Bir aydınlık var dünyada nokta kadar, bütün kalbimi saran

Ya ben taslağa up uzun yazı kaydetmeye gelmişim gibi oldu rahatladım valla bi iyi geldi özlemişim burada yazmayı

hiii, ben geldim naaber nasılsınız?

İçimde uzay boşluğuna aşık olan bu şey de ne?

Kelimesi olan kelâma gelen herşey herkes çok değerliymiş meğer

Bi insan kendini nasıl gerçekleştirir? Şu yaşıma geldim hala kendimi gerçekleştirebilmemin yolunu bulamıyorum/bilemiyorum. Bazı geceler hiç rehberim yok diye çok zoruma gidiyor, bazı geceler kimsesizlik kanıma çok dokunuyor, bazı geceler…

Kaydı sandığım hayatımın aslında temelleri mi atılıyordu

Bir gün ölürsem beni tanıyabilin diye

Geri mi geldim yoksa hiç gitmemiş miydim bilemiyorum, sadece ipeksi gökyüzünü hatırladığım yerin bi milim uzağına gitmeye kıyamamışım

Hayatım hiç de mükemmel gitmemeye başlamıştı ta ki mükemmelliğin bu olduğunu anlayana kadar *

Kendimi bulma ve kendim olma yolunun manzaralı bir dağ eteğindeyim

Sıkıştığımda kaçtığım yersin dünyada hiçbir şey

İki sene oldu. Belki üç. Hatırlamıyorum. Öyle bir kimsesiz kaldım ki, hayatım öyle bir altüst oldu ki ne hissettiğimi ne düşündüğümü bile kestiremiyorum yapayalnızlığın sonuçlarında hiç kendimi bulamadım kimse yokken yanımda bende duramadım kendimle bomboş bi boşluğun ortasında her gece gündüzler olmasın diye yalvardım gündüzü ölüme bile yeğledim…