Sürekli eskinin güzel olduğunu söyleyen yaşlılara döndük. Gözünüzü seveyim şu z kuşağını eleştirmeyin yok dinledikleri boş vs diye kendimi yaşlı hissediyorum moralim inanılmaz bozuluyor

“Bacakların çok güzel boyunu kilonu sorsam” böyle bir mesaj aldım bugün dümdüz bakın naberden hemen sonra 1-2 gördüğüm birinden. Böyle mi oluyor artık

Bugün vitamin vb takviyelerimi yenilediğim bir gündü. Bir an şunu fark ettim ortalama kazanan bir insanın sadece kendisi için bile bu takviyeleri alması lüks sayılıyor. İnanılmaz derecede beynimiz uyuştu ve fark etmiyoruz artık. Mesela düzenli spora gittiğimi duyan herkesin ilk sorduğu şey fiyatı oluyor genelde. Herhangi bir şey ile ilgilenmek için önce maddi gücümüzün yetip yetmediğine kodlandık artık

Arkadaşlar bugün 7 yaşında bir çocuktan benim içim müthiş bir hayat tavsiyesi aldım. Yapamadığı bir iş ile ilgili konuşurken “ama en iyimi deniyorum” dedi. Mükemmel bir şey değil mi? En iyimi deniyorum alnıma dövme yapmak istedim

Bakın bugün o kadar hiçbir şey yapmıyorum ki tabletimi takside unutmuşum onu bile gidip almak istemedim

Çocukluğumdan beri gece iki üç gibi uyanır su içerim sanki yoklama alınıyor gibi sektirmiyor yani vücudum. Bu gece bir şekilde uyanmamışım ve rüyamda bakın RÜYA altını çiziyorum su içiyordum. Gece 04:22 gözümü su diye açtım. Bilimsel bir açıklaması varsa söyleyin ama ben deli olduğumu düşünüyorum.

Bugün tek derdim hangi kitabı okuyacağımı seçmek. Uzun zamandır iki kitabı aynı anda okuyorum çabuk dikkatim dağılıyor diye ama şöyle bir sorunu var bu durumun kitapların bitme süresi uzuyor yine aynı şey oluyor. Öyle bir kitap seçmeliyim ki bu kahrolası odak süreme yenilmesin… Bir destek atarım diyorsanız seçeneklerimi atacağım.

İzin günüm ve asla yerimden kalkamıyorum. Ama benim başlamak istediğim kitabım gitmem gereken sporum var. Bunları yapmazsam akşam kendimi bok gibi hissedecem koca bir günü çöp gibi harcadım diye.

Bir şeyi daha dile getirmek isterim. Eskiden burada bu kadar reklam yoktu. Yaşlılar gibi her şeyden şikayet eder oldum. Birazdan başlayacam buralar hep dutluk…

Yıllar sonra buraya tekrar dadandım. Evlenmiş hatta çocuklarınız olmuş. Ben niye bıraktığınız yerdeyim :)))

Belki çok kestirip atmak diyebilirsiniz ama Masumiyet Müzesi’ni okurken Kemal’den nefret etmiştim ve zorla bitirmiştim. Kafamda Bir Tuhaflık’ı okurken Mevlüt’ten de nefret etmiştim. Orhan Pamuk’un kaleminden çıkan erkek karakterleri beni boğuyor, öldürüyor bencillikleri ve yüzeyselliklerine katlanamıyorum.