
ellievsbear
Acquired Stardust

JBB: An Artblog!

Origami Around

blake kathryn
Misplaced Lens Cap

pixel skylines
styofa doing anything

Kiana Khansmith
RMH

Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ
almost home

oozey mess
🪼
One Nice Bug Per Day

#extradirty
wallacepolsom
Xuebing Du

seen from Malaysia

seen from New Zealand
seen from Philippines
seen from Türkiye

seen from Romania
seen from Poland

seen from Canada
seen from Uzbekistan
seen from Germany
seen from Germany

seen from Canada

seen from Germany
seen from United Arab Emirates

seen from Poland
seen from Malaysia
seen from Brazil
seen from United States
seen from United Arab Emirates

seen from South Korea
seen from Türkiye
@papdenui

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Hands (“Touch Is Love” illustration for Vogue Magazine), Photo by Edward Steichen, 1934
“it's like this: say there's a whole room of people and you're somewhere in the middle of them all. i walk in and i see you, but you don't suddenly become the only person in the room. god no. you become the room. you are the room.”
― Salma Deera, Letters From Medea
― Salma Deera, Letters From Medea
[text ID: The centre of every poem is this: / I have loved you. / I have had to deal with that.]
Louise Glück, from "The Encounter"

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
"But I remember, and remembering is like an open wound."
Clarice Lispector, Selected Cronicas
Nothing hurts! Nothing hurts! “Nothing hurts!” [...] “Except for— Re...mem... ber ...ng. Re...member...ing. Remembering.”
Yelena Moskovich, The Natashas
"—I'm not crying, it's just...that I remember"
Sandra Cisneros, Caramelo
Meditate for a while on this empty Tumblr
Bazen dönüp dönüp Ayşe'nin artık boş Tumblr sayfasına bakıyorum. Üç yıldır yenilenmeyen Instagram sayfasına. En son girdi 3 ekim 2021. Üç sene önce dün. Bu fotoğrafa bakmış, kendini beğenmiş, gülüşünü beğenmiş, yazı özlemiş, sonra gitmeye karar vermiş.
Fleabag'e başladım yine. Unutmuşum her şeyi, sürekli ağlıyorum.
Bana bütün intiharlar, kayıplar, üzüntüler Ayşe'yi hatırlatıyor. Öyle çok yoğun da hissedemiyorum varlığını. Eskiden hissederdim, artık hissedemiyorum. Belki ama aklımda ve kalbimde tutarsam tamamen gitmez diyorum. Konserde geldiği gibi yanıma, yine bulur bir anını ve oturur yanıma.
Söyleyecek hiçbir şeyim yok. Sadece Fleabag'in Boo'yu "all the fucking time" düşünmesi var ve hep ağlamayı istemesi.
Aurora
Sanırım böyle bir tutkum çocukken olsa otistik mi bu çocuk diye doktora götürürlerdi ^^
Dünkü Londra deneyimi ne güzeldi, fan tanışması, bedava biralar, bir barın içinde, dışında, alt katında, üst katında yüzlerde warrior ve weirdos. Herkes de aslında biraz utangaç, herkes de aslında depresif biraz, kimsenin de başkasına gitmeyi hali yok, bir his taşıyorlar omuzlarında, kalplerinde, gözlerinde. Herkes de biraz korkuyor bir yandan şimdi gelir de kaçırır mıyım diye. Saçma bir ortam ve yumuşacık (all is soft inside).
Barın önüne gelince iki insan görüyorum, bilmiyorum, omuzları düşük ama yüzleri gülüyor, el sallıyorum sanki beni bekliyorlar gibi. Warriors? yapıyoruz birbirimize, kolyelerimizi görüyoruz sonra kucaklaşıyoruz. Sonra bu devam ediyor ve devam ediyor ve geçen konserlerde gördüğüm birçok kişiyi tekrar görüyor, bu sefer gerçekten tanışıyorum.
Bu sefer herkes neden bu kadar çok seviyorsun diye soruyor, bu sefer gerçekten anlatasım geliyor. Ayşe'den bahsediyorum. Murder song'tan. Biraz intihardan, biraz cinayetten, biraz depresyondan, biraz bağımlılıktan. Aurora'nın beni hepsinden kurtarmasından. Sürekli Ayşe'yi hatırlıyorum, gözlerim doluyor ama hiç sorun yok, herkesin sürekli gözleri doluyor zaten.
Birbirimize sarılıyoruz, birbirimizin gözlerinin içine bakıyoruz, küçük Aurora fanlarına makyaj yapıyoruz (onlar gerçekten otistik), anneleri gözlerimizin içine ışıl ışıl bakıyor. Herkes şu an çok mutlu, çünkü çok güvenli ve güvende.
Sonra konsere gidiyoruz. Sonra Aurora komiklikler şakalar yapıyor, her şeyi Murder Song'a bağlamak için. Sonra Murder Song'u çalıyor. Sonra kalbimdeki bütün ağırlığı ağlıyorum ve nefesi atıyorum. Rüyada gibi çıkıyorum konserden, tüy gibi.
«il confine non ci circonda, ma ci attraversa, e che quel che avvertiamo come contraddizione è in realtà uno spazio fecondo di cui non abbiamo ancora compreso il potenziale vitale».
eng : «the border does not surround us, but crosses us, and that what we perceive as a contradiction is actually a fertile space whose vital potential we have not yet understood».
by: Alexander Zharnikov

