Σε είδα

Δεν σε χαιρέτησα, δεν με χαιρέτησες

Προχώρησες, προχώρησα κι εγώ.

Έμαθα πως είναι όμορφη, γλυκιά και σε κάνει να γελάς.

Με θυμίζει καθόλου άραγε;

Ίσως καμία φορά ο τρόπος που σε κοιτάει; Ίσως καμία φορά ο τρόπος που φωνάζει το όνομα σου; Μήπως καμία φορά ο τρόπος που γελάει με τα χαζά σου ανέκδοτα;

Προχώρησες, προχώρησα κι εγώ.

Όμορφος είναι ναι και γλυκός πολύ και εμένα με κάνει να γελάω.

Κάποιες φορές ξέρεις μου λείπουν αυτά τα χαζά ανέκδοτα, αυτά για τα οποία πάντα σε κορόιδευα

Ή ίσως μου λείπει ο τρόπος που γελούσες πριν καν τα ολοκληρώσεις

Ή ίσως μου λείπεις και εσύ…

Και ξέρεις τι σε πόνεσε περισσότερο;

Η αδυναμία σου να αγαπήσεις.

δεν πόνεσες μόνο εσένα αλλά και εκείνον

Τι σου έφταιγε εκείνος;

Σε αγάπησε απεριόριστα,

σε κοιμισε στην αγκαλιά του

είχες εφιάλτες βλέπεις ....

σου χάρισε όσα ήθελες,

τα πιο όμορφα λουλούδια

τριαντάφυλλα κόκκινα, ροζ, λευκά

κι εσυ τι του χάρισες;

ένα φευγαλέο αντίο γιατί παλι δεν τα κατάφερες.

Όλες οι ιστορίες αγάπης λένε για αυτούς που αγαπήθηκαν και έμειναν

Που αγαπήθηκαν και θυσίασαν τα παντα

Και για παντα

αλλά γι αυτούς που αγαπήθηκαν

και δεν τα κατάφεραν;

που αγαπήθηκαν και εν τελεί πόνεσαν

γιατί δεν λέει κανείς;

δεν είναι αγάπη αν δεν κρατήσει;

αν δεν ήταν αγάπη γιατί πόνεσε τόσο πολύ

μια αυτόν που έφυγε

και δυο αυτόν που τον έδιωξε

Και ήρθε ο επόμενος!

Πόσο καλος, πόσο στοργικός

Το άτομο για το οποίο θα θυσίαζες τα παντα

Το άτομο που θα γνώριζες στους γονείς σου

Το άτομο που θα σε έκανε να γελας μέχρι να πονέσουν τα ζυγωματικά σου

Το άτομο για το οποίο είπες πως θα αφήσεις τα παντα πίσω

Θα δεθείς

Θα αφεθείς

Θα ανοιχτείς

Θα εμπιστευτείς

Για το άτομο το οποίο εκείνη την μέρα ήρθε και σε μάζεψε όντας μεθυσμένη, πεσμένη κάτω

Φωνάζοντας πως ακόμα ένα ποτό δεν θα βλάψει κανέναν

Ένα ακόμα ποτό

Το τελευταίο ποτήρι, η τελευταία σου ευκαιρία.

να σταματήσεις να καις τον εαυτό σου δεν σου φάνηκε ποτε σαν μια καλή λύση

να καις τον εαυτό σου με κάτι πεπαλαιωμένα ουίσκια

με κάτι ξεχασμένα τσιγάρα

με κάτι ξεχασμένα άτομα

από αυτά τα παλιά τα οποία όσο βαθιά και αν τα θάψεις μέσα στο κελάρι σου παντα κάτι θα σου θυμίζει πως είναι ακόμα εκεί

ίσως η μυρωδιά του ή ίσως και η δυσοσμία τους.

Λες αυτή τη φορά να καταφέρεις να σηκωθείς

Να στηριχτείς σε αυτό το άτομο;

Να βάλεις το χέρι σου στο ώμο του;

Να του δώσεις την δύναμη να σε σηκώσει;

ή μήπως θα μείνεις κάτω περιμένοντας κάποιον ο οποίος όχι απλά δεν θα σε σήκωνε αλλά θα σου έσπαγε τα πόδια;

«Μερικές φορές οι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν την αλήθεια γιατί δεν θέλουν να καταστρέψουν τις ψευδαισθήσεις τους»

Ένας χρόνος μετά..

Ένας χρόνος έχει περάσει απ την τελευταία φορά που σε είδα

Από την τελευταία φορά που ένιωσα ζωντανή.

