Nummer van de dag

Het zal je niet ontgaan zijn dat ik al bijna twee weken niets meer heb gepost. Dit is gelukkig niet zonder reden: er zijn vergevorderde plannen om Nummer van de Dag naar een hoger niveau te tillen. Een nieuwe layout; consequentere updates; alleen nog maar boeiende verhalen van constante kwaliteit: het is allemaal mogelijk. Maar dan heb ik even de tijd nodig.

Nummer van de dag 135: "The king of carrot flowers part 1" van Neutral Milk Hotel

De laatste jaren is Beirut razend populair geworden in de indiewereld. De band rondom Zach Condon bracht in 2006 het debuutalbum "Gulag orkestar" uit, waarin Amerikaanse indie werd gecombineerd met typische volksmuziek uit voormalig Joegoslavië. Dat laatste maakt de band, ondanks de recente Balkan-trend in de westerse wereld, uniek. Het was voor mijn vriendin Arja - afkomstig uit Macedonië - dan ook een vreemde gewaarwording, toen ze destijds in de Paradiso een zaal vol hipsters los zag gaan als de band een cover van het Kocani Orkestar speelde; muziek die zij nog kende van traditionele Joegoslavische bruiloften en partijen.

Neutral Milk Hotel

Over de precieze Joegoslavische invloeden van Beirut moet ik Arja op haar woord geloven, maar over de Amerikaanse invloeden kan ik dan weer een boekje opendoen. Beirut's debuutplaat werd geschreven en opgenomen onder toeziend oog van Jeremy Barnes, die een decennium eerder eenzelfde grote rol heeft gespeeld in de totstandkoming van een legendarisch cultalbum. Dit was Neutal Milk Hotel's "In the aeroplane over the sea" en is tot op de dag van vandaag buitenaards goed. De parallelen tussen beide bands zijn niet bijzonder ver te zoeken: een zeurderige zanger doet zijn beklag over een wijds muzikaal kleurenpalet, waarin naast de gebruikelijke indie-tokkelgitaartjes ook blazers en obscuurdere instrumenten een belangrijke rol spelen. Beide bands klinken op sommige momenten ongemakkelijk, en op andere momenten weer prima luisterbaar. Beirut is wat dat tweede betreft duidelijk beter bedeeld: de band klinkt beduidend radiovriendelijker dan hun voorloper.

Misselijk

Maar het is juist het nare, het hemeltergende van Neutral Milk Hotel waar ik - en met mij veel andere indiefans - zo op verliefd ben geworden. Ik vind "In the aeroplane over the sea" zo goed dat ik er letterlijk misselijk van word, wanneer ik er naar luister. De plaat pakt je vanaf openingstrack "The king of carrot flowers part 1" bij de spreekwoordelijke lurven en kladden. Of het nu door het prachtige maar vreemde artwork komt, door de af en toe nét iets te valse zang, of door de soms rare akkoordprogressies: ik heb geen idee. Maar dat zanger Jeff Mangum op deze plaat in de meeste nummers zijn bijna zorgelijke obsessie voor onze eigen Anne Frank bezingt, draagt er zeker aan bij. The only girl I've ever loved was born with roses in her eyes. But then they buried her alive, one evening 1945, klinkt het in het uptempo "Holland, 1945". 

Maar eigenlijk zit deze post vol met spoilers die je zelf op je eigen manier moet ontdekken, puur door "In the aeroplane over the sea" te beluisteren. Zeker wanneer je Beirut-fan bent, maar in ieder ander geval zou ik het er ook gewoon op wagen. Misschien geef je dan net als ik, maar ook een grotere authoriteit als Pitchfork, dit album de volle 10 punten. Overigens niet naar conventionele maatstaven, want er is geen schaal waar deze plaat binnen valt te beoordelen. Het is een league of its own.

Nummer van de dag 134: "Angels" van Black Mountain

Nummer van de dag 133: "For today I am a boy" van Antony and the Johnsons

Eens in de zoveel tijd weet ik weinig extra's aan een muziekvideo toe te voegen, behalve dat het gewoon een heel mooi of goed liedje is. "For today I am a boy" is beiden. Vooral het tweede deel, vanaf 1:35, geeft me kippenvel. Antony Hegarty geeft hier een lesje in hoe je met een klein stukje tekst toch iets heel bijzonders kunt doen.

Nummer van de dag 132: "The beat goes on" van Buddy Rich

Ik ben lekker associatief bezig deze week: van The Electric Flag naar diens drummer Buddy Miles, en van Buddy Miles vandaag naar de fenomenale Buddy Rich. Morgen Buddy Guy dan maar? Of Buddy Holly? We gaan het meemaken. Voor het zover is een nummer van de beste drummer uit zijn tijd, of misschien wel de beste drummer ooit: Buddy Rich. Jarenlang speelde hij met grootheden als Miles Davis, Artie Shaw, Charlie Parker en Tommy Dorsey, tot hij ineens in 1959 noodgedwongen moest stoppen door een hartaanval.

