eğer bir arkadaşım kötüyse, o iyi hissedinceye kadar yanından ayrılmamam gerekiyormuş gibi hissediyorum. unutmayacağım tek şey, kapını çalan birine sırtını dönemezsin.

“düştümse bana bu dünyayı sevdiren şeylere sırtımı yasladığım için düştüm. kalkar gibi oldum fakat yine düştüm. bir sıyrık aldıysam sebebi bendim. kimseye bağırmama gerek yoktu. keşke sadece kendimi yargılasaydım. kendimle hallederdim başkasını affetmekle çok zaman kaybettim.”

hâlâ senin bir bakışına hasretim.

Frida Kahlo şu sözlerle sanki beni anlatıyor; “Çok karışığım. Bir yanım olabildiğince huzursuz ve yorgun. Diğer yanım mucizelere ve düşlerin gerçek olabileceğine halen inanıyor ve heyecanını koruyor. Bu iki yan arasında ben, eziliyorum.”

Tam da seyahat planları yapılırken, Kapadokya’dan selamlar!

bi’ akşamdı, bağladın beni bedeninin ortasındaki çarmıha ki sonsuzlaştım. çağlarca yankılandı inancımın kırıklığı. bi’ akşamdı büyüdüm birden bire koyu bi’ sarılıkla içimde, geçtim olmak dünyasından. herkes unutsa ay hatırlar yüzümü.