Rien. nada

Bazen dönüp dönüp Ayşe'nin artık boş Tumblr sayfasına bakıyorum. Üç yıldır yenilenmeyen Instagram sayfasına. En son girdi 3 ekim 2021. Üç sene önce dün. Bu fotoğrafa bakmış, kendini beğenmiş, gülüşünü beğenmiş, yazı özlemiş, sonra gitmeye karar vermiş.

Fleabag'e başladım yine. Unutmuşum her şeyi, sürekli ağlıyorum.

Bana bütün intiharlar, kayıplar, üzüntüler Ayşe'yi hatırlatıyor. Öyle çok yoğun da hissedemiyorum varlığını. Eskiden hissederdim, artık hissedemiyorum. Belki ama aklımda ve kalbimde tutarsam tamamen gitmez diyorum. Konserde geldiği gibi yanıma, yine bulur bir anını ve oturur yanıma.

Aurora

Sanırım böyle bir tutkum çocukken olsa otistik mi bu çocuk diye doktora götürürlerdi ^^

Dünkü Londra deneyimi ne güzeldi, fan tanışması, bedava biralar, bir barın içinde, dışında, alt katında, üst katında yüzlerde warrior ve weirdos. Herkes de aslında biraz utangaç, herkes de aslında depresif biraz, kimsenin de başkasına gitmeyi hali yok, bir his taşıyorlar omuzlarında, kalplerinde, gözlerinde. Herkes de biraz korkuyor bir yandan şimdi gelir de kaçırır mıyım diye. Saçma bir ortam ve yumuşacık (all is soft inside).

Barın önüne gelince iki insan görüyorum, bilmiyorum, omuzları düşük ama yüzleri gülüyor, el sallıyorum sanki beni bekliyorlar gibi. Warriors? yapıyoruz birbirimize, kolyelerimizi görüyoruz sonra kucaklaşıyoruz. Sonra bu devam ediyor ve devam ediyor ve geçen konserlerde gördüğüm birçok kişiyi tekrar görüyor, bu sefer gerçekten tanışıyorum.

Bu sefer herkes neden bu kadar çok seviyorsun diye soruyor, bu sefer gerçekten anlatasım geliyor. Ayşe'den bahsediyorum. Murder song'tan. Biraz intihardan, biraz cinayetten, biraz depresyondan, biraz bağımlılıktan. Aurora'nın beni hepsinden kurtarmasından. Sürekli Ayşe'yi hatırlıyorum, gözlerim doluyor ama hiç sorun yok, herkesin sürekli gözleri doluyor zaten.

Birbirimize sarılıyoruz, birbirimizin gözlerinin içine bakıyoruz, küçük Aurora fanlarına makyaj yapıyoruz (onlar gerçekten otistik), anneleri gözlerimizin içine ışıl ışıl bakıyor. Herkes şu an çok mutlu, çünkü çok güvenli ve güvende.

Bazen cümlemi bitirir bitirmez bir gurur duyuyorum, oh ne güzel söyledim, bu cümleleri böyle ardı ardına nasıl da papatya gibi dizdim. Alıp başıma takmak kırlarda koşmak istiyorum sonra. Sonra bazı oluyor kelimesi yok, hissi var, konturları bulanık, uzak bir köyün bayık yaz düğünü gibi, silik davul sesleri geliyor. Sonra çok üzülüyorum, bir isim koyamamak, bir hikayenin elementlerini değil de, bir hissin ötesini berisini adlandıramamak kalbimi çok yoruyor. Çünkü var etmezsem dilimle, kalbimde üzerine bir kürek daha atacağım, biliyorum. Taşlı kumların altında bir kat daha derine gömülecek hissim. Üzüldüm mü yani şimdi, yoksa kızgın mıyım, yoksa her kalp yarasını kızgınlıkla mı karıştırıyorum ? 

Yani ya sadece kalbim kırılıyor, ya kendime bunu yediremiyorum, üzerine beton döküp buna üzülmeyi kendime layık bulmuyorum. Böyle olunca o ana dek yaşamış olduğum bu hissin öncesindeki güzel ve yumuşak hislerin de bir değeri kalmıyor. Gözlerim kör olmuş, burnum koku almaz olmuş ve kalbim bir sönmüş balon gibi, parmaklarımın ucu yanmış sanki, his yok, his yok, hiç yok. Oysa bu kalbin balonunu rüzgara takıp sahil boyu, kalbim yerinden çıkacak gibi yürümüşlüğüm de vardı, bildiğimiz, içinde büyüdüğümüz bütün plajlarda yüzmüştük bu hisle, şimdi neden bu değersizlik? bu kızgınlık ve yılgınlık, bu taşlar altında kalmışlık. 

Bu taşları alsam, bu taşlarla kendime yıkılabilir bir ben inşa etsem. Çünkü iyidir yıkılmak ve yok olmak bazen, çünkü bazı yangınlar gereklidir, yeniden doğması için doğanın.

Bir hissin dibine geliyorum, son bir Jenga bloğu kalmış çekmelik. Fotoğrafını çekip gidiyorum. Jengalar durduğu yerde dursun, an donsun. Ben bu imaja şiirler yazarım.