Hiçbir çaba yetmedi hiçbir sevgi de yetmez sana. Neleri yok yere hiç ettiğini umarım bir gece ansızın anımsarsın.

Yanında olduğum zamanları hatırlıyorum da değerimi bilmemiştin. Değerimi bildiğin bir dönem de olmuştu, o zaman da beni yanında bulamamıştın. Umarım bu durumun pişmanlığı seni hiçbir zaman bırakmaz.

O kadar değiştim ki kim olduğumu unuttum.

açıklamaya gerek kalmadan anlaşılmak. bağırmaya gerek kalmadan duyulmak.

Tumblr'ı seviyorum çünkü her zaman bir şeyleri benim hissettiğim gibi yazan birileri var

nasıl hissettiğimi anlatacak bir kelimem olmadığı için bir şey hissetmiyor gibi davranıyorumdur belki de

olan biten her şeye buruk bir gülümsemeyle bakıyorum sadece verebileceğim başka bir tepki yok

kimsenin sevgi kırıntılarıyla doymaya niyetim yok, ben tüm kalbimi açmışken beni yarım ağız seven kimseyi hayatımda istemiyorum.

benimle yeniden aynı masada oturup sadece beni izlemek için bile her gece yalvaracaksın çünkü ben seni dünyanın tüm sivri köşelerinden korumaya çalışmaktan başka bir şey yapmadım

ama ben de istedim, yuva olmak istedim. bir şeylere çiçek olmak istedim. sen ritimleri hecelere bölerken ben beni tutuşturduğun sigaradan duman alıp seni dinlemek istedim. gökten topladığım yıldızları sana armağan etmek istedim. hiç tanımasan da gözlerimi hatırla istedim. düş kırıklarımı sen tanı istedim.

aslında yaralar kapandı, izleri bile gözle görülmeyecek kadar hafif, ama bir telefon konuşması yeniden sızlamalarına yol açıyor işte. kötü havalarda sızlamaya başlayan eski kırık kemikler gibi.

ölüm var ve sen her yerden dönülür sanıyorsun.

sevgisizliğin beni gece üçte uykumdan uyandırıp boş duvar izlettiği de oldu.