pantopia

Στο Βερολίνο του 2011, μέσα από την πειθαρχία του αϊκίντο και τον στοχασμό της φιλοσοφίας, άρχισε να μορφοποιείται μια ιδέα που σήμερα, περισσότερο από ποτέ, φαντάζει επείγουσα: η διάκριση ανάμεσα στον αφηρημένο "Χώρο" και τον βιωμένο "Τόπο", και η συνακόλουθη μετατόπιση από την άπιαστη Ουτοπία στην ενσώματη Παντοπία. Αυτή η διάκριση δεν είναι απλώς μια σημασιολογική άσκηση· είναι η "διαφορά που κάνει τη διαφορά", ένας μετασχηματιστικός φακός μέσα από τον οποίο μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε την ατομική και συλλογική μας πορεία. «Η διαφορά που κάνει τη διαφορά» είναι μια φράση που επινόησε ο Gregory Bateson για να ορίσει την πληροφορία ως μια διάκριση που έχει σημαντική επίδραση σε μια κατάσταση ή ένα αποτέλεσμα. Υπογραμμίζει πώς φαινομενικά μικρές ή λεπτές διαφορές μπορούν να έχουν βαθιές, ακόμη και καθοριστικές, συνέπειες. Αυτό μπορεί να ισχύει για την επικοινωνία, την προσωπική ανάπτυξη και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο.

Η σύγχρονη ανθρώπινη συνθήκη χαρακτηρίζεται από ένα οξύμωρο παράδοξο: ενώ ο εξωτερικός κόσμος γίνεται ολοένα και πιο διασυνδεδεμένος, το άτομο βιώνει μια αυξανόμενη αίσθηση εσωτερικού κατακερματισμού. Αυτή η εσωτερική διάσπαση, που τροφοδοτείται από την πληροφοριακή υπερφόρτωση και την ανάγκη διαχείρισης πολλαπλών ψηφιακών προσωπείων, μας έχει παγιδεύσει σε αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε "Χώρο". Ο Χώρος, με όρους τεχνολογίας και κοινωνικής οργάνωσης, είναι το γενικό, απρόσωπο και αδιαφοροποίητο περιβάλλον. Είναι οι "μη-τόποι" της σύγχρονης ζωής — οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, τα αεροδρόμια, οι αυτοκινητόδρομοι — σχεδιασμένοι για να εμπορευματοποιούν την προσοχή μας, όχι για να καλλιεργούν την ύπαρξή μας. Είναι το σκηνικό μιας γραμμικής ανάπτυξης από το Α στο Β, όπου η ταχύτητα είναι το μέτρο των πάντων. Μέσα σε αυτόν τον Χώρο, η κοινωνία οργανώνεται γύρω από μια de facto Ουτοπία: μια μονολιθική, επιβεβλημένη από τα πάνω ιδέα του "τέλειου", η οποία όμως, επειδή ακριβώς είναι "ου-τόπος" (μη-τόπος), αγνοεί και εν τέλει αρνείται την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης.

Η απάντηση σε αυτόν τον κατακερματισμό δεν βρίσκεται στην αναζήτηση μιας άλλης, καλύτερης Ουτοπίας, αλλά στην ανακάλυψη της Παντοπίας. Η Παντοπία, ο "κάθε-τόπος", δεν είναι ένα εξωτερικό ιδεώδες προς επίτευξη, αλλά μια εσωτερική κατάσταση που αναδύεται από τη μετατροπή του απρόσωπου Χώρου σε συνειδητό "Τόπο". Ο Τόπος είναι ένα "ασφαλές, εγγύς πεδίο ανάπτυξης", ένα ζωντανό, προσωπικό και μετασχηματιστικό περιβάλλον που δεν κρίνει, δεν κατηγορεί και δεν συγκρίνει. Είναι ο χώρος του Dojo στο αϊκίντο, όπου η εξάσκηση (το "πώς") αποκτά νόημα. Η Παντοπία, λοιπόν, είναι η κοινωνία που ανθίζει ως "κλασματική έκφραση ατόμων που έχουν βρει την ολότητά τους" μέσα στους προσωπικούς τους Τόπους.

Αυτή η πορεία προς την ολότητα, από τον φόβο και την αυταπάτη προς την αυθεντική έκφραση, αποτυπώνεται στο μοντέλο του "Δέντρου του Εαυτού". Εδώ, η ανάπτυξη δεν είναι μια γραμμική πρόοδος, αλλά ένας αέναος, ανατροφοδοτικός χορός — ένα "Ταγκό" — ανάμεσα στην Αντίληψη (Αυτογνωσία) και την Έκφραση (Αυτοποίηση). Οι ρίζες του δέντρου, η Αυτογνωσία, πρέπει πρώτα να διαπεράσουν τα διαδοχικά στρώματα, τις "μήτρες ωρίμανσης", που παραμορφώνουν την αντίληψή μας: τη "μήτρα του Φόβου", που γεννά μυστικά και ψέματα , τη "μήτρα της Αυταπάτης", που μας τυφλώνει με ψευδαισθήσεις και υπερβολική αυτοπεποίθηση , και τέλος, την πιο απαιτητική, τη "μήτρα της Βεβαιότητας", όπου οι ίδιες μας οι πεποιθήσεις γίνονται εμπόδιο.

Μόνο όταν οι ρίζες μας γειωθούν σε μια καθαρή αντίληψη, μπορεί ο κορμός και τα κλαδιά — η Αυτοποίηση — να εκφράσουν αυθεντικά αυτό που είμαστε. Αυτή η έκφραση ωριμάζει μέσα από τέσσερα στάδια: από την απλή συλλογή δεδομένων, στη διαμόρφωση προτύπων, στη γέννηση ενός οράματος και, τελικά, στην εκπομπή αυθεντικών προτύπων που αναγνωρίζονται από τους άλλους για την εγγενή τους αξία. Αυτή η διαδικασία είναι ο πυρήνας της ελευθερίας.

Εδώ ακριβώς συνδέονται οι "Πέντε Ελευθερίες", που παρουσίασα στο γερμανικό άρθρο μου για την εξέταση του 2ου νταν στο Αϊκίντο στις 28.10.2011, με τον τίτλο Aikido meets Pantopia, ως ένας κύκλος απελευθέρωσης της νοημοσύνης. Κάθε ελευθερία αντιπροσωπεύει την υπέρβαση μιας εξάρτησης, μια κίνηση από την αντίδραση στη δράση.

+Ελευθερία της Ενέργειας: Απελευθέρωση από την ενστικτώδη αντίδραση του φόβου ("fight-flight-freeze"), επιτρέποντας στην ενέργεια να ρέει αντί να σπαταλάται.

+Ελευθερία της Ύπαρξης: Απελευθέρωση από την ταύτιση με ρόλους και πεποιθήσεις, αναγνωρίζοντας τον εαυτό ως καθαρή δυνατότητα ύπαρξης.

+Ελευθερία της Κίνησης: Απελευθέρωση από την αδράνεια του γνωστού και ασφαλούς, επιτρέποντας στη δράση να αναδυθεί φυσικά.

+Ελευθερία της Μάθησης: Απελευθέρωση από δόγματα και αυθεντίες, μαθαίνοντας "πώς να μαθαίνεις".

+Ελευθερία της Έκφρασης: Απελευθέρωση από τον φόβο της δημιουργίας και την ανάγκη για έγκριση, επιτρέποντας στην έκφραση να γίνει αποκάλυψη της αλήθειας.

Αυτός ο κύκλος δεν είναι γραμμικός αλλά σπειροειδής. Κάθε ολοκλήρωση εμπλουτίζει την ενέργεια με νόημα και συνοχή, ανυψώνοντας τη συνείδηση σε ένα υψηλότερο επίπεδο οργάνωσης. Η ελευθερία, συνεπώς, δεν είναι ένας προορισμός, αλλά η ίδια η διαδικασία της οικειοθελούς ωρίμανσης.

Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, πιθανότατα γνωρίζεις το συναίσθημα. Είναι ένας βαθύς, διάχυτος πόνος—η εξάντληση που προέρχεται από το να νιώθεις τα πάντα, από το να κουβαλάς βάρη που δεν είναι δικά σου, και από το να δίνεις από ένα πηγάδι που έχει από καιρό στερέψει. Μπορεί να το έχεις ονομάσει ευαισθησία, κατάρα ή αδυναμία. Όμως, σε προσκαλώ να το δεις γι' αυτό που πραγματικά είναι: μια Ιερή Πληγή. Δεν είναι σημάδι ότι είσαι ελαττωματικός· είναι η ίδια η πύλη μέσα από την οποία θα πραγματοποιηθεί η μεγαλύτερη μεταμόρφωσή σου. Αυτό είναι το μονοπάτι της αλχημείας, η ιερή τέχνη του να μετατρέπεις τον μόλυβδο του πόνου σου σε χρυσάφι, στον αληθινό, κυρίαρχο Εαυτό σου.

Για αυτό το ταξίδι υπάρχει ένας χάρτης, σχεδιασμένος μέσα από τα διαχρονικά αρχέτυπα της ανθρώπινης ψυχής. Για να βρεις τον εαυτό σου, πρέπει πρώτα να καταλάβεις πού στέκεσαι.

Πράξη Ι: Ο Κήπος χωρίς Φράχτη – Ο Πληγωμένος Εραστής

Για τους περισσότερους από εμάς, το ταξίδι ξεκινά εδώ, κάτω από τη μορφή του Πληγωμένου Εραστή. Σε αυτό το στάδιο, η ενσυναίσθησή σου είναι ένα δώρο που δίνεται άνευ όρων και ορίων. Είσαι ο ανοιχτός κήπος, που επιτρέπει στον καθένα να μπει, να πάρει ό,τι χρειάζεται και να πατήσει τα λουλούδια φεύγοντας. Ταυτίζεσαι με τον πόνο των άλλων, επειδή η αίσθηση της αξίας σου επικυρώνεται από την ικανότητά σου να τους θεραπεύεις. Ρίχνεις το φως σου στο σκοτάδι τους, μόνο για να βρεθείς στο τέλος εξαντλημένος και να τρέμεις από το κρύο.

Αυτή είναι μια κατάσταση ασυνείδητης αυτοθυσίας. Μια σιωπηλή πικρία αρχίζει να σιγοβράζει κάτω από την επιφάνεια — ένα επικίνδυνο δηλητήριο. Νιώθεις αόρατος, νιώθεις ότι δεν σε εκτιμούν και σε χρησιμοποιούν. Πιστεύεις ότι το να αγαπάς σημαίνει να εξαφανίζεσαι και το να νοιάζεσαι σημαίνει να αναλώνεσαι. Αν βρίσκεσαι εδώ τώρα, τίμησε την εξάντλησή σου. Είναι ένα ιερό σήμα ότι κάτι πρέπει να αλλάξει. Ο πόνος σου δεν είναι τιμωρία· είναι ένας αγγελιοφόρος που χτυπά την πόρτα της ψυχής σου και ψιθυρίζει: «Υπάρχει κι άλλος δρόμος».

