Ore-wa CB

Bir arkadaşım her zaman konuşmanın önemini vurgular insan olanın bundan anlayacağını anlamasını gerektiğini söylerdi. Ben de ona bunun doğru olduğunu ama dünyanın böyle bir yer olmadığını söylerdim.

Ben bu yöntemi bir süredir demiyorum. Çünkü arkadaşım haklı. Böyle olmalı. Ve sanırım oldu da. Kasetçalarla konuşa konuşa düzeldi. Konuşa konuşa çorbamı buldum.

Çorabımın tekini buldum sanırım. Ama bi tedirginlik oluyo işte. Ya tekrar bulamazsam diye.

Ya kaset çalar tekrar bozulursa? Ya ben onu tamir edemezsem? Ya annem çöpleri atarken hevesimi tekrar atarsa. Ya da bulduğum çorap yırtıksa?

Ya da bulmak için bunca çaba sarfettiğim çorap ayağımı üşütürse nolcak? Ne olcak ayağıma olmazsa?

Bi yapboz alıyosun. Bi kitap alıyosun. Bi kaset çalar alıyosun. Yapbozu yapmaya uğraşıyosun kitabı okumaya uğraşıyosun.

Kasetçalara bi kaset koyuyosun sonra. Biraz buzlu geliyo ses. Sağına soluna bakım yapıyosun düzeliyor. Tam randımanlı müziğe devam ediyosun.

Heves ediyorsun bir şeyler için. Uğraşıyorsun çabalıyorsun. Bir gün uyanıp bi bakıyosun çabaların çöpe atılmış. Uğraşların rafa kaldırılmış. Anneee çabalarım nerde benim diye bağırıyosun. Ses yok.

Sonra bir sabah daha uyanıyosun artık ne çabaya ne uğraşa hevesin kalmış. Annen hepsini atmış çöpe fazla bunlar diye. Hevesinin öteki teki nerde diye arıyosun bıraktığın yerdedir diyo.

Ne onu aramaya gücün kalmış ne çorapsız yataktan çıkmaya.

Program atıl bir şekilde duruyor. Ben de boş duracağına ara sıra yazı yazmaya karar verdim.

Günümüz insanı kaybolmuş halde. Kendini ve benliğini kaybetmiş ve uyuduğu zaman dışında sürekli bunu arıyor.

Ama o kadar çirkin arıyor ki uzaktan kendine baksa kendinden tiksinir. Ama suçlu burada bir tek kendini arayan insan değil onu bu hale getiren modern toplum asıl suçlu.

İnsan son zamanlarda kendini hep popüler olanda arıyor. Kıyafetiyle, dinlediği müzikle, izlediği filmle, yediği yemekle var olmaya çalışıyor. Popüler olan neyse ve kalabalık ne yapıyorsa onu yapıyor. Kendi zevkleri, tarzı, beğeni algısı yokmuşcasına bu kalabalığın peşinde koşuyor. Başka zamanda olsa elini sürmeyeceği kıyafetler giyiyor. Daha önceden denk gelip aşağıladığı müziği dinliyor. Sorunca da artık seviyorum oluyor.

Hayır artık sevmiyorsun. Artık sevmek zorundasın yoksa kaybolacaksın. Herkes o diziyi izlerken sen izlemezsen yalnız kalacaksın. Herkes o müziği dinlerken sen dinlemezsen izole olmuş hissedeceksin. İşte bu yüzden dinliyorsun. Benliğin bu dünyada yıkıldığı için var olmak adına yapıyosun tüm bunları. Seni suçlamıyorum. Ben de var olmak için çabaladım. Önce farklı olayım ki var olayım dedim. Sonra ayak uydurayım ki var olayım dedim. Şimdi de toplumdan (hem society hem civilization anlamında) kopmaya çalışıyorum. Böylece beynimi, kendi düşüncelerimi, kendi zevklerimi ortaya koyabilecek gerçek "ben"e ulaşabileceğim.

İnsanın toplum içinde kendini arama çabasındaki asıl sorun ise şurada. İnsanın uymak zorunda kaldığı kalabalıkların oluşumu tamamen bozuk. Bu kalabalığın öncüleri medyanın PR çalışmalarına çok çabuk kanan zeka seviyeleri inanılmaz düşük insanlar. Yani önce onlar kanıyor ve kalabalığın başlangıcını oluşturuyor sonra da insanlık bu gerizekalıları takip ediyor. Öncü aldığınız tipler biraz kaliteli olsun en azından. Bunlar en kolay kandırılan boş kalabalık. İlla birini takip edeceksiniz sizden iyi olanı takip edin. Ama bence bunu da yapmayın.

    Hafta içi ailemi ziyarete gittim. Annemin elini öpüp kardeşlerime sarıldım. 

    Babamla genelde tokalaşırız. Elini öpmek için eğildim, sarıldı. ‘’Koçum benim be’’ dedi. Çok samimi geldi. Çok güzeldi. Hatırladığım ilktir babamla böyle oluşumuz.