Pertraktacje z diabłem

206 części poskładanych misternie, ręką zdolnego inżyniera. Worek wypełniony mnóstwem trybików i urządzeń, powiązany nićmi pompującymi w nie życiodajną energię. Masywy i kotliny, bruzdy i pęknięcia. Materiał napięty do granic możliwości, gromadzi coraz więcej bolesnych rys, nie mogąc utrzymać w ryzach tętniącego istnienia. 6 litrów płynu w kolorze dojrzałych czereśni bezustannie przepływa przez sedno Twojego jestestwa, przez wnętrze idealnej kreacji twórczej. Jesteś układanką, z milionów atomów, świetlistą energią wszechświata. Żyjesz, czujesz i podziwiasz. Zachwyt, to Twoje przeznaczenie. Twój byt jest największym darem. Nie zmarnuj go. Z miłością ugłaskaj napięte, jak postronki nerwy. Czule dokarm wygłodniałe ciepłego blasku spojrzenie. Raz jeden dane Ci jest sycić się dobrami wszelkimi, nie oddaj ich więc za bezcen. Kochaj. Nie bój się płakać i śmiać w głos. W tańcu wymachuj piórami, kołysz giętkimi liśćmi, zapuszczaj korzenie i rozwijaj skrzydła. Jesteś paradoksem, najpiękniejszym ze stworzeń. Jesteś światłem świata.

Znasz mnie. W tej starej koszulce, która stała się piżamą, przez niedopraną plamę, z tuszu do rzęs, powstałą, kiedy płakałam przez niego. Z mokrymi włosami, tuż po kąpieli, zachlapującą wszystko wokół. Krzątającą się po kuchni, w za dużym swetrze, nucącą pod nosem nasze ulubione piosenki. Znasz mnie. Nikt nie zna mnie tak, jak Ty. Zawsze jesteś przy mnie, nawet tak odległy. A kiedy już wracasz, w moje ramiona, Twój dotyk, Twoje ciepło i łagodny oddech na szyi, sprawiają, że czuję się, jak w domu. To właśnie z Tobą chcę go stworzyć. Chcę Tobie dać Dom, jakiego nigdy nie doświadczyłeś, będąc dzieckiem i zaszyć rany zadawane latami, przez żyletki słów i ostrza nieświadomych czynów. Chcę stać się Twoim Domem. Byś już zawsze do mnie wracał.

Gorąca kawa grzeje od środka,

Sierpień jest chyba moim ulubionym miesiącem. To jest czas kiedy lato powoli ustępuje miejsca jesieni, kiedy mija wszystko co najbardziej letnie, co lipcowe. Przemijają kwiaty maciejki i krzewy malin, a tak bardzo je lubiłam. Przemija jasny zapach wody wiejący znad rzeki. A za tym czasami jeszcze zatęsknię. I gorące, wilgotne noce, parzące gorącym asfaltem w stopy, oddające całe zebrane ciepło światu, przemija ta parna duchota. Przemija słońce, ktore paliło żywym ogniem, jasne jak wybuch supernowej i nieskończone. Zaczyna ogrzewać nas ciepłe, coraz niższe, żółte jak słoneczniki, które właśnie zakwitły. Noce robią się chłodniejsze, ale ich dotyk jest rześki, pozwalające odetchnąć po ciężkich dniach pracy, po ciężkim, lepkim powietrzu lata. Sierpień pachnie ziemią i zbożem, a petrykora po deszczu nie równa się z żadnym innym miesiącem. Tak, zdecydowanie uwielbiam Sierpień.

'Kiedy go poznałam, pomyślałam, że może być bezpieczną przystanią, w której na czas sztormu mogę się ukryć, by w ciszy odpłynąć do Naszego Domu, gdy wody się uspokoją. Spędzałam z nim chwile, będące cudowną ucieczką od rzeczywistości, poznawałam kawałek po kawałku jego świat. Tak bardzo zatopiłam się w przyjemności tych pięknych dni, że nawet nie zauważyłam, kiedy jego świat zaczął zlewać się z moim, a on sam stał się częścią mojego życia. I właśnie wtedy, leżąc w jego objęciach o 4 nad ranem, słuchając bicia jego serca, czując ciepłe wargi na mym czole i słuchając jak bardzo mnie kocha, uświadomiłam sobie, że dotarłam do własnej Itaki.'

Miałam zostać pisarką, choć nie poszłam na humana, ani na filologię. Z duszą artystki trafiłam na fotografię. Chciałam tworzyć najpiękniejsze portrety. Lecz jak mam to uchwycić, skoro nie ma na nich Ciebie?

Lubię mówić z Tobą...

Moje okno wychodzi na północ, mrożącą silnym wiatrem, wiejącym od morza. Ten pokój zawsze był chłodniejszy i ciemniejszy od innych, nawet latem, choć słońce spływające na dach powinno uczynić poddasze piekłem. Prawdopodobnie ten chłód i ciemność wylewały się ze mnie. Wyglądam na rzekę i marzę o tym, by to cholerne okno było od strony południowej, chociażby mieć świadomość, że patrzę w Twoją stronę, aby ta jedna myśl rozgrzewała moje serce.

Chyba o to właśnie w miłości chodzi. O to "Jedź ostrożnie, Kochanie", które powtarzam za każdym razem, gdy siadasz za kierownicą i Twoje wieczne "Pamiętaj, żeby coś zjeść". Taka prosta, codzienna troska, to okazywanie, jak bardzo druga osoba jest dla nas ważna. Czasami drobne sprzeczki, ale nigdy nie trwające dłużej niż dwa dni. Tu nie zawsze chodzi o uniesienia, słodycz i motyle w brzuchu, choć uwielbiam, kiedy nazywasz mnie swoją księżniczką. Chodzi o to, by być, by kochając potrafić dbać o siebie nawzajem i trwać w przyjaźni. Chciałabym, byś już zawsze mógł mi mówić "to z Tobą najlepiej się dogaduję"