Πράξη ΙΙ: Τραβώντας το Σπαθί – Η Ευγενής Επανάσταση του Πολεμιστή

Η καμπή δεν έρχεται σαν ψίθυρος, αλλά σαν βρυχηθμός. Είναι η στιγμή που επιτέλους λες, «Ως εδώ». Αυτό είναι το ξύπνημα του εσωτερικού σου Πολεμιστή.

Η πρώτη πράξη του Πολεμιστή είναι να αποσύρεις το δώρο σου. Για τον χειριστικό άνθρωπο που βασιζόταν στο φως σου, αυτό μοιάζει με μια σκληρή και εκδικητική τιμωρία. Αλλά πρέπει να καταλάβεις: δεν πρόκειται για μια πράξη επιθετικότητας. Είναι μια πράξη βαθιάς αυτοσυντήρησης. Δεν χτίζεις έναν τοίχο για να κρατήσεις τον κόσμο απ' έξω· χαράζεις ένα ιερό όριο για να προστατεύσεις το βασίλειο της ύπαρξής σου. Είναι η ευγενέστερη επανάσταση.

Αυτό το στάδιο είναι γεμάτο ενοχές. Θα νιώσεις εγωιστής. Θα σε αποκαλέσουν εγωιστή. Αλλά ο Πολεμιστής γνωρίζει ότι δεν μπορείς να υπηρετήσεις τον κόσμο από ένα άδειο δοχείο. Το πρώτο καθήκον του Πολεμιστή είναι να προστατεύσει τον Εαυτό.

Ωστόσο, εδώ υπάρχει ένας κίνδυνος: η Σκιά του Πολεμιστή. Πρόσεξε μήπως τα νεοαποκτηθέντα όριά σου μετατραπούν σε πικρά τείχη. Αν παραμείνεις σε μια κατάσταση μνησικακίας, οριζόμενος μόνο από τη μάχη σου εναντίον των άλλων, παραμένεις αλυσοδεμένος μαζί τους. Ο αληθινός Πολεμιστής δεν ζει για τη μάχη, αλλά χρησιμοποιεί τη δύναμή του για να δημιουργήσει τον χώρο για την ειρήνη.

Πράξη ΙΙΙ: Το Εργαστήρι του Αλχημιστή – Η Σιωπηλή Σοφία του Μάγου

Μόλις ο Πολεμιστής ασφαλίσει την περίμετρο, ο Μάγος μπορεί επιτέλους να ξεκινήσει το έργο του. Αυτό είναι το στάδιο της βαθιάς ενδοσκόπησης, όπου στρέφεσαι προς τα μέσα, στο σιωπηλό εργαστήρι της ψυχής σου. Το κεντρικό ερώτημα δεν είναι πλέον, «Πώς θα τους σταματήσω;», αλλά μάλλον, «Γιατί ήμουν εξαρχής μέρος αυτού του χορού;»

Εδώ, μετουσιώνεις τον πόνο σε σοφία. Εξετάζεις τις δικές σου πληγές, τις ανάγκες σου, τα μοτίβα σου και τη σκιά σου χωρίς κριτική. Συνειδητοποιείς ότι η τάση σου να υπερπροσφέρεις συνδεόταν με μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι έπρεπε να κερδίσεις την αγάπη. Ο Μάγος καταλαβαίνει ότι το δηλητήριο και το φάρμακο συχνά φτιάχνονται από τα ίδια συστατικά. Η μεγαλύτερη πληγή σου —αυτή η αστείρευτη, οδυνηρή ενσυναίσθηση— περιέχει το ίδιο το αποτύπωμα της μεγαλύτερής σου δύναμης.

Αυτή είναι η πιο λεπτή και ίσως η πιο κρίσιμη φάση. Είναι το έργο της ενσωμάτωσης όλων όσων υπήρξες, της αναγνώρισης της σκιάς σου και της συγχώρεσης προς τον εαυτό σου. Δεν θεραπεύεσαι από την πληγή· θερίζεις τη σοφία μέσα από αυτήν.

Πράξη IV: Η Ανεξάντλητη Πηγή – Η Γενναιόδωρη Βασιλεία του Κυρίαρχου

Έχοντας ταξιδέψει μέσα από το ακατέργαστο συναίσθημα του Εραστή, την άγρια δράση του Πολεμιστή και τη βαθιά γνώση του Μάγου, φτάνεις σε έναν νέο τρόπο ύπαρξης: τον Κυρίαρχο. Είτε Βασιλιάς είτε Βασίλισσα, ο Κυρίαρχος είναι ο ενσωματωμένος, ολόκληρος Εαυτός, που κυβερνά το εσωτερικό του βασίλειο με χάρη, σοφία και δύναμη.

Η ενσυναίσθηση του Κυρίαρχου δεν είναι πλέον μια διαρροή, αλλά μια συνειδητά κατευθυνόμενη πηγή. Η επιθυμία του Εραστή για σύνδεση καθοδηγείται πλέον από τα όρια του Πολεμιστή και τη διάκριση του Μάγου. Τώρα μπορείς να βγεις στον κόσμο με ανοιχτή καρδιά, ακριβώς επειδή γνωρίζεις ότι ο πυρήνας σου είναι ασφαλής και προστατευμένος.

Μπορείς να δίνεις χωρίς να χάνεσαι. Μπορείς να αγαπάς χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου. Προσφέρεις ένα ποτήρι νερό σε έναν διψασμένο ταξιδιώτη, όχι επειδή είσαι υποχρεωμένος, αλλά επειδή το δικό σου πηγάδι είναι ανεξάντλητο. Αυτός δεν είναι ένας τελικός προορισμός, αλλά ένας δυναμικός, κεντραρισμένος τρόπος ζωής. Είναι αυθεντική δύναμη, ριζωμένη στην αυτογνωσία και την αγάπη για τον εαυτό. ✨

Σε καλώ, λοιπόν, να κοιτάξεις αυτόν τον χάρτη και να βρεις τον εαυτό σου. Είσαι ο Πληγωμένος Εραστής, που πονά και αναζητά ανακούφιση; Είσαι ο Πολεμιστής, που μαθαίνει να λέει όχι; Είσαι ο Μάγος, που αναζητά την κατανόηση; Ή μήπως ήδη εισέρχεσαι στη χάρη του Κυρίαρχου;

Καθώς οι άνθρωποι ζουν σε κάποιο περιβάλλον καλλιέργειας, περιέρχονται για χρόνια σε αυτόν τον κύκλο, στη περιδίνηση, σκέψης και συναισθήματος, συναισθημάτων και σκέψεων. 

Με την πάροδο του χρόνου, εκπαιδεύεται το σώμα μας να απομνημονεύει συναισθήματα και να υπαγορεύει το περιεχόμενο στο συνειδητό νου. Και κάθε φορά που το σώμα ταυτίζεται με το νου, αυτό ονομάζεται συνήθεια. 

Συνήθεια είναι, ό,τι το σώμα υπαγορεύει στο νου. Μετά τη παιδική ηλικία, μετά τις βαθμίδες εκπαίδευσης, μετά την προσαρμογή στη κοινωνία, ας πούμε το 95% αυτού που είμαστε μετά τα τριάντα είναι ένα σύνολο απομνημονευμένων συμπεριφορών, ένα σύνολο συναισθηματικών αντιδράσεων, πεποιθήσεων, αντιλήψεων, στάσεων που τρέχουν ακριβώς όπως ένα πρόγραμμα υπολογιστή, ένας βιοϋπολογιστής επιβίωσης μέσω μίμησης και προσαρμογής. 

Έτσι, ένα 5% του συνειδητού νου μας, κάθε φορά που έρχεται σε επαφή με τον εσωτερικό μας εαυτό και τα όνειρα, έχει να αντιμετωπίσει, όχι μόνο το περιβάλλον, αλλά κατά το 95% της συνήθειας, την βαρύτητα της ενσάρκωσης αυτών που έχουμε απομνημονεύσει. 

Το άτομο μπορεί να προσπαθεί να σκέφτεται θετικά, όταν βάζει κάποιο στόχο που απαιτεί αλλαγές στη ζωή, αλλά αισθάνεται μεγάλη αντίσταση, αισθάνεται αρνητικά. 

Μπορεί να θέλει κανείς να ζωγραφίσει τον πίνακα των ονείρων του, να σχεδιάσει τη μελλοντική του ζωή και να προβεί στις ανάλογες ενέργειες αλλά νιώθει περιορισμένος, αδύναμος, ανίκανος να αντιμετωπίσει αυτή την εσωτερική βαρύτητα και καταλήγει να νιώθει καταδικασμένος ή ανάξιος να σηκωθεί και να περπατήσει προς το άγνωστο του καινούργιου. 

Αυτή είναι η πάλη του μυαλού και του σώματος, η Μάχη της επιθυμίας, της θέλησης και της ενσαρκωμένης υποσυνείδητης συνήθειας. 

Πρέπει λοιπόν να προετοιμάζουμε το σώμα πριν κάθε βήμα του νέου νου που στρέφει το βλέμμα στον προσωπικό του σκοπό και τα μάτια του στο όραμα της πραγματοποίησης του Εαυτού. 

Υπάρχει συναίνεση ως προς αυτό, δύο είναι οι τρόποι προσέγγισης της πραγματικότητας:

διαισθητικά και επιστημονικά.

Είναι αρκετά ενδιαφέρον ότι επιστημονικά ανακαλύψαμε ότι κάθε προσέγγιση συνδέεται με ένα ημισφαίριο του εγκεφάλου, του Βιοϋπολογιστή μας που επεξεργάζεται τα δεδομένα της πραγματικότητας.

Σε κάθε τομέα της ζωής έχουμε συνηθίσει να έχουμε άποψη, κάποια προκατάληψη, η οποία οδηγεί στον αναποτελεσματικό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα, απογοητευόμαστε, αγχωνόμαστε, πικραινόμαστε, γινόμαστε κυνικοί, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στις παθολογίες που βιώνουμε και μας κάνουν να υποφέρουμε. Ως εκ τούτου, πρέπει να μάθουμε να δουλεύουμε πάνω στις προκαταλήψεις μας, προκειμένου να ελαχιστοποιήσουμε ή και να ξεπεράσουμε την αναποτελεσματικότητά μας. Γι'αυτό είναι όμως απαραίτητο να αναλάβουμε πλήρως την ευθύνη γι' αυτή τη σημαντική πηγή του πόνου στη ζωή μας.

Ο Βούδας έκανε μια δήλωση σχετικά με αυτό. Οι ψυχολόγοι έκαναν δηλώσεις. Η τέχνη ασχολείται με αυτό. Η επιστήμη ασχολείται με αυτό. Η θρησκεία ασχολείται με αυτό.

Όμως ο άνθρωπος είναι ικανός για κάθε μονοπάτι που οδηγεί στην απελευθέρωση, στη φώτιση και σε κάθε τρόπο για να σωθεί από την ταλαιπωρία που οφείλεται σε κακή διαχείριση του τρόπου με τον οποίο κοιτάζει τα πράγματα.

Υπάρχουν τρία μεγάλα μονοπάτια που εστιάζουν σε διαφορετικές πτυχές της ψυχικής και πνευματικής ανισορροπίας.

