ημερολόγιο

όλα τα αρνητικά που θα είχα να περάσω τα περνάει τώρα κάποια άλλη. κοροϊδεύει κάποια άλλη. μπορεί να βρήκε τον άνθρωπο που είναι τόσο κατεστραμμένος όσο αυτός και μπορεί να τον καταλάβει. ρίχνει κάπου αλλού τώρα το βάρος του να τον “φτιάξει”, να τον “διορθώσει”, να πάρει όλη τη σαπίλα που έχει μέσα στη ψυχή του και να την κάνει ευτυχία. δε μου άξιζε αυτό το βάρος, δεν ήμουν εγώ αυτή που όφειλε να το διορθώσει. και ίσως τώρα να βρήκε το άτομο που θα το κάνει, ποιος ξέρει;

τόσες σκέψεις τριγυρνούν στο μυαλό μου αλλά αυτό που έχει πραγματικά σημασία είναι πως πλέον δεν είμαι δυστυχισμένη. πως μπορώ να γράφω αυτά που γράφω και να τα εννοώ. τον έχω ξεπεράσει; ναι. ολοκληρωτικά; όχι. αλλά δεν πονάω, θεέ μου δεν πονάω. τα πρωινά για τα οποία τόσο πολύ παρακαλούσα να έρθουν, αυτά στα οποία δε θα ξυπνούσα με ένα σφίξιμο στο στήθος και έναν συνεχή πόνο, έχουν περάσει. χαμογελώ αληθινά, ενθουσιάζομαι, χαίρομαι, απολαμβάνω στιγμές. 

θέλω να μου στείλει; να μάθω επιτέλους τι συνέβη; να πάρω την επιβεβαίωση πως δε με ξέχασε; φυσικά και θέλω, ποιος δε θα ‘θελε; είναι δυνατόν;

παίρνω όμως μια ευχαρίστηση από αυτό, εννοείται. ξέρω πως έστω και με αυτό τον τρόπο δε με ξέχασε. και ας ζει τώρα κάτι πιο έντονο από εμένα. θα το ζήσω και εγώ αργά η γρήγορα και θα καταλάβω πραγματικά τι είναι ο έρωτας και τι είναι το πάθος και τι ο ενθουσιασμός και τι η αγάπη και τι η καύλα και τι η λαχτάρα και όλα αυτά τα πανέμορφα συναισθήματα θα ξεχωρίσουν μέσα μου και θα δω τι είναι αυτό που μου αξίζει πραγματικά γιατί αυτό δεν είναι και δεν ήταν ποτέ ο Γιάννης. Ο Γιάννης απλώς κάλυψε επιφανειακά τα κενά μου, και αυτό ερωτεύτηκα.

μου είναι πολύ δύσκολο να σκέφτομαι πως η κοπέλα με την οποία είναι τώρα μπορεί να έχει βάθος χαρακτήρα. να σκέφτομαι πως μπορεί με αυτή να νιώθει κάτι αληθινό, κάτι έντονο, να μην είναι επιφανειακό. θέλω να είμαι ό,τι πιο έντονο έχει ζήσει ποτέ. θέλω καθεμία που γνωρίζει να ψάχνει στο πρόσωπό της εμένα. θέλω όποια πηδάει να κλείνει τα μάτια του και να σκέφτεται ασυναίσθητα πως είμαι εγώ. θέλω όποια αγγίζει, όποια αγκαλιάζει, χωρίς να το καταλαβαίνει να νιώθει πως είμαι εγώ. να τις συγκρίνει όλες με εμένα. να σκέφτεται πως όποια και να βρει, καμία δε θα είναι σαν αυτό που έχασε μέσα από τα χέρια του, τίποτα δε θα ναι τόσο έντονο όσο αυτό που έζησε μαζί μου.

Δε νιώθω πως έχει περάσει χρόνος απ’όταν ήμασταν μαζί Νιώθω πως ήταν πολύ πιο πρόσφατα. Πριν ένα πεντάμηνο ας πούμε Δε ξέρω γιατί το κάνω τώρα αυτό στον εαυτό μου γιατί σε σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες. είμαι ακόμη πληγωμένη; μάλλον ακόμη δεν έχω δεχτεί το πόσο πληγώθηκα και το τι συνέβη. αλλά πως να δεχτείς κάτι που δεν κατάλαβες ποτέ; Ήταν όντως όμως τόσο όμορφο, τόσο έντονο; Ήμουν όντως τόσο ερωτευμένη όσο νόμιζα; Ήμουν πολύ ευτυχισμένη, αυτό μπορώ να το πω με σιγουριά. Το θυμάμαι, με θυμάμαι. Από εκεί και έπειτα όμως, πόσο βολευόμουν με έναν άνθρωπο που μου γέμιζε σε τέτοιο βαθμό το εγώ; Που ήμουν δίπλα του η θεά, η απίστευτη, η επιτυχημένη, η έξυπνη, η σέξι γκομενάρα. Ότι ήθελα να ήμουν στο μυαλό μου. Ο Γιάννης ήξερε τι μου λείπει και μου το έδινε για να με κερδίσει και εγώ το έτρωγα αμάσητο γιατί το είχα ανάγκη όσο και αν έλεγα πως δε το χα. Δίπλα στο Γιάννη ένιωθα υπέρτατη. Όχι γιατί ήταν υπέρτατος ο Γιάννης, αλλά γιατί συγκριτικά με αυτόν ήμουν τόσο ανώτερη. Και σιγά σιγά, ο ενθουσιασμός, ο έρωτας, η καύλα, θα έφευγαν, και θα έμενε η ντροπή που ένιωθα για αυτόν. Το πόσο τον σιχαινόμουν, το πόσο δεν μου ταίριαζε, το πόσο χαμήλωνε το επίπεδο μου.