Αν μια κοπέλα είναι ευτυχισμένη, τα μάτια της λάμπουν από χαρά και αγαπάει τον εαυτό της, θα είναι αυτόματα πανέμορφη.

Αφού όταν κλείνεις τα μάτια

Και ήρθε ο επόμενος!

Πόσο καλος, πόσο στοργικός

Το άτομο για το οποίο θα θυσίαζες τα παντα

Το άτομο που θα γνώριζες στους γονείς σου

Το άτομο που θα σε έκανε να γελας μέχρι να πονέσουν τα ζυγωματικά σου

Το άτομο για το οποίο είπες πως θα αφήσεις τα παντα πίσω

Θα δεθείς

Θα αφεθείς

Θα ανοιχτείς

Θα εμπιστευτείς

Για το άτομο το οποίο εκείνη την μέρα ήρθε και σε μάζεψε όντας μεθυσμένη, πεσμένη κάτω

Φωνάζοντας πως ακόμα ένα ποτό δεν θα βλάψει κανέναν

Ένα ακόμα ποτό

Το τελευταίο ποτήρι, η τελευταία σου ευκαιρία.

να σταματήσεις να καις τον εαυτό σου δεν σου φάνηκε ποτε σαν μια καλή λύση

να καις τον εαυτό σου με κάτι πεπαλαιωμένα ουίσκια

με κάτι ξεχασμένα τσιγάρα

με κάτι ξεχασμένα άτομα

από αυτά τα παλιά τα οποία όσο βαθιά και αν τα θάψεις μέσα στο κελάρι σου παντα κάτι θα σου θυμίζει πως είναι ακόμα εκεί

ίσως η μυρωδιά του ή ίσως και η δυσοσμία τους.

Λες αυτή τη φορά να καταφέρεις να σηκωθείς

Να στηριχτείς σε αυτό το άτομο;

Να βάλεις το χέρι σου στο ώμο του;

Να του δώσεις την δύναμη να σε σηκώσει;

ή μήπως θα μείνεις κάτω περιμένοντας κάποιον ο οποίος όχι απλά δεν θα σε σήκωνε αλλά θα σου έσπαγε τα πόδια;

«Μερικές φορές οι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν την αλήθεια γιατί δεν θέλουν να καταστρέψουν τις ψευδαισθήσεις τους»

ενα μοναχα πραμα παρεμεινε ιδιο μεσα της,

Η αναγκη της να μενει μονη.

Οσο και αν προσπαθησε με χιλιαδες τροπους,

Να αφεθει,

Ειτε σε ερωτες δηθεν καρμικους,

Ειτε σε φιλιες δηθεν αληθινες,

ολο της το ειναι το εβαζε στα ποδια.

Αργοτερα καταλαβε,

Με τον δυσκολο τροπο βεβαια,

Πως δεν μπορουσε να τα βρει με κανεναν,

Εγω ειμαι παλι.Ξερω οτι πιθανων να με αγννοησεις ξανα ,αλλα θελω να μαθω τα νεα σου.Μου λειπει να μαθαινω τι κανεις.Η που εισαι.Η τι εφαγες το μεσημερι,αν θα βγεις στην πλατεια το απογευμα.

Περασε ο καιρος βλεπεις.Δεν θα ξεχασω ποτε την τελευταια φορα που σε ειδα.Να ηξερες μονο ποσο με θλιβει το οτι φυγαμε και οι δυο θυμωμενοι απο εκεινη την συναντηση.

Γιατι εμεις παντα μαλωναμε ,αλλα παντα τα βρισκαμε.Δεν αντεχαμε καιρο τον θυμο,μεσα στα επομενα λεπτα γυρνουσαμε και οι δυο στο ιδιο σημειο.Μονο που αυτη τη φορα εγω γυρισα.Εσυ ποτε.

Δεν βαριεσαι.συνεχισαμε και οι δυο τον δρομο μας.Εγω επελεξα κατι διαφορετικο απο αυτα που ειχαμε συνηθισει.Εβαλα μια τελεια στην αυτοκαταστροφη,εσυ οχι.Και ποσο θα ηθελα να ζουσες μια μερα μαζι μου τωρα.Να σε εβλεπα καλα.Να σε εβλεπες και εσυ καλα και να μην το πιστευες.

Φαντασου πως αλλαξαν οι καιροι,ποσο ειρωνικο ετσι;

Ειμασταν μαζι σε ολα,ξερουμε ο ενας για τον αλλον πραγματα που δεν γνωριζει κανεις αλλος,και πλεον δεν ξερω καν που εισαι.

Ξερω ομως οτι ειμαι στην καρδια σου.Ξερω οτι εχω μια θεση εκει,οπως και εσυ στην δικια μου.Οτι τα πιο δυσκολα βραδια σου,νοσταλγεις αυτο που ειχαμε.Αυτο που μας στερησαν και αυτο που δεν προκειται να ξαναβρουμε ποτε.

Ομως αυτο ειναι η ζωη ματια μου.Στιγμες.Μικρες οι μεγαλες,να μας θυμιζουν σε περιοδους που πιστευουμε πως δεν υπαρχει ελπιδα,οτι ισως τελικα μπορει και να υπαρξει.

Οπως τοτε,ετσι και αργοτερα.Εγω δεν σταματησα να πιστευω σε εσενα ακομη και αν δεν πιστευεις εσυ στον εαυτο σου.

Αυτα απο εμενα.Καθως θα παιρνεις την δοση σου σημερα,θυμισου πως καπου εκει εξω υπαρχει ενας ανθρωπος που σε αγαπησε ανευ’ορων.Και δεν ειναι ολοι τοσο τυχεροι.