Pilosopo 'Lacio

Marahil ay pamilyar sa inyo ang hirarkiya ng pangangailan . Ayon kay Abraham Maslow, mayroong limang pangunahing pangangailangan ang tao. Ang pisyolohikal, pangkaligtasan, pangangilangang makisalamuha, makisapi at magmahal, pangangailangang mabigyan ng pagpapahalaga ng iba, at pangangailangang maipatupad ang kaganapang pagkato. Masasabi na ito ay angkop para sa panahon dati, subalit ngayon mayroon ng nadadag sa pangangailangan ng mga tao, ito ang INTERNET.

Ang modernong panahon ang isa sa pinakamausbong na siglo sa kasaysayan. Teknolohiya ang nagpapatakbo sa buhay ng bawat indibidwal sa ating panahon. Mapalingon ka man kahit saang dako, makakakita ka ng cellphone, laptop, computer at kung ano-ano pang instrumentong gumagamit ng internet. Unang ginagawa natin kapag may nasagap na Wi-Fi ang mga cellphone natin ay diretso Facebook, Instagram at Twitter. Tayo naman ay nagaalburoto na parang bulkan kapag mabagal ang ‘net o kaya walang net. Tunay ngang nilamon na ng internet and buhay ng mga tao.

Kada umaga, pagmulat pa lamang ng aking mga mata agad-agad akong nagsstreching. Streching para abutin ang aking cellphone. Sa madilim na mundo, siya ang nagbibigay liwanag. Ang sayang nadarama sa bawat segundo na hawak ko ang aking cellphone ay hindi matutumbasan ng kahit ano pa man. 

Ngunit walang istorya na walang climax, biglang pumasok ang realisasyon na may reaction paper pa pala akong ipapasa para sa asignaturang Filipino. Biglang tumgil ang ikot ng oras, Nandiliman ang aking paningin, unti-unting umagos ang malamig na pawis sa aking balat. Dito napagtanto ko sa aking isipan na "sh*t patay kang bata ka". Ngunit sa gitna ng delubyo na aking kinakaharap, isang mahinang boses ang bumolong sa aking tainga. "Kaibigan 'wag kang mabahala narito ako para sayo", pilit kong hinanap ang pinanggalingan ng matatamis na salita.

Isang pagyanig ang aking naramdaman, may lindol? Hindi. Wala. Imposible. Lumingon ako at nakita ko ang aking cellphone na nag-alarm. "Aha!", Sabi ko sa aking sariling. Ginising ng aking cellphone ang aking diwa. Agad-agad kong binuhay ang aking laptop, kumonekta sa internet, binuksan ang ang Microsoft office, gumawa ng bagong dokumento, humikab dahil sa antok chosss, at sinabi sa aking sarili na "KAYA KO TOH!!!"

Sintulin ni Flash kong tinype ang bawat salita at opinyon na ibinubuga ng aking utak. Binuksan ang Google Chrome at nanaliksik ng impormasyon, at litrato, inilagay sa dokumento, nilagyan ng palamuti, at tinatakan ng aking pangalan. Nagmadaling buksan ang kompyuter at printer. Kinopya at isinalin ang dokumento. Ngunit parang may mali? Hindi ko masabi kung ano iyon. Kinuha ko ang aking cellphone, pumunta sa messenger, tinanong sa kaklase kung ano ang font at font size na dapat gamitin sa takdang aralin. Sinabi niya sakin, ako'y nagpasalamat. Isinaayos ko ang aking likha at prinint ito.

"Sa wakas!!!", sabi ko sa aking sarili. Parang isang bagyong lumipas at ako'y nakaligtas. Isang sakuna na hindi maisasatawid kung wala ka. Ang salitang salamat ay hindi sasapat para sa serbisyong iyong inihatid sa akin. Ngayo'y taas noo kong haharapin ang kinabukasang naghihintay para sa atin.

Sa karanasang ito, nagbukas ang aking pag-iisip. Aanhin mo ang tao, kung meron kang internet. Ang internet agad kang sasagutin. Sa internet tanging ang imahinasyon ang katapusan. Tunay ngang pangunahing  pangangailangan ang Internet. Isa kang instrumento na nagpapabilis ng cramming ng estudyante. Isa kang tunay na bayani. Saludo ako sa iyo!!!! Heneral Netoy.