Κοιτα πόσα πράγματα έχουν αλλάξει

Αλλάξαμε πόλη

Αλλάξαμε δουλειές

Αλλάξαμε παρέες

Αλλάξαμε γενικά έτσι δεν είναι;

Δες πέρασα στην σχολή που ήθελα

Κάνω αυτό που αγαπάω

Ίσως να ήσουν περήφανος για εμένα

Αν ενδιαφερόσουν ποτέ για να το μάθεις...

Κάποια πράγματα βλέπεις δεν άλλαξαν

Ίσως και να μην αλλάξουν ποτε τελικά

Θυμάσαι κάποτε που καθόμασταν με τις ώρες αγκαλιά και συζητούσαμε για το πως γίνεται οι άνθρωποι να προδίδουν τον άνθρωπο που αγαπούν;

Μου είπες πως οι άνθρωποι αλλάζουν

Σου είπα πως τα συναισθήματα μένουν τα ίδια

Που να ήξερα ε..

Πως εσυ άλλαξες

Ωραία και τώρα τι;

Και τώρα λες καλή συνέχεια;

Και τώρα λες καλή επιτυχία σε ότι κι αν κανεις;

Μα πως αφού κάθε επιτυχία την μοιραζόσουν μαζί του;

Και τώρα λες προχώρα στην ζωή σου;

Και πάλι πως αφού προχωρούσατε μαζί, εξελισσόσασταν μαζί, υπήρχατε μαζί;

Και τώρα λες πάρε τα μπογαλάκια σου και φύγε ;

Ωραία και να πάω που;

Να πάω εκεί που για πρώτη φορά μου χαμογέλασες και με κοίταξες στα μάτια; Ή μήπως να πάω καλύτερα εκεί που για πρώτη φορά είδες τα ίδια μάτια που έλιωναν για εσένα να βουρκώνουν και να κοιτάνε κάτω;

Ας πάω εκεί άλλωστε αυτή ήταν η πραγματικότητα κι ας ελπίσαμε για ένα βράδυ κάπου αλλου...

- μα εγώ πάντα σε ήθελα

- τα λες αυτα επειδή έχεις πιει ηρεμησε

- οχι τα λέω αυτά επειδή δεν έχω τα αρχιδια να στα πω νηφάλιος

- και τι νόημα έχει;

Ένα φιλί μου θύμισε τι νόημα είχε.

Ενα χαμόγελο μου θύμισε γιατί εκείνο το βράδυ του είχα φέρει νερό, κάτι να φάει και είχα κάτσει να συζητήσω μαζί του.

Ένα βλέμμα μου θύμισε γιατί χάζευα τα μάτια του προσπαθώντας να καταλάβω αν εννοούσε όσα έλεγε αυτή τη φορά.

Αυτή τη φορά.

Ένα φιλί, ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα που διήρκησαν όσο η επήρεια του αλκοόλ.

Γιατί έτσι είναι.

Τα συναισθήματα κατέληξαν να κρατάνε όσο ένα μεθύσι.

- ότι θες είμαι εδώ.

Και ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει

Αλλά εγώ ακόμα εκει

Περίμενα, κοιτούσα, σκεφτόμουν, σχεδόν δάκρυζα

Μα τι να σκεφτόμουν άραγε

Ίσως εσένα

Ίσως εμένα με εσένα

Ίσως ακόμα και εμένα χωρίς εσένα

Και τι κατάλαβα;

Έφυγες κι εσύ μαζί με τον ήλιο

Έφυγες αφήνοντας πίσω σου τα ίχνη σου

Ξέρεις σαν τα χρώματα που έχει ο ουρανός αφού πέσει ο ήλιος

Και ξέρεις τέτοιες ώρες εύχομαι να γυρνούσες

Και που καταληξαμε;

Να εδώ

Κλεισμένοι σε τέσσερις τοίχους

Να διαβάζουμε για έρωτες και για ταξίδια

Να χαζεύουμε τα αυτοκίνητα που περνούν

Τους περαστικούς

Και να αναρωτιόμαστε που πάνε

Από που έρχονται και που θα καταλήξουν

Μα στο τέλος της ημέρας

Εμείς ακόμα εδώ

Κολλημένοι στο μπετό

Κολλημένοι στην μιζέρια του γκρίζου και του μαύρου

Κι αν φευγαμε;

Καλά και που να πάμε;

Ας πάμε εκεί που τρέμουν τα πόδια μας

Εκεί μακριά απ τις πολυκατοικίες και τα αστικά λεωφορεία

Ας δραπετεύσουμε απ την πραγματικότητα

Ας φτιάξουμε την δική μας