Gavs-ı Norşin

Kişi çoğu zaman kendi hâlini güzel zanneder. Sözünü yerinde, davranışını doğru, niyetini temiz görür. Nefs, insana aynayı eğri tutar; kusuru örter, fazileti büyütür. İşte bu yüzden, kişi kendi kendinin terzisi olmaya kalktığında, edep elbisesini üzerine tam oturtamaz. Dikişler gevşek kalır, ölçü şaşar, zarafet kaybolur.

Edep sahibi olanlar ise bakınca anlar. Onlar dış görünüşe değil, hâlin inceliğine nazar eder. Bir sözdeki sertliği, bir bakıştaki kabalığı, bir davranıştaki ölçüsüzlüğü hemen fark ederler. Çünkü onların terazisi kalptir, ölçüsü hikmettir. Onlar bilir ki edep, sadece dıştan giyilen bir süs değil; içten dışa taşan bir hâl, bir terbiyedir.

Gerçek edep, mürşidin nazarında pişer, sohbetle olgunlaşır, nefisle mücadeleyle şekil alır. Terzi burada bir insan değil sadece; aynı zamanda ilim, irfan ve hakikattir. Kişi bu terbiyeden geçtikçe, elbisesi daralmaz ama taşmaz; tam kararında olur. Ne gösterişe kaçar ne de eksik kalır.

▬ “Yâ Mûsâ! Sen Şânı Yüce Olan Allah’ın Peygamberlik Vermek ve Kendisiyle Konuşmak Suretiyle Seçkin Kul Yaptığı Kişilerdensin. Ben de Allah’ın Mahlûkâtından Biriyim. Şimdi Ben Rabbime Tevbe Etmek İstiyorum. Şefaâtçi Ol da, Benim Tevbemi Kabûl Etsin?”

Mûsâ Aleyhisselâm Buna Sevinir. Hemen Su İster. Abdest Alır. Namaz Kılar. Sonra da Duâ Ederek Şöyle Der:

▬ “Yâ Rabbi. Biliyorsun ki İblis, Mahlûkâtından Biridir. Şu Ânda Tevbe İstiğfâr Etmek İstiyor. Sen de Onun Tevbesini Kabûl Eyle, Kendisini Affeyle...”

Mûsâ Aleyhisselâm’a İblisin Tevbe İstiğfâr Etmeyeceği, İsteğinde Ciddi ve Samimi Olmadığı Bildirilse de, O Duâda Isrâr Eder. Bunun Üzerine Allahû Teâlâ, Mûsâ Aleyhisselâm’ın Duâsına İcâbet Eder. İblis, Âdem Aleyhisselâm’ın Kabrine Secde Ettiği Takdirde Tevbesini Kabûl Edip Kendisini Affeyleyeceğini Ona Bildirir. Mûsâ Aleyhisselâm Hemen Sevinçle İblise Koşarak Allah’ın Emrini Bildirir Fakât İblis Buna Öfkelenir, Kibirlenir ve Şöyle Der:

▬ “Ben Ona Hayattayken Secde Etmedim, Öldükten Sonra Kabrine mi Secde Edeceğim!”

Daha Sonra Der ki:

▬ “Yâ Mûsâ! Üzerimde Hakkın Var. Zirâ Benim İçin Rabbinin Huzurunda Şefaâtçi Oldun. Bunun İçin Bana Hakkın Geçti. Şimdi Sana Üç Şey Öğütleyeyim de, Ödeşmiş Olalım. Beni Üç Yerde Hatırlarsın:

1. Öfkelendiğin Zaman... Zirâ Ben, Senin Kalbinin Kan Damarlarında Dolaşırım. Öfkelendiğin Zaman Benim Vesveselerime Kulak Asma. Kanında Meydana Gelen Galeyâna Mağlûp Olma.

2. Düşmanla Karşılaştığın Zaman... Zirâ Ben, İnsanoğlu Bir Düşmanla Savaşa Gireceği Zaman Ona Ailesini, Çocuklarını ve Malını Hatırlatırım. Bunları Hatırlayınca O da Düşmanla Savaşmaktan Vazgeçer, Firar Eder.

3. Sana Nikâhı Düşen Bir Kadınla Karşılaştığın Zaman Sakın Böyle Bir Kadınla Bir Arada Oturma. Zirâ Ben, Böyle Bir Durumda Ondan Sana Senden Ona Aracılık Yaparım. Sizin Zina Yapmanıza Sebep Olurum...”

[Tenbîhü’l-Gâfilîn, Cilt: 1, Sayfa: 218-219.]

Muhabbet insanı ihlâsa götürür. Muhabbet nedir öğreneyim diyerek kitaptan okunsa mümkün değil öğrenilemez.

"Resulullah ﷺ: 'Kim kimi seviyorsa, insan sevdiğiyle haşrolunur' buyurur. İnsan dünyada gönlünün tahtına kimi oturttuysa Cenab-ı Allah (cc) onu ona lahik eyler.

Hayat akıntılı sularda bulunabilir. Durgun, sükut etmiş, hareketsiz olan suların bağrında hayat olmaz.

Onun için hizmetinizde, ibadetinizde, taatinizde inşallah her zaman hareket hâli olması lazım.

Sizlere lazım olan şey hareket, o hareket ki sükunetin zıddıdır.

Bu takviyedir inşallah. Sizin için bir kuvvettir. İnancınız için bir kuvvettir. İmanınız için bir kuvvettir.

Çünkü şöyle görün, dışarıya aksedilen her bir söz her bir eylem Rabbül Alemin (c.c.) tarafından gökteki bütün güzellikleri kendine celbeder, çeker veyahut iter.