Battle met Jerry Lewis

Zijn hartaanval ontmoedigde Buddy echter niet. Zodra hij hersteld was besloot hij nog actiever muziek te gaan maken dan hij al deed, en eindelijk naam te gaan maken met zijn eigen band. Hij verzamelde een groot aantal fantastische muzikanten om hem heen en richtte de Buddy Rich Big Band op. Hier stond Buddy volop in de spotlights en kon hij aan de wereld laten zien hoe briljant zijn drumkunsten nu precies waren. Bovenstaand filmpje (dank aan @koot83) laat dat zien. Geheel tegen traditie in is deze video NIET het nummer van vandaag, maar ik wilde zeker weten dat deze bekeken werd, en dus zette ik hem, heel ondeugend, bovenaan. Een geweldige mix van komedie en virtuositeit. Woorden schieten tekort om te beschrijven hoe gaaf die video is. Wie wist überhaupt dat komiek Jerry Lewis kon drummen? In deze video neemt hij het op tegen Rich, in een heuse komische drumbattle. Een must-see.

The beat goes on

Nummer van de dag 131: "Them changes" van Buddy Miles

Voortbordurend op mijn nummer van gisteren, heb ik vandaag gewijd aan het beluisteren van Buddy Miles en zijn zinderende kruising van rock en soul. Allerminst een verspilde dag. "Them changes" is een topper uit het genre en zijn beste nummer. Het is maar een handjevol artiesten gegund: nummers maken die zowel uitstekende funky blazerspartijen als ruige rock 'n' roll gitaarsolo's bevatten. Muzikanten die deze twee werelden zo goed blijken te snappen dat ze ze moeiteloos in een nummer kunnen verwerken, dat liefhebbers van beide kanten van de grens het te gek vinden.

Nummer van de dag 130: "Killing floor" van The Electric Flag

BREKEND! 10 juni draaien mijn soulbrother Kris Coorde en ik op de twaalfde editie van de beruchte weLOVEweFUNK-partys in Eindhoven. Jawel, HOT SAUCE gaat op tour. Om dit heuglijke feit te vieren (en om me natuurlijk op tijd weer eens flink in all things funky te verdiepen) vandaag een heel bijzonder funknummer. The Electric Flag. Superruig.

Met deze cover van Howlin Wolf's "On the killing floor" levert The Electric Flag één van de meest duidelijke bewijzen dat soul en funk rechtstreeks afstammen van de blues. Dit had iedereen zich natuurlijk wel kunnen bedenken, maar ik ken weinig nummers die zo doordrenkt zijn van de blues en toch zo funky klinken. Dit kun je voor een groot deel toeschrijven aan gitarist Mike Bloomfield, die ten tijde van deze opname net gestopt was bij Paul Butterfield en zijn Blues Band. Bij The Electric Flag kon hij zich verder ontplooien als één van de beste gitaristen de de wereld ooit zou kennen (nummer 22 in de wereldranglijst, volgens Rolling Stone Magazine, mocht dat iets zeggen). Op dit nummer speelt hij de sterren van de hemel. Vingervlug maar toch ogenschijnlijk gemakkelijk raast hij door dit nummer met opzwepende riffs en briljante solo's.

Buddy Miles

Maar ook de drums klinken hier fantastisch. Dat is niet verwonderlijk, want achter het drumstel van The Electric Flag bevond zich Buddy Miles, een supertalent die na zijn periode bij deze band onder meer in Jimi Hendrix zijn Band of Gypsys zou spelen, verschillende malen met Carlos Santana zou samenwerken en daarnaast een aantal geweldige solo-albums zou gaan opnemen. Bij The Electric Flag begon dit allemaal: de start van de carrière van een aantal extreem getalenteerde muzikanten. In deze band waren ze allemaal nog op hun primitiefst, op hun gruizigst. De liefde voor rauwe zwarte muziek spat ervan af bij deze gemengde band, of het nu om blues, rock 'n' roll, soul of funk gaat. De band heeft dan ook nooit onder stoelen of banken gestoken dat sommige nummers uit hun oeuvre covers van hun helden waren. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld Led Zeppelin, die voor het album "Led Zeppelin II" een eigen versie van "Klling floor" opnamen, getiteld "The lemon song". Maar die deden mooi alsof hun neuzen bloedden en streken zelf met alle eer. Na een aanklacht van Howlin' Wolf's publisher, werd Wolf's naam bij latere persingen van "Led Zeppelin II" alsnog aan de credits toegevoegd.

Howlin' Wolf

Nummer van de dag 129: "Ain't nothing like you" van Blakroc

Blakroc is beslist één van de gaafste collaboraties van het afgelopen decennium. Damon Dash, mede-oprichter van Rock-A-Fella Records, zag Ohio's beste bluesrockduo The Black Keys een keer spelen en was direct hun grootste fan. De sfeer en de groove van de band spraken hem aan, en overtuigden hem ervan dat hij eindelijk een band was tegengekomen, die een hiphop/rock-crossoverplaat zouden kunnen maken die eens niet verschrikkelijk fout was. Dash bracht beide heren van The Black Keys in contact met rapper Jim Jones en boekte in 2009 elf studio-dagen, waar ze ter plekke nummers zouden schrijven en opnemen.