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Umutsuzluk davulları
Bazen cümlemi bitirir bitirmez bir gurur duyuyorum, oh ne güzel söyledim, bu cümleleri böyle ardı ardına nasıl da papatya gibi dizdim. Alıp başıma takmak kırlarda koşmak istiyorum sonra. Sonra bazı oluyor kelimesi yok, hissi var, konturları bulanık, uzak bir köyün bayık yaz düğünü gibi, silik davul sesleri geliyor. Sonra çok üzülüyorum, bir isim koyamamak, bir hikayenin elementlerini değil de, bir hissin ötesini berisini adlandıramamak kalbimi çok yoruyor. Çünkü var etmezsem dilimle, kalbimde üzerine bir kürek daha atacağım, biliyorum. Taşlı kumların altında bir kat daha derine gömülecek hissim. Üzüldüm mü yani şimdi, yoksa kızgın mıyım, yoksa her kalp yarasını kızgınlıkla mı karıştırıyorum ?
Yani ya sadece kalbim kırılıyor, ya kendime bunu yediremiyorum, üzerine beton döküp buna üzülmeyi kendime layık bulmuyorum. Böyle olunca o ana dek yaşamış olduğum bu hissin öncesindeki güzel ve yumuşak hislerin de bir değeri kalmıyor. Gözlerim kör olmuş, burnum koku almaz olmuş ve kalbim bir sönmüş balon gibi, parmaklarımın ucu yanmış sanki, his yok, his yok, hiç yok. Oysa bu kalbin balonunu rüzgara takıp sahil boyu, kalbim yerinden çıkacak gibi yürümüşlüğüm de vardı, bildiğimiz, içinde büyüdüğümüz bütün plajlarda yüzmüştük bu hisle, şimdi neden bu değersizlik? bu kızgınlık ve yılgınlık, bu taşlar altında kalmışlık.
Bu taşları alsam, bu taşlarla kendime yıkılabilir bir ben inşa etsem. Çünkü iyidir yıkılmak ve yok olmak bazen, çünkü bazı yangınlar gereklidir, yeniden doğması için doğanın.
Bir hissin dibine geliyorum, son bir Jenga bloğu kalmış çekmelik. Fotoğrafını çekip gidiyorum. Jengalar durduğu yerde dursun, an donsun. Ben bu imaja şiirler yazarım.
Sanki rüyalarım bu son Jenga blokları işte, döne döne üzerime yıkılıyorlar.
Éramos de un desorden de las almas, de la sangre. Curarnos, no podríamos; tampoco lo queríamos. Ya no sabíamos querer ser libres; éramos soñadores, viciosos, personas que sueñan con la felicidad y que una verdadera felicidad aplastaría más que nada.
- Marguerite Duras, La vida tranquila. Editorial Mardulce (2016). Traducción de Alejandra Pizarnik.
Marguerite Duras, Hiroshima Mon Amour (tr. by Richard Seaver), 1959
And I knew it. That’s the worst part: I knew it.
Marguerite Duras, The North China Lover (via perfectfeelings)
L’histoire de ma vie n’existe pas. Ça n’existe pas. Il n’y a jamais de centre. Pas de chemin, pas de ligne. Il y a de vastes endroits où l’on fait croire qu’il y avait quelqu’un, ce n’est pas vrai il n’y avait personne.
Marguerite Duras, L’Amant, Paris, Minuit, 1984 (via causeries-litteraires)

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
“I feel a sadness I expected and which comes only from myself. I say I’ve always been sad. That I can see the same sadness in photos of myself when I was small. That today, recognizing it as the sadness I’ve always had, I could almost call it by my own name, it’s so like me.”
The Lover, Marguerite Duras
Mist rolls in at Drombeg stone circle in Co Cork, Ireland
Manifesting*