Paria

bir sokak lambasına vurulmuşum . gece olunca karnım gövdemde bir ağrıdır. ne anladıysam al, al hepsi senin olsun. nasıl olsa mutmain bir vedayla gidiyorsun.

yüzüme vuran güneş. esen rüzgar. açılan şarkı ve şiirler. dolan gözlerim. saklamak adına göğü izleyişim. birkaç kuş sesi. titreyen ellerim. çakmağın yanışı. dumanın ciğerlerime girişi. ve bir şeylerin içimdeki yıkımı. kelimeler tarifsiz bu saatten sonra. ayaklarım yan basıyor kaldırımlara. birkaç kahve ve sigara. sabah, öğlen ve akşam. bir park köşesi. hep kaybedişim ve altında kalışım. umutla yazdığım satırları anımsamak yakıyor canımı. şuan içimde yanan ateş beni de yakıyor. anlatmak boşuna. yaşamak amaçsız. düzene koymaya çalışmaktan ziyade yıkıyorum her şeyi. dağılıyorum. dağıtıyorum. yanıyorum. yakıyorum. çaresizliğimi kollarıma kazıdım. sigarama anlattım. bir şeyler yaptım. ama kurtulamadım. sokaklardan geçen insanları inceledim. içlerinde olan bir yere yetişme arzusunu anlamaya çalıştım. anlamayınca bıraktım, çabalamayı. araba camlarından yansımama bakmayı kestim. çok sigara içtim. zarar verdim. en çok kendime. sustum. konuşanları da susturdum. şiirler ve şarkıları susturdum. müziğin sesini kıstım. dünyayla olan bağımın kopuşunu izledim. ev denen yere sabah çıktım, akşam girdim. biraz küfür işittim. bundan sağır sana kulaklarım. anlatmadım. anlatmayı geçtim birkaç kelime bile söylemedim. yüzüme bir gülüş kondurmadım. kalbimin acısını durdurmadım. şeytanlarıma kulak verdim. ölümü zikreden seslere kayıtsız kalmadım. akşam saatleri. sokaklara çıktım. ayyaşlara selam verdim. sorsan tanırlar beni. sokak lambalarını izledim. aynada gördüğüm bedene küfürler bahşettim. hiçbir şey olmamış gibi kahkaha attım. yankılandı sesim. kendimden iğrendim. iliklerime işleyen korkunun üzerine gittim. biraz dayak yedim. bundan sana sarılmamam. bağımlılıklarımı gün yüzüne çıkarttım. günler boyu bekledim. sokak lambalarının sönüş saatlerini ezberledim. geceye kan sundum. affedilmek için hiçbir şey yapmadım. kalpsizliği öğrendim. bir şeyler yaptım. iğrenç bir insan oldum.

neler nasıl geçti gitti değil mi. ne garip her şey. çok zaman geçti, çok şey oldu. günbegün küçük krizler yerini daha sakin kavgalara bıraktı ve aynı parka, aynı banka, aynı akşama kör bir inat dönüp dolaşıp dönmeye çalıştığımı fark edince irkildim. nasıl da acıtmıştı içini. nasıl da ağzın uyuşmuştu art arda içtiğin şeylerden. nasıl çocukça hisler ağlamıştı seni ama geçti gitti her şey. ne bekliyordun ki. bıçağın ucu köreldi. makasların metalik tadı artık korkutucu gelmiyor ve aslında asıl korkutucu olan şey bu. ışık alan tüm yaraları binbir zahmet kapattıktan sonra çınlama kesildi ve sen bir şehir tabelasından kaçmaya başladın. yolunu her gün uzattığın için kimseye açıklama yapmana elbette gerek yok ama bununla sen nasıl yaşıyorsun. cevapların bir önemi olmadığı ve kimsenin onları aramadığı yere ulaşmak ikimizin de hayaliydi ama şimdi de burada nefes alamıyorum ne yapabilirim? ben bu çınlama olmadan sen bu çınlama olmadan ne yapacağız? elbette kafamı kaldırdım nasıl kaldırmayayım? yan yana duran ve gülümseyen çocuklar sana ne kadar çok şey anımsatabilirse bana da o kadar şey. denize baktığında ne kadar uzağı görebiliyorsan içine baktığında da o kadar yakını. neden her şey bu kadar bulanık? netleştirip köşeye attığın tüm bıkkın hisler bir şekilde zamanla blurlanıyor bir yerlerden ne acı. ne acı içini döktüğün kadar toparlayamamışsın ve her kaldırımda bir parça her bankta bir parça derken eksilip gitmişsin. o eski öfkenin kekremsi tadını hatırlayamamak diye bir şey varmış değil mi. böyle bir hisse karın ağrısı çekeceğin kimin aklına gelebilirdi. senin bunlardan kalanını kim napsın çocuğum, kalanın kime yetsin. sen o kavga kadardın biliyor musun, kavgan bitince sesin de kısıldı gitti, çok acı olmasından ziyade kat kat katlanan içini hiçbir şeyin genişletemeyeceğine çok üzülüyorum. kalibren düştü. imzan artık ıslak bile değil. kim ne yapsın seni demeyeceğim ama dönme oraya artık. hiçbir şey bıraktığın gibi değil ya da sen hiçbir şeyi bırakamadın, emin değilim.

seninle yan yana bi iskeleye oturup ayaklarımı sallandırmadan öleceğim, bi öğle vakti kahvaltısında bellerine sarılmadan, geceleri kasıklarını öpmeden senin, akşamları dizlerine yatmadan, sırf sana kapıyı açmak için yüzümde ince bi sırıtışla eve senden evvel yetişmeye çalışmadan, biraz üzülünce yüzümü göğsüne saklamadan senin, gözyaşımı yüzüne akıtmadan, ben bi kere sen olamadan ölüp gideceğim. sorma bana ne bileyim huzur nedir.