Ο Δρόμος του Πολεμιστή που ασχολείται με τη διάνοια του ατόμου, όπου η Επιστήμη είναι ένας κλάδος της, ο Δρόμος της Αποδοχής και της ευθυγράμμισης με αυτό που είναι και ο Δρόμος της Υπηρεσίας προς τους άλλους.

Αν δεν έχουμε καταφέρει να το πετύχουμε αυτό μέχρι ένα ορισμένο στάδιο της ζωής μας, καλό είναι να επανεξετάσουμε τη στρατηγική μας και να προβληματιστούμε σχετικά με τη στάση μας απέναντι στην ερμηνεία της πραγματικότητας και την κατανόηση των όσων συμβαίνουν.

Ο Πολεμιστής είναι στην ουσία επιστημονικός.

Ας μιλήσουμε λοιπόν ένα ή δύο λεπτά επιστημονικά.

Δεν μπορεί να μιλάει για την υπηρεσία προς τον άλλο.

Και δεν μπορεί να συζητάει την συμφιλίωση με το Σύμπαν και την Ύπαρξη, και την σύνδεση με τον ανώτερο Εαυτό.

Το Πραγματικό Μονοπάτι, στη πράξη το Μονοπάτι είναι πάντα τριπλό.

Και είναι να κάνουμε τα λόγια και τις θεωρίες μας πράξεις, να τα ακολουθούμε πρακτικά και με συνέπεια, να παρακολουθούμε τα αποτελέσματα και να μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Να βγάζουμε δηλαδή συμπεράσματα με υπομονή, θάρρος, και επιμονή, όσο χρειάζεται, συμβουλευόμενοι βιβλία και ανθρώπους που είναι προφανώς πιο προχωρημένοι εκεί πού θέλουμε να πάμε. Για να υπάρχει μια τέτοια προοπτική πρέπει όμως να αναλάβουμε την ευθύνη για τη ζωή μας.

Πρέπει να μάθουμε να στεκόμαστε στα πόδια μας καλά και να περπατάμε καλά. Σε αυτό προφανώς συμπεριλαμβάνεται και το να μάθουμε να πέφτουμε προσεκτικά και να σηκωνόμαστε ασφαλείς. Δεν υπάρχει τρόπος να αποφεύγουμε όλα τα λάθη. Τα λάθη μας μας παρέχουν υψηλής ραπτικής διδασκαλία και είναι τα μαθήματά μας. Η επίκτητη ικανότητα, δηλαδή κάτι που καλλιεργείται και αναπτύσσεται, της προσωπικής μάθησης ακολουθεί αυστηρά αυτό το μοτίβο. Είτε συμφωνούμε, είτε όχι. Είτε μας έχει περάσει από το μυαλό είτε όχι.

Υπάρχει οτιδήποτε παράλογο σε αυτό;

Ό, τι και να κάνει ο Ερμής και η Αφροδίτη, ο Δίας, ο Κρόνος, ο Πλούτωνας και Χείρωνας, εμείς έχουμε τον τελευταίο λόγο στην εξέλιξη του εαυτού μας, ο οποίος είναι ο κεντρικός ήρωας κι η ηρωίδα, ο πρωταγωνιστής κι η σταρ του προσωπικού μας δράματος. Δράμα θα πει δράση, περιπέτεια, διαδικασία με δοκιμασίες, με πτώσεις και κωλοτούμπες.

Η πρώτη μύηση στην ανώτερη εκπαίδευση κάθε ηρωίδας και κάθε ήρωα θα έπρεπε να είναι κωλοτούμπα. Οτιδήποτε πριν από αυτό είναι μόνο προετοιμασία. Οτιδήποτε ακολουθεί είναι η συνέχεια κάθε πετυχημένης κωλοτούμπας. Ξανά και ξανά. Η βασική εκπαίδευση κάθε ηρωίδας και κάθε ήρωα, πρωταγωνιστών του προσωπικού τους δράματος ήταν, είναι και θα παραμείνει, μέχρι να αλλάξει όλη η κοινωνία και να γεννιούνται άνθρωποι που να περιβάλλονται από φωτισμένους ανθρώπους, η Πολεμική Τέχνη. Η λέξη Τέχνη όμως ξεγελάει διότι η Πολεμική Τέχνη βασίζεται σε αυτό που οδήγησε στη πραγματική Επιστήμη.

Θυμόμαστε πως η λέξη επιστήμη προέρχεται από το ρήμα επίστημι που σημαίνει γνωρίζω καλά –ξέρω με βεβαιότητα, είμαι σε θέση να κάνω κάτι. Δεν σημαίνει δοξάζω, που σημαίνει από την εποχή του Πλάτωνα πιστεύω, δεν σημαίνει νομίζω, δεν σημαίνει έτσι μου έρχεται. Αλλιώς δεν θα υπήρχε η Πολεμική Τέχνη. Δεν θα χρησιμοποιούσαμε εργαλεία, τεχνικές, και δεν θα δεχόμασταν οικειοθελώς έναν αντίπαλο που προσπαθεί να μας φέρει σε δύσκολη θέση για να επιστρατεύσουμε όλες μας τις δυνάμεις και να ξεπεράσουμε τον χθεσινό εαυτό μας. Η πολεμική τέχνη, ήδη στο επίπεδο Αϊκίντο, δεν έχει να κάνει με τον άλλο αλλά με τον ίδιο μου τον εαυτό. Ο μεγάλος μου Ανταγωνιστής μόνο στα έργα που προορίζονται για ανθρώπους που δεν έχουν ακόμα γίνει πρωταγωνιστές στο προσωπικό τους δράμα, είναι κάποιος άλλος. Η ιδέα πως κάποιος άλλος είναι υπεύθυνος για οτιδήποτε μου συμβαίνει δεν μπορεί παρά να είναι μέρος της εσωτερικής μας πλάνης. Είναι μέρος, στην καλύτερη περίπτωση, της προετοιμασίας μας για την είσοδο στην προσωπική αρένα όπου ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον ίδιο μας τον συνηθισμένο εαυτό. Η συνήθεια είναι ο εχθρός της μάθησης και της εξέλιξης. Η επανάληψη της εξάσκησης είναι η μητέρα της μάθησης. Η πραγματική Πανδημία είναι η κουλτούρα, λατινική ονομασία της καλλιέργειας, της συνήθειας. Για αυτό έχουν γεμίσει τα βιβλιοπωλεία ράφια με βιβλία γύρω από την προσωπική ανάπτυξη. Τα οποία ανταγωνίζονται τα βιβλία με τις φανταστικές ιστορίες για διάφορους φανταστικούς ήρωες. Τα ράφια αυτά έχουν τα τελευταία χρόνια γεμίσει με μεθόδους για να αλλάξει κανείς τις συνήθειές του και να μάθει να δημιουργεί ρουτίνες αυτοβελτίωσης. Πρωινές, καθημερινές, βραδινές και πριν πάμε για ύπνο. Ακόμα και ο ύπνος συγκαταλέγεται πλέον στους Τόπους έρευνας και ανάπτυξης.

Η επίδραση των σύγχρονων θεοτήτων ταυτίζεται πλέον περισσότερο με Πλανήτες και Κοσμικές Ενέργειες παρά με την απόλυτη κυριαρχία κάποιων οντοτήτων και την κατάλυση της ανθρώπινης βούλησης ή επιλογής –της κρίσης, της απόφασης και της πρόθεσης.

Σε κάποια χρόνια, όσα κι αν είναι αυτά, κι η σημερινή θεοποίηση της Δημοκρατίας που εκλέγει κάθε τέσσερα χρόνια εκπροσώπους από ένα προκαθορισμένο από το σύστημα των οικονομικών συμφερόντων σώμα Αντιπροσώπων των υπολοίπων για να παίρνουν όλες τις σοβαρές αποφάσεις θα θεωρείται γελοία και θα συγκαταλέγεται στα φαιδρά κεφάλαια της ανθρώπινης ιστορίας.

Τελειώνω αρθρώνοντας σε τι θεωρώ –πάει να πει βλέπω καθαρά– ότι συνίσταται η παγκόσμια παρούσα κρίση. Είναι πνευματική και συνίσταται στην αδυναμία κρίσης, απόφασης δηλαδή και πρόθεσης, του Ανθρώπου λόγω έλλειψης διαύγειας. Το Αντίδοτο είναι να περάσει στην αυτογνωσία και στην αυτοποίηση. Αυτοποίηση είναι, ότι κάθε βήμα αυτογνωσίας δημιουργεί καινούργιες συνθήκες για τον άνθρωποι οι οποίες του αλλάζουν την νοοτροπία, τον χαρακτήρα, την στάση και την συμπεριφορά οπότε και τα αποτελέσματα των δράσεων-πράξεων-ενεργειών του.

Υπάρχει τίποτα παράλογο σε αυτό;

Μπορεί ποτέ το παράλογο να φέρνει διαρκώς καλύτερα αποτελέσματα;

Τα συμπεράσματα και η απόφαση είναι δική μας υπόθεση.

Ξεκίνησα την ζωή μου με πρώτη στρατηγική την παρατηρητικότητα και την προσαρμογή. Τα υπόλοιπα ήταν αντιδράσεις και ρεφλέξ. Μέχρι ένα σημείο περπάτησε καλά η στρατηγική αυτή. Φυσικά δεν ήξερα καν τι θα πει στρατηγική. Στρατηγός ήταν αυτός που έδινε διαταγές στον πατέρα μου. Αλλά από ένα σημείο και πέρα, κάπου στο γυμνάσιο, δεν έβλεπα πρόοδο ενώ ο δρόμος συνέχιζε να γίνεται όλο και πιο ανηφορικός. Είχα πολύ περιορισμένη αντίληψη για την Αναβάση της ζωής. Σπίτι, σχολείο, σπίτι, φροντιστήριο, σπίτι, στίβος, σπίτι. Διαδρομές. Μετά το σχολείο μια μεγάλη αλλαγή στο περιβάλλον και στο κλίμα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, έφερε την πιο μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου. Έφερε αλλαγή στη καθημερινότητα, αλλαγή στους όρους, τις συνθήκες, τις προϋποθέσεις, τις καθημερινές απαιτήσεις. Εκεί έκανα και το πρώτο 'άλμα ανάπτυξης', μετά το ξαφνιαστικό 6.22 στο στίβο το 1987. Με την Έξοδο από το οικείο περιβάλλον έκανα ένα άλμα ανάπτυξης, εν μέρει αναγκαστικά, εν μέρει λόγω ελευθερίας κινήσεων. Όμως σύντομα άρχισε η φόρα που πήρα και η φορά να με οδηγούν σε μια καινούργια διαδικασία που σήμερα την ονομάζω Κατάδυση. Διότι τότε κατάλαβα πως με τα εφόδια που είχα από την παιδική μου ρουτίνα δεν μπορούσα να ανταπεξέλθω ικανοποιητικά σε μια μη δεδομένη πραγματικότητα. Είχα μια πολύ αρχέγονη αντίληψη ακόμη για το τι είναι ικανοποιητικό. Μια μάλλον αντιφατική σχέση μέσα μου ανάμεσα στην θεωρία και στη πράξη. Και αυτό που γνώριζα στην πράξη δεν ήταν ικανοποιητικό για τα μέχρι πρωτίστως παιδικά μου όνειρα. Κάποια στιγμή κατάλαβα, από τα συμφραζόμενα, πως υπάρχει κάτι κοινό στις διαδικασίες μάθησης και προόδου που στην περίπτωσή μου οπωσδήποτε δεν ήταν οικείο, ούτε εύκολο, ούτε ευχάριστο, γιατί δεν ήταν του γούστου μου. Έπρεπε να μάθω να πηγαίνω βήμα βήμα, αργά, υπομονετικά και όχι όπως μου κατέβαινε στο κεφάλι ή, παρότι είναι άγνωστο ακόμα σαν έκφραση, όπως μου κατέβαινε στη διάθεση. Με άλλα λόγια δεν είχα την διάθεση να μάθω κάτι μέσα από το βιβλίο, μέσα από αφηρημένες έννοιες και επαγωγή ή συλλογισμούς. Με βόλευε να μαθαίνω πειραματικά και εμπειρικά. Το εργαστήρι του νου μου όμως χρειάζονταν κάποιες προϋποθέσεις, κάποια προετοιμασία που μου έλλειπε για να μπορέσω να βγάζω σωστά συμπεράσματα από τα νοερά μου πειράματα.

