kaf dağının ardındaki

'' Benim yalnızlığım insanlarla dolu. ''

Eğilseydim her kapıdan geçerdim. En azından kamburum çıkmadı.

annemin ıskaladığı çocuğuyum bir gün ölürsem en çok ona söyleyemediklerim üzecek içim de bir ukde olarak kalacak oysa söylemek istediğim her şeyi söylediğim de duymak istediğim bir özür bir sarılma olurdu ama her şeyi söylediğim de duyacağım üste çıkmak için söylenen kelimeler olacak kendimi sevdirmek için o kadar çok çabaladım ki bir duvar için çabalamış olsaydım çiçek açardı o bataklığa çevirdi beni

Yazdığım yandığım mı yalnızlığım mı ? Ruhumda kapkara yanıklar var. Ben hala çiçek kokmak derdindeyim.

kalbinde bir delik var ve ben onu bütün sevgimle kapatabileceğimi düşünmüştüm fakat simdi fark ediyorum sen o deliği hiç kapatmak istemedin.

Buğazımıza yumru olup oturan insanların umurunda bile de değiliz.

sizi ne diye tanımlıyorlar? Bana '' nahif ''diyorlar. Bilmiyorum hem uyuyor hem de uymuyor.

“Velhasıl; geçmediğin kapının gıcırtısını, sınanmadığın acının sancısını bilemezsin.

sessizlik sestir duyamamak engel değildir.

ağladım da geldim bayım. insanlara tabi ki de göz yaşımı göstermedim. kendi kendime ağladım. bir sürü dua ettim. üstümdeki şeyin kolları ıslandı ama yine de devam ettim. şimdi nasıl mıyım? duygularım akmış gibi. ne sinir ne öfke ne bir sevgi ne de bir varlık. yok gibiyim zaten öyle çok da var gibi bir hayatım olmadığı için önemli bir detay değil bence bu durum. bayım ben artık yaşamak için sebepler bulamıyorum. yirmi yıldır yuvarlana yuvarlana geldim bir şekilde ama artık öyle gerçekler var ki beni boğuyor. aldığım çantanın parası sofradaki varlığım okulumun parası. ruhum artık dayanmıyor. kalbim beni bırakalı ise uzun zaman oldu. aklı gelgit içerisinde. kendimi bulamıyorum. ama bir şey var ki şu anlattıklarımı yanına koy şükür sebebi olur. annem beni sevmiyor. gözlerimin dolmasına sebep olan bu cümle kalbimde herhangi bir etki yapmayacak kadar alışıldık. aklım ise tepkisiz. annem beni sevmiyor. sevmek için de bir sebebi yok ben başarısızım çirkininim hiç bir güzel yönüm yok bunlarına bana o öğretti. ağzını açarak gülme çirkinsin. yılanın başı sensin senin okulun borç. sen kimsin ki. bir de karşıma geçip benim sana yaptıklarımı kimse yapmaz deyişi evet anne kimse beni senin kadar sevgisiz bırakamazdı. keşke karşı komşunun kızı senin kızın olsaydı gerçi onun annesi onu bırakmaz o güzel başarılı ben senin başına gelmiş bir felaketim

kalk bir havuçlu tarçınlı kek yap. Şekerini az koy ama tarçına da alerjim var ama az koyarsan sadece nefes darlığı çekerim ve ölmem. içine ceviz fındık ve badem bence çok yakışıyor ama koymazsan sorun etmem. fırtına ver demişlerdi güneş açmış. ne değişken bir hayatın içinde yaşıyoruz. günler geceler saatler. sevdiklerinleyken yetmeyen yalnızken artan bitmesi için gözünün içine baktığın dersler hiç bitmese de şu masadan kalkmasam dediğin o kahve masası. dedikodunun yakınında ama bir o kadar da düşünceli tavırlar ile yaşamanın karmaşası arasında kaybolmaktır belki