Είναι κάποιες φορές που σε σέρνει ένα ποτάμι

Σε τραβάνε χέρια ελεύθερα στο πάτο του

Και πίστεψέ με είναι βαθύ

Πρόσεχε μην πνιγείς

Πρόσεχε μην μπει όλο το νερό μέσα από τα πνευμόνια σου

Και εσύ ανθρωπάκο που νιώθεις αυτή την μοναξιά τώρα κλάψε γιατί σε καλύπτει το νερό

Δεν φαίνονται τα δάκρυά σου που ρέουν

Δεν φαίνονται τα κόκκινά σου μάτια, τα ‘χεις κλειστά 

Ορισμένες φορές ελπίζω μόνο σε σκέψεις διάσπαρτες

ή σε σκηνές

Ορισμένες φορές νιώθω ότι θα πάρω με αυτές βραβείο σκηνοθεσίας

Στην μικρή μας γκαρσονιέρα

θα μαγειρέψουμε όλες τις κουζίνες του κόσμου

πολύχρωμα πιπέρια, μυρωδιές και γεύσεις

θα αγαπηθούμε στο μονό κρεβάτι

και εγώ θα σου κλέβω την κουβέρτα κρυφά το βράδυ

στην μικρή μας γκαρσονιέρα

τα φυτά είναι οι φίλοι μας

οι θεατές των τσακωμών μας, των στιγμών της μοναξιάς

παρατηρητές του ερωτά

πάλι ξέχασες να τα ποτίσεις

μα μην αφήνεις τα ήσυχα βράδια

που με βια ακούω έστω και λίγο την φωνή σου

ίσως ακούω μόνο την μουσική σου

με αύρες

με συνώνυμα και μια κατάσταση απρόβλεπτη

μιλώ για αυτούς και αυτές που ένιωσαν αυτή την μοναξιά

και την πληρότητά της ταυτοχρόνως

μιλώ για την ουσία των πραγμάτων και για αυτών που νόμιζα ότι είχαν ουσία

εν τελεί κενοί, με πρόσωπα θολά σαν να τα έσβησαν με άσπρο χρώμα σε έναν παλαιό καμβά

μιλώ για την έλλειψη συνειδητής σκέψης

ή και την αναγκαιότητας αυτής της έλλειψης

το αδιάφορο, το παρατημένο εγώ μου φωνάζει

τρέμει

και δεν κάνει τίποτα

αισθησιακή στιγμή

τυχόν απρόσωπο γεγονός

δεν σκέφτεται ο άνθρωπος και όλα τα παραλείπει

χρόνος; περισσεύει;

τι περισσεύει τελικά;

απωθημένα και φυγή σε ένα άγνωστο αντίο

άσε την σκέψη

γίνε η σκέψη και η μορφή του ανθρώπινου σώματος

καμία σύνδεση με τον ρεαλισμό της,

το μυαλό της

το βλέμμα της

και ας αστράφτουν όλα αυτά

και ας μ’ άφησες πάλι μόνη

Είμαι 19 💛

Μην διστάζεις να στείλεις ένα μήνυμα σε οποι@ θεωρείς ενδιαφέρον

Όσο επιφανειακή και να σου φανεί η συνομιλία μέσα από μια οθόνη, μπορεί να σου φτιάξει την ημέρα, μπορεί ακόμα και να ερωτευτείς

Ας έρθουμε κοντά ας αφήσουμε τις ντροπες