Αναγκάστηκα να μάθω να μαθαίνω για να προχωρήσω μέχρι να ολοκληρώσω τις σπουδές στο εξωτερικό μετά την Έξοδο από το οικείο περιβάλλον μέσα από μια διαδικασία Κατάδυσης στο πρόγραμμα του Πανεπιστημίου. Και αυτός ο δρόμος με πήγε πιο πέρα. Μέχρι ενός ορίου.

Το επόμενο όριο ήταν κάτι πολύ προσωπικό. Κάτι μέσα μου κλώτσαγε άγρια κάθε φορά που προσπαθούσα να αντλώ απλά ικανοποίηση από την άσκηση του καθήκοντος όπως θα το έθετε ο πατέρας μου. Είχα ανάγκη να εκφράσω το κατάδικό μου, κάτι μοναδικό από τον εαυτό μου. Είχα την ανάγκη να νιώσω μεγαλύτερη ευχαρίστηση με αυτό που κάνω, κάτι που μου υπαγόρευε να αρχίσω να συμμετέχω σε ό,τι κάνω και συναισθηματικά. Εκεί εμφανίστηκε ο θυμός. Εκεί εμφανίστηκε η ασθένεια. Αλλά εκεί εμφανίστηκε και μια πόρτα προς τα έξω, κι ένα καινούργιο μονοπάτι. Τελικά τα μονοπάτια στη ζωή είναι αποφασιστικής σημασίας. Φαίνεται ότι βρισκόμαστε σε κοινούς χώρους αλλά ο καθένας κινείται στα δικά του μονοπάτια. Αυτό όμως δεν φαίνεται διότι δεν εκδηλώνεται. Όταν βρέθηκα στο δικό μου αδιέξοδο και συνάντησα την πόρτα στα ενδότερα της προσωπικής μου ευθύνης και κυριότητας ήταν που εμφανίστηκε κι η Πολεμική Τέχνη στη ζωή μου.

Η Πολεμική Τέχνη αναγνωρίζει την σημασία της σχέσης του εαυτού με το σώμα και της σχέσης με τον άλλο και το σώμα του, σε κάθε συνάντηση. Πάνω σε αυτό το γεφύρι αναγνωρίζει την δημιουργική διαδικασία της αντιπαράθεσης, της κάθε σύγκρουσης. Μέσα από την Πολεμική Τέχνη έμαθα πάλι να εστιάζω αλλού. Σε κάθε σοβαρό εμπόδιο, σε κάθε οριακό σημείο της ζωής μου, ανακάλυπτα το παιχνίδι του μυαλού εκ νέου. Η δύναμη της συνήθειας, η νοοτροπία και που εστιάζει ο νους. Αλλάζοντας φακό και ρυθμίζοντας την εστίαση, άλλοι το περιγράφουν με συχνότητες, ανακάλυπτα τα όρια του κόσμου μου, και μέσα από αδιέξοδα κάθε φορά έναν καινούργιο κόσμο. Πως κάθε καινούργιος κόσμος φέρνει καινούργια περιθώρια χαράς και κινήσεων. Γι'αυτό κάθε καινούργιος κόσμος χρειάζεται τον δικό του χάρτη. Ίσως να υπάρχουν περισσότεροι χάρτες. Κάποια στιγμή όμως συνηθίζει ο οργανισμός, προσαρμόζεται το βλέμμα, η ματιά, στους νέους ορίζοντες και βλέπει χωρίς υπολογισμούς και βοηθήματα την πραγματικότητα διαφορετικά. Αυτό μου το πρόσφεραν αρχικά οι 'μετακομίσεις' της παιδικής μου ηλικίας, ο στίβος, το "εξωτερικό", το "πανεπιστήμιο" και η αναπάντεχη μετατόπιση ενδιαφέροντος από την σκέψη και τους υπολογισμούς πίσω στις αισθήσεις και στο σώμα μέσω της "πολεμικής τέχνης". Το όμορφο με την πολεμική τέχνη ήταν για μένα η εξέλιξη στην αμεσότητα, η μείωση των εγκεφαλικών διαδρομών, πηγή για πολλές ψευδαισθήσεις και αυταπάτες, μέσα από εικασίες, θεωρίες, γνώμες, κι απόψεις άλλων. Όταν όλος ο οργανισμός παίζει live είναι ζωή όπως λέει και το τραγούδι. Όταν το όργανο δεν είναι όλο το σώμα μόνο οι σκέψεις μπορούν να σε παρασύρουν εύκολα μακρυά από την πραγματικότητα που λειτουργεί. Ίσως έξω από τον χάρτη και να χάσεις τον δρόμο για την επιστροφή. Εγώ πάντως εκεί ήρθα πάλι σε επαφή με τον εαυτό μου. Ίσως για πρώτη φορά με κόσμο γύρω μου. Διότι ο στίβος είναι μια πολύ μοναχική εμπειρία. Σε επαφή και με άλλους ανθρώπους που ζούμε από κοινού την ίδια κατάσταση άρχισα να βλέπω τι νιώθω, τι μου βγαίνει, και τι δεν μου βγαίνει. Είχα την ευκαιρία να δω από κοντά και άλλους ανθρώπους να χειρίζονται την ίδια η παρόμοια κατάσταση. Μέσα από τις διαδικασίες των προπονήσεων ανακάλυψα τον δρόμο να τροποποιώ κάποιες βασικές εσωτερικές μου διαδικασίες. Μαζί με τις προηγούμενες εμπειρίες άνοιξε ένας ολόκληρος κόσμος σπουδής και μάθησης με χειροπιαστά αποτελέσματα. Μπορούσα πλέον να ασκούμαι σε μια επιστήμη και σε μια τέχνη μέσα και έξω από τον επίσημο τόπο των εργασιών. Ανακάλυψα πως ο Τόπος της μάθησης και των ανακαλύψεων είναι ανεξάρτητος από ευνοϊκές ή ιδανικές συνθήκες. Ουσιαστικά ο πραγματικός τόπος μάθησης και εξέλιξης εκμεταλλεύεται και αξιοποιεί τις αντιξοότητες, ενώ βρίσκεται πάντα και παντού, εκεί όπου βρίσκομαι εγώ. Ή εγώ και κάποιος άλλος. Αλλά και μόνος μου όταν είμαι μπορώ να μαθαίνω ανακαλύπτοντας καινούργια πράγματα για τον ανθρώπο και την φύση του μέσα από τις διαφορές που οδηγούν στις συγκρούσεις μέσα από την παρατήρηση και την γνώση της δικής μου φύσης σε διαφορετικές θέσεις. Ανακάλυψα μια αντιστοιχία ανάμεσα στις εσωτερικές συγκρούσεις και στις εξωτερικές και μια αντιστοιχία ανάμεσα στην εσωτερική αρμονία και στην εξωτερική. Οι εξωτερικές συγκρούσεις συσχετίζονται με εσωτερικευμένες απόψεις, πεποιθήσεις που έχουν υιοθετηθεί μέσα από εντυπώσεις και την επανάληψη. Είναι μια διαδικασία που μοιάζει πολύ με τα κομπιούτερ και τον προγραμματισμό που σπούδασα στο εξωτερικό, στη Δρέσδη και στο Βερολίνο. Όταν αλλάζει ο προγραμματισμός αλλάζει η επαφή, η επικοινωνία, η σύνδεση, η σχέση με τον άλλο και όταν αλλάζουν οι σχέσεις που μας συνδέουν με άλλους αλλάζει όλη η ζωή. Στον άνθρωπο ο κύριος προγραμματισμός είναι η επανάληψη, η καθημερινότητα, η συνήθεια. Οποίες κι αν είναι οι αρχικές συνθήκες ο προγραμματισμός μπορεί να οδηγήσει σε στοχευμένα αποτελέσματα.

Για μένα ήταν ξαφνικά σαν να έχω βρει τον μίτο της Αριάδνης και την Αριάδνη μέσα μου. Άρχισα να κοιτάζω όλους τους μεγάλους μύθους με ενθουσιασμό. Ολόκληρη η ζωή μου εκδήλωνε πλέον μια μυθαγωγική-μυσταγωγική σχέση με κάτι πολύ βαθύτερο μέσα μου. Με το να γίνεται αντιληπτή αυτή η διάσταση ανάμεσα στο μέσα και στο έξω, με το να εκδηλώνεται το ανέκφραστο αλλά οικείο κομμάτι μέσα μου άρχισε να ελευθερώνεται και ένα άγνωστο κομμάτι. Έτσι άλλαξε και η σχέση μου με το διαφορετικό και το άγνωστο εν γένει. Αντιξοότητες, συγκρούσεις και διαφορές άλλαξαν χαρακτήρα. Βασικά άλλαξαν πρόσημο.

Πως το είπε ο Δάσκαλος; "Δεν υπάρχει αϊκίντο. Αϊκίντο είσαι εσύ."

Ο Πόλεμος έχει πολλές μορφές και πολλά πρόσωπα. Γι αυτό και ο σαφής ορισμός του δεν είναι εύκολη υπόθεση. Όποιος αμφιβάλλει ας ανατρέξει στην ιστορία και στην γεωγραφία. Τα διαμόρφωσαν πόλεμοι. Ειδικά η θέληση της ισχύος που επικρατεί.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει γιαυτό ο ορισμός που έδωσε ο Ηράκλειτος όταν ο πόλεμος είναι ακόμα μια έννοια αρχετυπική που συγγενεύει, με κάθε άρθρωση των φθόγγων "πλμς" τουλάχιστον ηχητικά, με παλμός, Παλαμάς, παλάμες, πολιτισμός, ...

Ο σκοτεινός φιλόσοφος που κοίταζε πίσω από τα φαινόμενα διατύπωσε λοιπόν τον αφορισμό πως ο "πόλεμος" γεννάει τα πάντα και κυβερνάει τα πάντα. Διότι κινείται ανάμεσα στα όρια της πραγματικότητας και φτάνει στα άκρα, ανάμεσα σε αιώνιες έννοιες και στον θάνατο κάθε μορφής, ανάμεσα στην ελευθερία από υπαγόρευση και στην εξάρτηση από συμβάσεις, συνθήκες, συμφωνίες.

