Pilozoof🐾Panda

Umutla beklediğin bir ışığın, tam da dokunacakken sönmesidir. Her şeyini bağladığın doğruların kocaman bir hiçliğe çıkmasıdır.

Panik? Korku? Belki. Ama en çok da acele ederdiniz.

Bir anda, yıllardır "sonra yaparım" dediğiniz her şeyin, "bir gün" diye ertelediğiniz her hayalin üzerine atlardınız. O 3 aya, 30 yıllık bir yaşamı sığdırmaya çalışırdınız. İşe gitmek yerine denizi görmeye gider kokusunu içine çeker doya doya izlerdiniz, sevdiğiniz insana hislerinizi haykırır, korktuğunuz o adımı atardınız.

Peki neden o kıvılcımı hissetmek için bir felaket senaryosuna ihtiyacımız var? Neden içimizden gelen o sese kulak vermek için bir "son kullanma tarihi" bekliyoruz?

Hayat, zaten geri sayımda olan bir saat. Sadece kronometreyi bizden saklıyorlar.

Kendimi kocaman, ıssız bir denizin ortasında mahsur kalmış gibi hissediyorum.

Ne tarafa yüzeceğimi bilmiyorum. Gitmeli miyim, kalmalı mıyım?

Bana iyi gelmeyen şeyleri hayatımdan çıkarırsam gerçekten iyi olur muyum, ondan da emin değilim.

Hayat işte… Ne kadar tuhaf.

Bazen seni bulutların üzerinde hissettiren şeyler, bazen de bir anda en derine çekiyor.

Ve sen, hangisinin gerçek olduğunu anlamaya çalışırken, çoğunlukla susuyorsun.Evet, gerçekten çok garip…Susmanın her zaman en iyisi olduğunu sanmıştım; ama değilmiş.Artık neyin doğru, neyin yanlış olduğunu bile bilmiyorum.

Susarak doğruyu öğrenebilir miyim? Kalbimin acısını dindirebilir miyim?

Sanmıyorum,susmak çoğunlukla hisleri bastırmaktan ibaret.

Peki daha ne kadar kendimi susturacağım?

Daha ne kadar kendimi hiçe sayacağım?

Başkalarını kırmamak uğruna daha ne kadar kendi kalbimin üstüne basıp geçeceğim?

Bana sorma… inan, ben de bilmiyorum.

Ama belki de bazen bilmemek kötü değildir.

Belki de cevaplar, zamanla sessizliğin içinden çıkıp gelir.