işe başlamamla seçmediğim insanların aralarında bulunmaya başladım. görmek istemediğim her şey gözümün önündeydi. tüm o sahte insanlar, barbarlar, Anadolu’daki yaşantısını hazmedememiş hırs budalaları, görgüsüzler…ve dahası. yıllarca görmezden geldiğim; varsayılanlara inanmamak için kavgalar ettiğim tüm meseleler gözümü kaçıramayacağım kadar ortalıktaydı. 

evet, ben her zaman insanların kötü olduğunu biliyordum. ama benim kötü dediğim şeyler bile o kadar kabını doldurmuyordu ki; niyet okumalar, günah almalar, empati kuramayışlar vesaire.. 

ama şimdi gördüğüm şeyler hiç de masum değil. ve işin kötüsü s e b e p s i z. 

insanlar kötü. ama akılımın yetmediği kadar kötü. amaçsızca kötüler, benciller. bazen boğulacak gibi oluyorum aralarında ve sahip olduğum en samimiyetsiz  gülüşümle fark edilmeden kaybolmaya çalışıyorum.

şimdilik bu kadar. ben kendim olmaya devam edeceğim. aralarında iyi olanları ya da kötülerin iyi yanlarını görmek için emek harcayacağım.

vücudum kibirinizle ve telaşınızla şişti bayım. kurduğunuz cümlelerin içine ne sakladınız bilmiyorum, her birinde geçmişinizin mikroplu açık yaraları mevcut.

beni hastalığımdan kurtardınız sanıyordum ki bu sabah kanlı yastığımda uyandım. midemi bulandırdı kokusu,tadı ağzımda..

sizi şevkatimden yoksun bırakmak istemezdim, göğsümde uyuyun, kuracağım cümlelerle beslenin isterdim..