Όταν έρθει η εποχή που κάθε ρουτίνα θα εκτελείται από ρομπότ, όπου την οργάνωση και τον συντονισμό από τις πιο σύνθετες ρουτίνες θα τις αναλαμβάνει η ΤΝ, όταν θα ζητάμε συμβουλές και βοήθεια, που ανάγονται σε γνώσεις που διδάσκονται, από εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης όπως το ChatGPT, με αβέβαια ή ανεξέλεγκτα αποτέλεσματα, η επιστροφή στις κλασική παιδεία, και στις σταθερές αξίες ίσως να μοιάζει πάλι η καλύτερη λύση για ό,τι θα έχει απομείνει στον άνθρωπο. Αυτό θα ανοίξει πιθανότατα το ενδιαφέρον για εξαντλητική έρευνα και ανάπτυξη της Ανθρώπινης Νοημοσύνης. Είναι πολύ πιθανό μάλιστα κάποιος έξυπνος επιστήμονας να δώσει στην επιστήμη αυτή το όνομα anthropo-intelligence (ανθρώπινη νοημοσύνη) κατά το anthropocene (ανθρωπόκαινο) που περιγράφει από πολλούς την καινούργια γεωλογική εποχή που διανύουμε όπου ο άνθρωπος είναι ο σημαντικότερος συντελεστής επιρροής και διαμόρφωσης του περιβάλλοντος.

Ανθρώπινη Νοημοσύνη, η θεραπεία της Τεχνολογικής Νόσου

Οι μέρες μας χαρακτηρίζονται από κοσμογονικές αλλαγές. Με μοντέρνους όρους, πρόκειται για μια γεωπολιτική, τεχνολογική και κοινωνική επανάσταση. Όλα φυσικά είναι αλληλένδετα. 

Που βρισκόμαστε εμεις;  

Τι μπορούμε να κάνουμε; 

Τι είναι ανάγκη να κάνουμε;

Με ποια σειρά;

Άλλωστε και το αϊκίντο είναι για να φτιάξουμε τον εαυτό μας και για να φτιάξουμε τη ζωή μας. Ο κύριος Βατανάμπε που μας δίδασκε μέσω της γλώσσας, του αλφαβήτου, της γραμματικής, του συντακτικού του αϊκίντο μέχρι που έφυγε σε ηλικία 89 ετών το Αύγουστο του 2019 επέμενε πως δεν υπάρχει αϊκίντο. Γιατί αϊκίντο είμαστε εμείς. Ο εαυτός μας, η ζωή μας. Το αϊκίντο με μοντέρνους όρους είναι ένα ολιστικό σύστημα προσωπικής ανάπτυξης. Οπότε Ι κόσμος γύρω μας αφορά τον άνθρωπο που θέλει να ζήσει μια συνειδητή ζωή για να λύσει τα προβλήματά του. Κι εμένα προσωπικά στις τελευταίες μας συναντήσεις μου είπε να εστιάζω στη ζωή μου, να φτιάξω τη ζωή μου και όχι απλά να παίρνω μέρος σε προπονήσεις και σεμινάρια. Μου έκανε πολύ καλό που μου το είπε τόσο ξεκάθαρα. Τώρα που έχω γράψει τη ζωή μου τρεις φορές τα θυμήθηκα μάλλον όλα. Άλλωστε τα συζητάω και μαζί σας. Το τι γίνεται γύρω μας μας επηρεάζει πολύ γιαυτό πρέπει να το καταλαβαίνουμε και αναλόγως να το λαμβάνουμε υπόψη.

Τα γεωπολιτικά δεν μπορούμε να τα επηρεάσουμε άμεσα. Την τεχνολογία πρέπει να την παρακολουθούμε και όχι μόνο να την χρησιμοποιούμε αλόγιστα αλλά σαν εργαλείο για αυτό που είναι ουσιαστικό στη ζωή. Κοινωνικά πρέπει να είμαστε και κει συνειδητοί πολίτες, ό τι κι αν σημαίνει αυτό. 

Η τεχνολογία λοιπόν που μπαίνει σε διαδοχικά κύματα σαν τσουνάμι, οι έρευνες λένε πως ήδη μέχρι το 2026 θα αλλάξει τη ζωή μας τόσο δραματικά όσο άλλαξε από το 1900 μέχρι σήμερα. Αυτό λίγοι ακόμα το συνειδητοποιούν. Η τεχνολογία αυτή συνίσταται σε νανοτεχνολογία, ρομποτική και ΑΙ με άπειρες κατακλυσμικές εφαρμογές. Σε μικρό σχετικά βάθος χρόνο ό,τι επάγγελμα είναι ρουτίνα θα αντικατασταθεί. Δικηγόροι, πολλοί γιατροί όπως τους ξέραμε, φαρμακοποιοί, τεχνικοί, οδηγοί, εργάτες, πωλητές, τραπεζοϋπάλληλοι, τράπεζες, προπαγανδιστές δημοσιογράφοι και σοφιστές πολιτικοί κλπ κλπ. Λίγοι άνθρωποι κάθονται να συλλογιστούν πως όλα αυτά θα γίνουν γιατί μπορούν να γίνουν και γιατί μετά το σύστημα θα ελέγχεται καλύτερα. 

Άρα, αυτό που θα μείνει είναι η ουσία. Ποια είναι η ουσία της ζωής του ανθρώπου; Η επιβίωση; Όχι βέβαια. Η ανάπτυξη. Η δημιουργία. Η έκφραση.

Οπότε μέσα στα επόμενα, πες, 5 χρόνια ό,τι είναι περιττό για τον defacto σκοπό της ανθρωπότητας θα σβήσει. Δεν νομίζω πχ πως οι μοντέρνες κοινωνίες θα θέλουν πραγματικά να βλέπουν ανθρώπους να σκοτώνονται, να δέρνονται, να χτυπιούνται, να ασκούν βία. Θα περάσουμε σε πιο εκλεπτυσμένους τρόπους. Στα πάντα. Οι πρωτοπόροι θα το δείξουν και στους υπόλοιπους. 

Ποιοι είναι οι πρωτοπόροι;

Υπάρχουν χοντρικά τρία στάδια ανάπτυξης του ανθρώπου. 

Πρώτο στάδιο, ο άνθρωπος βλέπει μόνο τον κόσμο του, δεν επικοινωνεί, δεν μαθαίνει, είναι απομονωμένος πνευματικά, ευάλωτος, εύθραυστος.

Δεύτερο στάδιο, ο άνθρωπος μαθαίνει μια γλώσσα, μαθαίνει να σκέφτεται με κοινούς όρους και βλέπει αυτά που βλέπουν και άλλοι. Αυτός ο άνθρωπος είναι οπαδός και ακολουθεί ομάδες και κινήματα. Εξ ου και ο influencer, ο follower και τα likes.

Το τρίτο στάδιο είναι ο άνθρωπος που βλέπει αυτά που δεν βλέπουν οι άλλοι και βγαίνει κάποια στιγμή μπροστά, χωρίς να το θέλει. Γιατί αυτός ο άνθρωπος έκανε δουλειά με τον εαυτό του και βγήκε από τα κοινά καλούπια της κάθε κοινωνίας. 

Αυτοί είναι οι σοβαροί επιχειρηματίες, οι διαφωτιστές, οι πρωτοπόροι.

Όλοι αυτοί χρειάζονται χάρτες ακριβείας για το πως λειτουργεί ο άνθρωπος. Μεγάλο μέρος αυτού είναι η ακριβής λειτουργία του ανθρώπινου σώματος και η σχέση του με τις πνευματικές λειτουργίες. Αφού το σώμα είναι το όχημα, ο βιοϋπολογιστής, η συσκευή λήψης και εκπομπής ενέργειας και πληροφορίας.

Αυτό που ονομάζω εγώ ΑΙ°, Anthropo-Intelligence.

Συμπέρασμα, το ουσιώδες πράγμα που θα απομείνει στον άνθρωπο να κάνει θα είναι οι σπουδές ΑΙ°. Η σπουδή δηλαδή της ανθρώπινης συνειδητότητας, της αντίληψης και της έκφρασης.

Το Αϊκίντο που μελετάμε στο εργαστήρι του Τόπου μας ευελπιστεί να πληροί τις προδιαγραφές του μέλλοντος για την παιδεία του Νέου Ανθρώπου.

Όλες αυτές οι πληροφορίες είναι open-source για όποιον ενδιαφέρεται να έχει κάποια διαύγεια για το Παγκόσμιο Τοπίο που αναδύεται ώστε να πάρει μέρος στις κατά Τόπους καλλιέργειες του ανθρώπινου πνεύματος που βρίσκεται σε μαρασμό αυτή τη στιγμή και αυτό είναι η πραγματική Πανδημία που διανύουμε.

Κάποιος που αγνοεί όλες τις πτυχές του εαυτού του, όμορφες και άσχημες, ευχάριστες και δυσάρεστες, και προσπαθεί απλά να φέρεται όπως τον έπεισαν πως πρέπει να φέρεται, να έχει ενοχές και τύψεις και να απορρίπτει τον εαυτό του όταν ξεφεύγει από το κλουβί των ψυχαναγκασμών του δεν μπορεί να θεωρηθεί καλό άτομο. Δεν είναι καλό το άτομο γιατί δεν έχει προσβαση στο κέντρο του. Το κέντρο του είναι ένα δαιμόνιο κλεισμένο σε ένα κλουβί. Αυτή είναι η θέση του. Γιαυτό έχει την ανάγκη να βάζει και τους άλλους σε αυτή τη θέση, στο κλουβί των αναντίρρητων πεποιθήσεών του. Περήφανος όταν βάζει κάποιον "στη θέση του". Απειλείται από κάθε διαφορετική άποψη γιατί είναι σκλάβος ενός συστήματος αξιών που υπηρετεί. Ζει από πάντα σε ένα κόσμο αναποδογυρισμένων αξιών και αρχών. Όπου το ανθρώπινο πνεύμα το ομοούσιο του Αγίου Πνεύματος υποτάσσεται σε "αξίες και αρχές" που δεν έχουν σχέση με την χαρά ή την ευτυχία του ανθρώπου. Ο άνθρωπος εκτελεί κατά παραγγελία της εντολές του κυρίου με το μαστίγιο και τον κουβά με τις λιχουδιές ή την ανακυκλωμένη τροφή. Δεν έχει μάθει να ακούει το σώμα, τη καρδιά, και το νου του γνωρίζοντας πως έχουν κάτι σημαντικό να πουν. Αγνοεί την ιερότητα της φύσης και πως είναι κι αυτός ιερό μέρος της φύσης. Έχει μια διαταραγμένη σχέση με την φύση, την αλήθεια, με τον αυθεντικό εαυτό του και την πραγματικότητα. Ό,τι του έμαθαν είναι σημαντικότερο από αυτό που είναι πραγματικό. Τα πάντα πρέπει να είναι κανονικά, κανονισμένα να υπακούν σε αυτό που έμαθε αυθαίρετα, άκριτα, ουσιαστικά με την βία. Έμαθε πως αυτό που γνώρισε λέγεται αγάπη, ενώ η πρωταρχική αλήθεια, η χαρά, ο αυθορμητισμός της αυθεντικότητας είναι σαχλά πράγματα που οδηγούν στη καταστροφή. Γιαυτό η αυθεντικότητα πρέπει να τιμωρείται με σοκ και πόνο. Ξανά και ξανά. Ένας τέτοιος άνθρωπος μαθαίνει να είναι καθωσπρέπει αλλά αυτό δεν τον κάνει καλό άνθρωπο. Ίσα ίσα τον κάνει έναν άνθρωπο που πρέπει (ψυχ)αναγκαστικά να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Με αποτέλεσμα οι καθωσπρέπει να μην είναι ποτέ ευτυχισμένοι αλλά ικανοποιημένοι και να μην αφήνουν κανέναν γύρω τους να πάει να ακολουθείσει την χαρά και την ευτυχία του. Είναι ανήσυχος στον δημιουργικό και πειραματικό τόπο της χαράς και την ευτυχίας του. Ή κοντά στην πηγή της ευτυχίας. Ουσιαστικά είναι δυστυχισμένοι οι καθωσπρέπει άνθρωποι που ζουν μόνο χάρη στα ναρκωτικά τους. Ουσίες, όπως το πολύ ή αλόγιστο φαΐ, ή ενέργειες, όπως η πολύ ή αλόγιστη δουλειά χωρίς χαρά, που απλά δεν σε αφήνουν να αισθανθείς τον πόνο και την φθορά από την έλλειψη του οξυγόνου που χρειάζεσαι πραγματικά. Έχοντας συνηθίσει στην στέρηση του οξυγόνου στον εαυτό τους, το επιβάλλουν και στους άλλους. Γιαυτο οι ασκήσεις αναπνοής είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη κι επανάσταση στη ζωή ενός κανονικού ανθρώπου.