Yemeği ocakta unuttum. Annemle göz göze gelmemeye çalışıyorum. Halsizim. Çok uyuyorum. İyileşeceğim ama nasıl ve ne zaman bilmiyorum. Gözlerim dolmayı ne zaman bırakır, ben seni özlemeyi ne zaman bırakırım bilmiyorum. Senden uzak durmak için kendimi zorluyorum. Çok zor. Yorgunum. İlaç içmeyi unutuyorum. Ama geçer. Elbet geçer. Benim için ilk. Belki de bu yüzden bu kadar acı ama geçer di mi zaten başka çaresi mi var ya da nereye kadar sürer ki. Bilmiyorum. Umarım sen biliyorsundur.

Kafanın içi susmazken yaşamak nedir unutuyorsun. Yemek yedin mi hatırlamıyorsun mesela. Saat kaç olmuş haberin yok, umurunda da olmuyor. Her geçen saniyenin canına kastı var sanki ama ölmüyorsun işte. Düşünceler öldürmeye yetmiyor ama delirtiyor.

İstemeden varım ve istemeden öleceğim . Olduğum şeyle olmadığım şey arasında , hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum . Kimdim ben sahiden ? insanların beni sevmesi için bir neden var mıydı şu hayatta ? Boş bir serüvende sürükleniyorum adeta . Daha önce olduğum bir şeyim . Var olduğumu hissettiğim yerde değilim. Kendimi ararken , beni arayanın kim olduğunu bilemiyorum . Her şeyden sıkılarak gevşiyorum . Ruhumdan kovulmuşum sanki . Şimdi ise ipi boynumdan dikkatle çıkarıyorum..

beni hep birlikte gömdük. beni annem gömdü. beni babam gömdü. beni sevgilim gömdü. beni hep birlikte öldürdük. kusursuz bir cinayet işledik. ve daha fazla öldürmek için hayatta tutmak istedik. hayatımın öyküsü bundan başka bir şey değildi.

Sen geleceksin diye iki tane kulplu bardak yıkadım. Çay içecektik mum ışığında. Bir de duş aldım buz gibi suyla. Saçlarımı taradım... Birazcık evi topladım, öyle çok da değil hani. Yatağımı, üstümü başımı... Gözlerim pencerede, kulağım bizim olmayan zil seslerinde kalakaldı. Sen gelecektin, ben sana çok sarılacaktım.

Bütün o savaştan ve kavgadan, boğazın patlayana kadar anlatmaya çalıştığın her şeyden geriye sadece tek kelime bile edemeden sessizce bakıp da yutkunduğun bir kaç şey kalıyor.

Aklıma gelmediği bir gün bile yok. Ama ben ölmeyi tercih ederdim.

seni aklayabilmek için karaladığım tüm insanların kiri ellerimden çıkmıyor. nereye dokunsam lekeleniyor, kime dokunsam iz bırakıyor. hiç susmayacağını sandığım ağzımı bıçak açmıyor. sevdiğim tüm masaların altına saklanıyorum. hiçbir şey hissetmiyorum, sanki balkonda öylesine otururken, öylesine esen bir rüzgârla içimde kalan son inanç da savrulup gitti. kaçtığım yerde kimse kalmamış, bahçede yabani otlar bitmiş, tüm evler pencere kapı duvar. canım hiç yanmadı. seni aklayabilmek için kirlenen ellerimi saklamadım. senin başını eğmeden yürüdüğün o yolda, ben başımı eğdim. kafamı kaldırdığımda göz göze gelirsek, silahına benden önce davran.

öyle bir yerdeyim ki, kan gövdeyi götürüyor. bakıştığım her ayrıntı neşter. kanlar gözlerimden damlıyor birer birer. kan buldum. duruldum. duruldum. en sonunda kan oldum. akacak damar bulamadım. sustum. durulacak durak değildi hiçbir kelime. ama durdum. sustum. tanrım, kızma bana. yeniden ölebileceğim bir kefen yok. biliyorum. yeniden doğuracak bir kadın. yeniden yaratacak bir sen. yok.

insan bulunduğu konumda, hiç yer değiştirmeden; ikinci kahveye geçmeden, bir uçurumun kenarına gelmeden değişiyor. hiçbir uçurum, hiçbir sokak lambası seni o duvarla karşılaştırmıyor. oturduğun yerde farkediyorsun her şeyi. öylece bakarken, öylesine susarken. sadece oturduğun yerde 4 yıl öncesini özlemenin acısı çöküyor içine. hiçbir sokak kaldırımında susarken değil, hiçbir bar tuvaletinde ağlarken değil; hiç kimsenin karşısında gülerken değil.

sana küfür etmek istiyorum. alın alın, üstüne alın. korkmadığımdan değil. senden değil. bilmiyorum. kalbim daralıyor. canını yakmak istiyorum. can çekiş istiyorum ellerimde. bilmiyorum neden niye. bilmek de istemiyorum. ağlamak istiyorum. soyuna soyuna. bağıra çağıra. salya sümük. kan kıyamet. etim acıyor biliyor musun. çok. senin de acıyor. bak yarama. adres yaranda. şş, korkma. kızma. bak. etme inkar. yoruldum. kolu kopanın halini kolu kopan anlarmış. sen anlıyorsun dimi şimdi. keşke sıkabilsem gırtlağını. öpmek diye bi masal duydum. sen beni sevmiyorsan, kendini de sevmiyorsundur, ben uydurdum. aslında hiçbir şey istemiyorum. çok yoruldum. topyekün burkuldum. bi şey diyeyim mi sana? ben böyle biraz biraz, sanki yok oldum.