Nie wybaczę jej tego, co działo się za dzieciaka. Niby nie jest to jak z horroru, ale zapadło w pamięć. To, jak wychodziła popołudniu, a wracała pijana kiedy ja już spalam. Miałam może 10 lat. Pamiętam, jak przyłapywałam ją z jej "chłopakiem" o 2 nad ranem, przed tym jak na 8 rano miałam iść do szkoły. Potrafiła wziąć mnie do domku nad jezioro, żeby potem napić się i mówić, że nie wracamy i, że nie pójdę jutro do szkoły. Jak zamykała się na balkonie na długie godziny ze swoimi drinkami. Ja- jako dziecko mogłam jedynie płakać widząc, jak wychodziła do kolegi, który ją zdenerwował z nożem. Ona mówiła, że mój płacz jej już nie rusza. Pamiętam jak w nocy leżałam w łóżku myśląc co spakować na "ucieczkę z domu". Wiecie kiedy mi przechodziło? Z rana. Z samego rana kiedy przychodziła budzić mnie całusem w czoło i mówiąc, że tosty już czekają. Wtedy jej wybaczałam dotychczasowe błędy. Ale to się ciągle powtarzało. Ciągle nakręcała tę spiralę zamętu w mojej dziecięcej główce. Ciągle jej wybaczałam bo co innego mogłam zrobić? Uciec do babci aby ta po mnie przyszła, wydarła się i mówiła jaka to ja okropna nie jestem? Wolałam być cicho. Dopiero teraz to sobie uświadomiłam. Ile zła zrobiła swojemu dziecku. Ale przecież to ONA nosiła mnie 9 miesięcy pod sercem, to ona wychowywała mnie po tym, jak "mój tatuś mnie zostawił". Mój tatuś w tym czasie robił wszystko, żeby się ze mną skontaktować, co ona z łatwością psuła. Jako dzieciak nie zauważałam ile złego mi robi. Żyłam w tym błędnym kole, kiedy po przeprowadzce nie postanowiłam tego skończyć. Czego skończyć? Skończyć ze sobą. Miałam 11/12 lat. Co ja miałam w głowie? Nie mam pojęcia, ale nadal to tam siedzi. Siedzi, aby w najmniej oczekiwanym momencie wyjść i przygwoździć mnie do ziemi nie pozwalając wstać. Nawet poruszyć palcem. Ale ja dalej lgnę w to jak głupia. Znowu zaczynam myśleć, że zrozumiała. Chcę mieć z nią normalne stosunki,ale wiem, że ona chce mnie jeszcze bardziej zniszczyć.