Όποιος και ό,τι κινείται πραγματικά προς την χαρά ή την ευτυχία και το οξυγόνο είναι ύποπτοι ή ηδη παραβάτες. Όπου εστιάζει ο νους αυτό παραγγέλνει. Είτε το βρίσκει έτοιμο από άλλους συμμορφωμένους, είτε το ερμηνεύει, το σχεδιάζει και το δημιουργεί. Σε ακραία εκπαίδευση στη στέρηση το παρανοεί. Αυτές είναι οι μακροχρόνιες καταστάσεις της πνευματικής αξαθλίωσης.

Άλλο πράγμα είναι να μιλάμε ωραία για ωραία πράγματα. Όμως στην πράξη για τους καθωσπρέπει, κανονικούς ανθρώπους τα πράγματα πρέπει να είναι στριμωγμένα ή κάπως ανήθικα.

Τους αρέσει να σκέφτονται ή να λένε 'τι ωραία θα τανε να ...'. Χωρίς όμως να μάθουν και να κάνουν αυτό που χρειάζεται στην πραγματικότητα για να το δημιουργήσουν.

Η αλήθεια είναι μια όμορφη σκέψη, μια πανέμορφη σοφή ιδέα αλλά η άσκηση στην αλήθεια συνιστά την προσωπική "via dolorosa", την Οδό του Προσωπικού Μαρτυρίου. Διότι με το που ξεκινάς την ειλικρίνεια έχεις να κάνεις γύρω σου με ανθρώπους που έμαθαν να φοβούνται την αλήθεια, να αμφισβητούν την κρυφή αρμονία της πραγματικότητας. Έμαθαν να νιώθουν ασφαλείς όταν είναι τα πράγματα στη θέση τους. Ο εαυτός τους στη θέση του και ο άλλος στη θέση του πάνω σε τοποθεσίες που δεν χαρτογράφησαν ποτέ οι ίδιοι. Δεν σε ακούνε πραγματικά γιατί η αλήθεια είναι το δίκαιο του καθενός, όπως έμαθαν στο θηριοδαμαστήριο της πρώτης ηλικίας. Πονάει κι είναι επικίνδυνη. Όχι μόνο δύσκολη. Όταν αποφασίσεις να είσαι ειλικρινής αρχίζεις να κάνεις εχθρούς. Όλους όσους δεν τους συμφέρει να θέτεις όρια. Θα ανακαλύψεις πως δεν έχεις όσους φίλους νόμιζες πως είχεις.

Δεν είναι καλοί άνθρωποι οι κανονικοί άνθρωποι. Δεν έχουν τρόπο να αντιστέκονται σε αυτούς που τους εξουσίαζουν με το μαστίγιο. Δεν μπορούν να αντιμιλήσουν στους κυρίους του κατεστημένου στο οποίο είναι στριμωγμένη η ψυχή τους. Πως να αντισταθούν μπροστά στο μαστίγιο της εξουσίας. Δεν έχουν κριτήρια. Περιμένουν κάποιον μεσσία, κάποιον ήρωα να τους αποκαλύψει τα κριτήρια της καθωσπρέπει ζωής. Έτσι κινούνται από τόπο βοσκής σε τόπο βοσκής.

Η αλήθεια δεν είναι για τους καθωσπρέπει ανθρώπους. Η αλήθεια είναι μόνο για τους θαρραλέους. Η αλήθεια είναι επικοινωνία και η επικοινωνία είναι η επικίνδυνη έκθεση του εαυτού.

Καταλήγουμε να λέμε, τι ωραία που θα ήταν... Τι κρίμα που δεν είναι... Ποιος φταίει; Πίσω από όλα είναι ο διάβολος.

Όλοι αντιλαμβάνονται ή έστω διαισθάνονται πως κάτι δεν πάει καλά με τον κόσμο. 

Κάποιος κατακλυσμικός κίνδυνος φαίνεται να τον απειλεί, σαν σκιά που παραμονεύει στον ορίζοντα. Ή σαν κύμα που αυξάνει σε όγκο με ό,τι στερούνται οι άνθρωποι καθημερινά. Σαν ένα σκοτάδι που πλησιάζει, με τη μια κρίση να διαδέχεται την άλλη όπως ένας ιός ή μια αλυσιδωτή αντίδραση• πραγματική πανδημία. Ενας ιός μετάλλαξης που έχει εξαπλωθεί και ή βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση ή εμείς δεν έχουμε ακόμα τα κριτήρια με τα δικά μας αισθητήρια να τον αντιληφθούμε, να τον περιγράψουμε και να τον ονομάσουμε. 

Είναι ο πολιτιστικός μας κώδικας που βρίσκεται σε εξέλιξη. Επίκειται μετάλλαξη πολιτισμού. Σαν να αναδύεται μια νέα κοινωνικοπολιτιστική Νοημοσύνη. Όχι όμως μέσα από τις προγραμματιζόμενα αυτοδίδακτες τεχνολογίες που παρακολουθούν και ελέγχουν τι κάνει και τι σκέφτεται ο άνθρωπος του οποίου έχει αποκωδικοποιηθεί το γενετικό και το ψυχολογικό υλικό, αλλά μέσα από έναν νέο ανθρώπινο νου που αποκτάει πρόσβαση στο ενοποιημένο και ενοποιητικό πεδίο που διαισθητικά ήδη προβλέψαμε με τον όρο σύμπαν. Ένας νέος, πιο ανεπτυγμένος Άνθρωπος θα συμμετέχει καθολικά, ενεργά και υπεύθυνα στην δημιουργία του κόσμου, αφού τα συμπτώματα της δημιουργικής του ασυνειδησίας έχουν τελικά πυροδοτήσει την αφύπνιση της ορθής του κρίσης. Παλιά το ορθό ήταν το συγκεκριμένο, το ρητό και το δεδομένο. Όλα έμοιαζαν προαποφασισμένα και απλά. Δεν υπήρχε λόγος για εγρήγορση του νου παρά μόνο σε κατάσταση πολέμου. Γι'αυτό και ο πόλεμος ήταν η πιο ριζοσπαστικά δημιουργική στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας. Κι οι άνθρωποι είχαν ουσιαστικά ένα ιδανικό. Την ελευθερία να είναι ζουν ήσυχα με τα δεδομένα ήθη και τα έθιμα των προγόνων τους, στα πλαίσια της ταυτότητας της φυλής τους ή του έθνους τους. Και πάλευαν γι'αυτήν, δίνοντας και το αίμα τους για να τα προστατεύσουν ή να τα παρέχουν στους απογόνους τους. Αυτό αποκαλούσαν ελευθερία.

Τώρα όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει και είναι διαφορετικά. Αλλού άνθρωποι παράτησαν την υπεράσπιση της παραδοσιακής τους ταυτότητας αλλά πληρώνουν το τίμημα της ψυχική τους ισορροπίας ενώ ψάχνουν μάλλον απεγνωσμένα για νέο νόημα και σκοπό ζωής. Αλλού άνθρωποι αντιστέκονται σαν να διακυβεύεται η ύπαρξή τους και προσκολλούνται στην ταύτιση με τις παλιές δοξασίες και την παράδοση των προγόνων, και όσοι δεν έχουν πρόσβαση λόγω σοβαρής δυσλειτουργίας της οικογένειας ψάχνουν να βρουν ρίζες αλλού. 

Είναι βέβαιο ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας επανεκκίνησης.

Είτε ακολουθώντας την ξεθωριασμένη πεπατημένη της ταύτισης με το άγονο που οδηγεί στο φόβο και στο πανικό, λόγω στειρότητας πνευματικότητας, αφήνοντας άλλους να σχεδιάσουν και να κατασκευάσουν τον Νέο Κόσμο σαν εκκολαπτήριο συνηθειών. Είτε παίρνοντας τον δρόμο της επίγνωσης της αλήθειας μέσω αυτογνωσίας και αυτοποίησης για να συμμετέχουμε ενεργά στην επόμενη μέρα της Κοσμογονίας ώστε να μπορούμε αργότερα να λέμε περήφανοι: 

Βλέπετε, μαζί τα κάναμε! 

Μαζί τον φτιάχνουμε καθημερινά έναν κόσμο, στο πρότυπο ενός οργανικού και βιώσιμου οικοσυστήματος ποικιλόμορφων τόπων, σε αρμονία με τις τοπικές συνθήκες και την μοναδικότητα των ανθρώπων που ζουν σε τόπους της αρεσκείας τους σύμφωνα με την φάση και το στάδιο της φυσιολογικής τους εξέλιξης. Όπου ο κάθε άνθρωπος ενθαρρύνεται και υποστηρίζετε να παίρνει ενεργό μέρος με τις ιδέες και τα ταλέντα του στο Τοπικό Όραμα. 

Η Παντοπία είναι η μια πολύ αισιόδοξη αλλά και ρεαλιστική απάντηση στην καθολική πολιτιστική κρίση πολιτικής ορθοδοξίας και ψυχικής διαταραχής.

Χρειάζεται όμως να θέσουμε εμείς οι ίδιοι τις βάσεις για τον κάθε Τόπο μας. Για να γίνει αυτό πρέπει να μεταμορφωθούμε ψυχολογικά για να μπορεί να εξελιχθεί η νοοτροπία μας.

Στο Τόπο μας προτείνουμε ένα ολιστικό μοντέλο σωματοψυχικής ανάπτυξης που βασίζεται στις αποτελεσματικές αρχές του 'ουδέτετου σώματος' όπως καλλιεργείται για το θέατρο, του 'ουδέτερου πνεύματος' όπως καλλιεργείται για τον ανοιχτό και γόνιμο διαλόγο ή για την γόνιμη διπλωματία. Όχι σαν αυτοσκοπός ουδετερότητας αλλά στα πλαίσια της απελευθέρωσης από στερεότυπες συμπεριφορές, εμμονές, ιδεοληψία, προκατάληψη και ψυχαναγκασμό, και της ανάδυσης και εκδήλωσης του Εαυτού της Ακεραιότητας. Μέσω αυτογνωσίας και αυτοποίησης.

Το πρώτο βήμα είναι η ανάληψη προσωπικής ευθύνης. Και εξάσκηση ανά Τόπους.

Αν συμφωνείς ότι το να λύνεις τα προβλήματα είναι πιο ωφέλιμο για σένα και την ζωή σου προχώρα. Αλλιώς στην ευχή του Θεού!

Εάν συμφωνείς πως τα προβλήματα που πρέπει να μάθεις να λύνεις είναι καταρχήν και καταρχάς τα δικά σου, προχώρα. Εάν διαφωνείς, στην ευχή!

Εάν συμφωνείς πως πρέπει να μάθεις να λύνεις όλα τα προβλήματα που έχεις, συνέχισε, αλλιώς στο καλό!

Εάν συμφωνείς πως για να αρχίσεις να λύνεις προβλήματα πρέπει να τα βάλεις σε μια σειρά, συνέχισε, αλλιώς στο καλό!

Εάν συμφωνείς πως για να τακτοποιήσεις την ζωή σου πρέπει να τακτοποιήσεις και να λύσεις ΌΛΑ σου τα προβλήματα, προχώρα, αλλιώς στο καλό!

Εάν συμφωνείς πως η ζωή σου δεν έχει λιγότερα προβλήματα όταν δεν κάνεις τίποτα, όταν μένεις ακίνητος, και περισσότερα όσο περισσότερο κινείσαι και κανείς πράγματα, τότε προχωρά. Αλλιώς στο καλό!

Εάν συμφωνείς πως η ζωή έχει το νόημα που της δίνεις εσύ, από όπου και εάν πήρες της ιδέες, τότε προχώρα. Αλλιώς... ξέρεις εσύ.

Εάν συμφωνείς πως οι καλύτερες ιδέες για την ζωή σου αντιστοιχούν σε αυτό που σε συγκινεί περισσότερο, άρα, σε ενεργοποιεί περισσότερο, σε δραστηριοποιεί με φυσικό τρόπο περισσότερο, τότε προχώρα. Αλλιώς αντίο!

Εάν τα έχεις ήδη συνειδητοποιήσει όλα αυτά προχώρα! Αλλιώς στο καλό και στην ευχή του Θεού!

Συγχαρητήρια, ξεβολεύτηκες!

Είσαι έτοιμη/ος να αναλάβεις την ευθύνη για την ζωή σου αντί να την περιορίζεις στο χώρο που σου παρέχει η ουδετερότητα, στις περιοχές και στις διαδρομές που αποφεύγουν τα προβλήματα, και στην τύχη.

Εάν έχεις αποφασίσει να αναλάβεις την απόλυτη προσωπική ευθύνη για την ζωή σου και την εξέλιξή σου, τότε καλωσήρθες στον Τόπο ετούτο!

Το να έχεις στη διάθεσή σου σε όλα τα στάδια της αυτογνωσίας, της εύρεσης νοήματος και σκοπού, του σχεδιασμού και της δημιουργίας στόχων, της επίλυσης προβλημάτων, της εύρεσης λύσεων, της επιλογής αποφάσεων τις καλύτερες ιδέες από όλες τις πηγές γύρω σου είναι κάτι εξαιρετικά ισχυρό. Από κει και πέρα δεν θα πρέπει να είναι μεγάλο άλμα για να δεις ότι το να δίνεις στους ανθρώπους το δικαίωμα να βλέπουν τα πράγματα από μόνοι τους είναι καλύτερο από το να τους αναγκάζεις να βασίζονται σε πληροφορίες που επεξεργάζονται άλλοι γι' αυτούς. Είτε αυτό γίνεται άλλου, είτε αυτό έγινε στο παρελθον. Τι θέλω να πω. Επειδή το νευρικό σύστημα είναι σχεδιασμένο να κάνει οικονομία ενέργειας για περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, ουσιαστικά αναγνωρίζοντας ως μοναδική έκτακτη ανάγκη την απειλή της επιβίωσης, και επειδή γι'αυτό έχει σχεδιαστεί να εκτελεί μόνο ρουτίνες ασφαλούς δράσης, ο άνθρωπος τείνει να μάθει πρώτον ό,τι κάνει η αγέλη και ό,τι του εξασφαλίζει μια σίγουρη και σταθερή θέση σε αυτήν, και δεύτερον να κάνει τα ίδια και ίδια, αναπτύσσοντας συνήθειες, καθημερινές ρουτίνες ή κατά το λογιότερο να εκτελεί τελετουργικά και να ανταμοίβεται από την ικανοποίηση που του παρέχουν οι νευροδιαβιβαστές της αναγνωρισιμότητας και της οικειότητας. Έτσι κατάφερε να φτιάξει οικισμούς και κοινότητες με βάση κοινές συνήθειες, ήθη και έθιμα. Αυτό φυσικά περιόριζε την ανάπτυξη του δυναμικού των μελών της κοινότητας και της τοπικής κοινωνίας. Για να πάει ο άνθρωπος παραπέρα έπρεπε να ανακαλύψει νέους τρόπους. Ο άνθρωπος έμαθε να μετακινειται και να ιδρύει αποικίες ή να μεταναστεύει και να προσαρμόζεται σε νέα δεδομένα από συνήθειες, γεύσεις, καιρό, ήθη και έθιμα. Εκεί ανακάλυψε ο άνθρωπος πως μπορεί να προσαρμοστεί και μετά από την παιδική ηλικία σε νέα δεδομένα. Ειδικά με το που ξεπέρασε τα στενά πλαίσια της απόλυτης συλλογικής αρχής, της ορθοδοξίας και της ευλάβειας έμαθε να ερευνά και να ανακαλύπτει. Σήμερα έχει ο άνθρωπος αγγίξει τα όρια της επαφής και επικοινωνίας ανάμεσα σε όλους τους διαφορετικούς τόπους αυτού του πολιτιστικού χαρακτήρα, του μοντέλου που σκιαγραφήσαμε παραπάνω. Μόνο μια αναβάθμιση πολιτιστικού χαρακτήρα μπορεί να επιτρέψει εξέλιξη του ανθρώπου που δεν πρόκειται να αποβλακωθεί και να αφανιστεί λόγω ανέσεων.

Όταν έχει χαρακτεί από την πορεία ένας δρόμος χοντρικά δύο δυνατότητες υπάρχουν. Μπροστά ή πίσω. Εξέλιξη ή οπισθοδρόμηση και μαρασμός. Και η στασιμότητα μαρασμός είναι. Η εξέλιξη της πληροφορίας και της επικοινωνίας είναι η μεγιστοποίηση. Η μεγιστοποίηση της πληροφορίας είναι η διαφάνεια.

Η ριζική διαφάνεια αναγκάζει τα ζητήματα να βγουν στην επιφάνεια, ιδιαίτερα τα προβλήματα, και πιο δυσάρεστα, που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι. Στην επιφάνεια όμως βγαίνει και ο τρόπος με τον οποίο τα αντιμετωπίζουν, ο οποίος συνήθως χαρακτηρίζεται από την ίδια νοοτροπία που τα δημιούργησε. Με την αλήθεια που αναδεικνύει η ριζική διαφάνεια ανοίγει σιγά σιγά και ο δρόμος που επιτρέπει σε κάθε ομάδα, σε κάθε κοινότητα, σε κάθε κοινωνία να λειτουργεί ταυτόχρονα σαν οργανισμός και σαν οικογένεια που αξιοποιεί τα ταλέντα και τις γνώσεις όλων των μελών της για την επίλυση των προβλημάτων τους.

Τελικά, για τους ανθρώπους που θα γεννηθούν σε αυτό το κλίμα όπως και για αυτούς που θα το συνηθίσουν, το να ζουν σε μια κουλτούρα ριζικής διαφάνειας και ειλικρινούς έκφρασης είναι πιο άνετο από το να ζουν στην ομίχλη προγραμματισμένων δηλώσεων και αποφάσεων κεκλεισμένων θυρών, και να μην ξέρουν τι συμβαίνει και να μην ξέρουν τι πραγματικά σκέφτονται οι άνθρωποι που τους έχουν αναθέσει να σκέφτονται και να αποφασίζουν γι'αυτούς.

Όποιος όμως αποφασίζει καθημερινά να αναλάβει την ευθύνη για την ζωή του χρειάζεται έναν Τόπο και ένα Όραμα για να ανάπτυξη και να αναδείξει τα ταλέντα του. Και σταδιακά να ολοκληρώσει την συγκρότηση του ακέραιου Εαυτού του. Γι'αυτό εμεις επιλέγουμε στον Τόπο μας ένα ολιστικό μοντέλο που βασίζεται σε μαθήματα αντίληψης της Μεθόδου Τάλμι μέσω του σώματος, σε προπονήσεις στη βάση της πολεμικής τέχνης του Αϊκίντο, και στην ενεργή συμμετοχή σε ομάδα συνειδητότητας με ριζική ειλικρίνεια και ριζική διαφάνεια.

Παρέχουμε στον εαυτό μας και στον καθένα που θέλει να αλλάξει για να εξελιχθεί προπονήσεις επί τάπητος αλλά υιοθετούμε την αρχή της καθημερινής άσκησης και την συνθήκη των άπειρων επαναλήψεων της καθημερινής ζωής του καθενός (αρχή του ντο).

Εάν κάθε Δευτέρα κάνεις τα ίδια με την προηγούμενη Δευτέρα, τότε ζεις μόνο μια βδομάδα. Εάν την Δευτέρα ανεβάζεις τόνο, πηγαίνεις πιο πέρα, τότε μόνο ζεις κάθε μέρα... Και ανεβαίνεις οκτάβα.

🎼

Σκέφτηκες ποτέ, όπως όλο και πιο συχνά διαβάζουμε σε άρθρα επιστημονικά, από ανθρώπους που δεν βασίζονται μόνο στο τι νιώθουν υποκειμενικά αλλά και σε πειράματα γύρω από το πως δημιουργείται αυτό που νιώθουμε, από τι εξαρτάται, από τι επηρεάζεται, πως αλλάζει, πως όλο αυτό που ζούμε θα μπορούσε να είναι απλά ένα έργο επί σκηνής. Μια δικιά μας παραγωγή. Ένα εργαστήρι παραγωγής πραγματικότητας. Οι επιστήμονες το ονομάζουν προσομοίωση πραγματικότητας. Εμείς καμιά φορά λέμε, 'καλά, δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό!' Ίσως είναι ένα κοσμικό video game. A make believe. Truman show.

Όπως και να χει το νευρικό μας σύστημα παίρνει από κάπου ερεθίσματα και τα κατασκευάζει όλα. Ξέρουμε πολύ καλά εν τω μεταξύ πως είναι ο εγκέφαλος που ερμηνεύει τα πάντα και παράγει ουσίες, ανάλογα με την εκπαίδευσή του, και έτσι βιώνουμε αυτό που πιστεύουμε.

Οπότε σκέφτηκα, τα τελευταία χρόνια που βρήκα λίγο περισσότερο χρόνο, δημιουργικά το εξής: Μπορούμε να μπούμε στον κώδικα της προσομοίωσης αυτής και να αναλάβουμε να διορθώσουμε τις ρουτίνες ζωής, το αφήγημα, από δράμα και τραγωδία σε ευκαιρία, επιλογή και παιχνίδι;

Μπορούμε;

Που είναι η κονσόλα (ανα)προγραμματισμού;

Σε κάποιους κρυφούς server;

Ξέρεις τι ανακάλυψα; Δεν θα το πιστέψεις. Κρύβεται, και αυτό, σε κοινή θ.έ.α. Ο καθένας μας έχει πρόσβαση σε μια κονσόλα προγραμματισμού του κόσμου. Είναι ο εαυτός μας. Είναι σαν τη Βικιπαίδεια. Όλοι μαζί μαζεύουμε και γράφουμε το περιεχόμενο.

Μερικές από τις τεχνικές προγραμματισμού τις έχουμε κάνει θρησκεία, τελετουργικά, ιστορίες ιερές που τις περνάμε από γενιά σε γενιά για όποιον καταφέρει να καταλάβει.

Πχ. Πάσχα και Χριστούγεννα. Είναι οι δυο θεμελιώδεις μαγικές τεχνικές (ανά)προγραμματισμού της πραγματικότητας και μεταμόρφωσης του κόσμου.

Η λέξη Πάσχα, στα εβραϊκά σημαίνει Πέρασμα.

Στην περίπτωση των Εβραίων αντιπροσωπεύει τη διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας, δηλαδή το Πέρασμα από τη σκλαβιά στην ελευθερία.

Για τους Χριστιανούς την Ανάσταση του Χριστού, δηλαδή το Πέρασμα από τον θάνατο στην αιώνια ζωή.

Γι' αυτό και φέτος το Πάσχα εύχομαι να ενθαρρύνουμε τους εαυτούς μας και να κάνουμε το πρώτο ή ένα ακόμα συνειδητό ΒΗΜΑ στο Πέρασμα.

Κάθε Βήμα που μιλάει στις καρδιές των ανθρώπων προέρχεται από μια ανθρώπινη καρδιά. Μυαλά υπάρχουν πολλά. Γιατί το μυαλό είναι για να υπολογίζει την ατομική πορεία του καθενός. Με την καρδιά όμως συμμετέχει το άτομο στην παρέα, στην φιλία, στην συντροφιά, στην οικογένεια, στην ανθρωπότητα.

Τα Βήματα του Περάσματος λοιπόν δεν είναι να ζωγραφίζουμε πρόσωπα και να ντύνουμε τους εαυτούς μας με τα "καλά" μας και τους "καλούς" τους τρόπους σύμφωνα με κάποιο πρωτόκολλο. Δεν είναι να φερόμαστε με κάποιον συγκεκριμένο τρόπο, ενώ δεν ξέρουμε τι μας γίνεται. Και να ευχόμαστε δυο τρεις φορές το χρόνο να πάνε όλα καλά. Το ζητούμενο δεν είναι να ΑΡΕΣΟΥΜΕ στην τρομερή Δύναμη που τα εμπνέει όλα, τα δημιουργεί όλα και τα διατηρεί στη ζωή μέχρι να κάνουν τον κύκλο τους.

Κάθε Βήμα για το Πέρασμα σε κάτι καλύτερο είναι βήμα πορείας. Θα ακολουθήσει κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο. Θέλει όμως να ξέρεις που πηγαίνεις και που πατάς.

Ανακάλυψα, ψάχνοντας το δρόμο μου αφού χάθηκα, πως η κατεύθυνση χρειάζεται καθοδήγηση μέσα από τους αστερισμούς γιατί με τις ταμπέλες το ανθρώπινο μυαλό μαθαίνει να ακολουθεί τυφλά και δεν βρίσκει το δρόμο του. Τον σωστό τον δρόμο τον βρίσκεις και τον χάνεις ξανά και ξανά μέχρι να φτάσεις. Για παράδειγμα, δοκιμάσαμε τη ταμπέλα Θεός, και είπαμε να πάμε προς το Θεό. Όμως ποιός βγήκε στο πηγαιμό για τον Θεό, κι ολοκλήρωσε το Ταξίδι με τις ταμπέλες.

Ανακάλυψα πως καλύτερα είναι να ψάξεις τον Εαυτό. Και το πρώτο Βήμα είναι να βγεις από κάπου για να μπεις στο πηγαιμό για τον Εαυτό. Το κάθε Βήμα είναι χορευτικό. Κάτι πρέπει να αλλάξει, να γίνει διαφορετικά και να παραμείνει διαφορετικό σε όλη την πορεία, για να ολοκληρωθεί το Ταξίδι.

Ο Εαυτός λοιπόν είναι κάτι που όσο το πλησιάζεις, νιώθεις όλο και πιο οικεία. Πως το βρίσκεις το οικείο; Είναι ένα Βήμα προς την Αλήθεια σου. Προς τη μέγιστη δυνατή Αλήθεια. Η συνειδητή κίνηση αυτή είναι προφανώς Αρετή. Ας μην φοβόμαστε λοιπόν να συνδεθούμε με την αρετή. Ας της δώσουμε το νόημα που της αξίζει. Μας οδηγεί στο οικείο, όχι στο ξένο, στο παράξενο. Μας οδηγεί στη Πατρίδα μας.

Είναι η Αλήθεια, είναι η Αρετή και είναι η Πατρίδα μας.

Πλησιάζοντας εκεί γινόμαστε όλο και πιο συγκεντρωμένοι, ξεκάθαροι, κι ακέραιοι. Όλα τα άλλα είναι φυσικά επακόλουθα της ακεραιότητας, της συγκέντρωσης και της ευθύνης.

Είναι ζήτημα απόλυτης προσωπικής ευθύνης. Κανένας άλλος δεν μπορεί να σε πάει εκεί. Μόνο, όταν ρωτάς εκεί που βλέπεις φως, μπορεί κάποιος φακός να σου φωτίσει το δρόμο.

Το Τοπίο είναι μια μονάδα οικοσυστήματος που βασίζεται στη βιο-κοινωνικο-πνευματική ποικιλομορφία, όπου ο καθένας μπορεί να ανθίσει στο δικό του χρόνο, ρυθμό και χώρο.

Ο χρόνος είναι οραματισμός

Ο χρόνος είναι το κλειδί που ανοίγει τη πύλη προς τις υψηλότερες διαστάσεις που μας παρέχει το σύμπαν για να αναπτυχθούμε. Κλειδώνει ο χώρος της συνειδητότητας όταν διαρκώς τον μετράμε, όπως και τα πάντα, συγκρίνοντάς τον με απόλυτες αντικειμενικές μονάδες. Τότε τα πάντα περιορίζονται σε κύβους όπως περιορίζονται τα αντικείμενα για να χωράνε σε συσκευασία, σε ράφια, σε αποθήκες, σε θέσεις, σε θρανία.

Η Παντοπία έχει κυρίως να κάνει με την Ηγεσία σε κάθε Τόπο

Η Ηγεσία σε έναν Τόπο δεν έχει να κάνει με το να είσαι επικεφαλής ή να κάθεσαι στην κορυφή ενός τραπεζιού. Αλλά με το να φωτίζεις το δρόμο για τους άλλους, να δείχνεις καλοσύνη, δύναμη και σοφία τόσο στις καλές όσο και στις δύσκολες στιγμές των διαδικασιών του Οράματος του Χρόνου. Οι Ηγέτες ενός Τόπου είναι σαν καπετάνιοι ενός πλοίου, οι οποίοι κατευθύνουν όχι με στρατιωτική πειθαρχία και διαταγές αλλά κρατώντας ένα τιμόνι με ήρεμο και σταθερό χέρι εξασφαλίζοντας ότι όλοι αισθάνονται ότι τους βλέπουν, τους ακούνε και τους εκτιμούν. Τους αντιλαμβάνονται, τους κατανοούν και τους υπολογίζουν. Φαντάσου την Ηγεσία ενός Τόπου σαν έναν κήπο. Σε αυτόν τον κήπο ένας Ηγέτης είναι κάποιος που περιποιείται κάθε φυτό ή άτομο με φροντίδα, κατανοώντας ότι το καθένα έχει τις μοναδικές του ανάγκες για να ευδοκιμήσει. Ξέρει πότε πρέπει να προσφέρει υποστήριξη σε ένα νεαρό δεντράκι και πότε να το αφήσει να σταθεί στο κορμό του και στις ρίζες του επιτρέποντάς του ανεξαρτησία στην ανάπτυξη. Αυτό το είδος ηγεσίας δεν καλλιεργεί απλώς έναν κήπο με τον αγγλικό, γαλλικό ή ιαπωνικό πολιτισμικό τρόπο. Πρόκειται για την καλλιέργεια ενός ακμαίου οικοσυστήματος, ενός Παντοπικού Τοπίου, όπου όλοι βρίσκουν και παρέχουν τροφή και συνθήκες για να μεγαλώνουν, όντας παρών, σε επαφή και συντονισμό με ένα ζωντανό περιβάλλον που επικοινωνεί με άλλα Τοπία.

Η Ηγεσία σε ένα Τόπο έχει επίσης να κάνει με διδασκαλία

Σήμερα σε μια συζήτηση μου λέει ο φίλος μου σχετικά:

- Αυτοί που φρενάρουν κάθε αντίδραση έχουν ως κίνητρο το χρήμα ή την εξουσία, με οποιονδήποτε τρόπο.

Δεύτερον το σύστημα όλο είναι στελεχομένο από τέτοιους.

Και τρίτον λειτουργούν με την λογική, ο σώζων εαυτόν σωθείτω, και να ζήσω εγώ και ας πεθάνουν όλοι οι άλλοι.

Όπως βλέπεις έχουν αρχίσει και ανοίγουν κάποια στόματα της διανόησης του τόπου, το θέμα όμως είναι ότι το σύστημα έχει θάψει ό,τι σπουδαίο και ικανό υπήρχε και έχει μπαζώσει με σκουπίδια τα μυαλά του κόσμου.

Το πρώτο μέσα από την "παιδεία" και το δεύτερο μέσω της τηλεόρασης και των social media...

Δεν αφήνουν να πέσει κάτω ούτε σπυρί να ανθίσει...

Δεν πειράζει. Ίσα ίσα που αυτό ενεργοποιεί την μέγιστη όλων των δυνάμεων στο σύμπαν, την περίφημη Ανάγκη, η οποία και θεούς και δαίμονες πείθει. Η Ανάγκη λοιπόν θα οδηγήσει την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων, με τον τρόπο που λειτουργεί η χιονοστιβάδα ή η πυρίτιδα ή η αλυσιδωτή αντίδραση.