All star cast

Op de eerste dag kwam, tot groot genoegen van de Keys, hun idool Mos Def de studio binnenwandelen. In principe zonder reden; Mos Def is gewoon een goede bekende van de dienstdoende producer en kwam even langs om wat rond te hangen. Bij het horen van de beats raakte hij direct enthousiast, en hij stond erop dat hij mee zou doen aan dit project. Direct was het idee geboren om nog veel meer gastrappers uit te nodigen, en zo werden binnen elf dagen elf hiphoptracks opgenomen met onder meer Ol' Dirty Bastard (postuum), RZA (evenals ODB van de Wu-Tang Clan), Q-Tip (van A Tribe Called Quest) Ludacris en nog veel meer grote en mindere helden.

Videoverslag

Het resultaat mag er wezen. De muziek van Blakroc klinkt levendig, groezelig en authentiek, zoals alleen een hiphopplaat kan klinken wanneer deze met echte instrumenten tot stand is gekomen. Het bluesorgeltje van The Black Keys valt op veel nummers prima op zijn plaats, en je kunt gerust zeggen dat dit wat beats en muzikale invulling betreft een unieke hiphopplaat is geworden. Maar het is op dit album natuurlijk vooral smullen geblazen om de all star cast aan rappers die hun bijdrage hebben geleverd. Extra gaaf is dan om te zien hoe de nummers tot stand zijn gekomen, en hoe de rappers stuk voor stuk opleven wanneer ze deelnemen aan het creatieve proces in de studio. Op Blakroc's website is van iedere opnamedag een verslag te zien, en ik kan je verklappen: die wil je echt niet missen. Bij elkaar opgeteld zorgen zij voor de gaafste 'muziekdocumentaire' die de afgelopen paar jaar is 'uitgekomen'.

Nummer van de dag 128: "Backstabbers" van The O'Jays

They smile in your face All the time they wanna take your place The back stabbers

Deze tekst zou perfect geschikt zijn voor een allesverwoestende hardcore punkband. De werkelijkheid had echter niet verder aan de andere kant van het muzikale spectrum kunnen zitten: dit is gladde Philadelphia soul, compleet met synchrone danspasjes en lachende monden vol met stralend witte tanden. The O'jays met "Backstabbers". Wat een heerlijk nummertje. Je kunt deze video gewoon niet met een stalen gezicht bekijken. Velen hebben het geprobeerd, maar het kan gewoon echt niet. Verplicht glimlachen dus, en genieten van de aanstekelijke naïviteit die deze video te bieden heeft. Alle problemen die in de tekst van dit lied beschreven worden, lijken non-existent wanneer deze tekst wordt omgezet in muziek. De ultieme uitvlucht in de vorm van dans en zang. Weg van een wereld vol huichelaars.

Angie Stone

Nummer van de dag 127: "Flirted with you all my life" van Vic Chesnutt

I flirted with you all my life. Even kissed you once or twice. And to this day, I swear it was nice, but clearly I was not ready

Een mooie tekst. Nog veel indrukwekkender wanneer je je bedenkt dat americana-zanger Vic Chesnutt hier niet over een meisje zong, maar over de dood. "Flirted with you all my life" is een prachtig nummer van een man die zich nooit met zijn lot heeft kunnen verenigen. Chesnutt belandde na een ongeluk op zijn achttiende in een rolstoel, schreef daarna tientallen hartverscheurende liedjes, en probeerde vier maal zelfmoord te plegen. Dit lukte hem uiteindelijk: Vic Chesnutt stierf op de eerste kerstdag van 2009 aan een overdosis spierverslappers.

Dit gegeven maakt het nummer van vandaag bijna te pijnlijk om te draaien, maar dat is nu juist de crux van liedjes die je recht in je hart weten te raken; ze zijn onweerstaanbaar. Hoe wrang dan ook. Zelf was Vic het hier roerend mee eens: Other people write about the bling and the booty. I write about the pus and the gnats. To me, that's beautiful.

Nummer van de dag 126: "Let me touch you for a while" van Alison Krauss and Union Station

Wat een popje, die Alison. Haar glitterlippen glimlachen lieflijk naar de camera wanneer ze de luisteraar compleet in de watten legt met haar mierzoete stem. Maar haar kracht zit hem vooral in de songwriting. Wie had gedacht dat het country-genre, dat al zo ontzettend lang bestaat, nog steeds opnieuw uitgevonden kan worden? Alison Krauss doet dat met haar geweldig inventieve akkoordenprogressies. Country met onverwachte wendingen, dissonanten en chromatiek. Ontzettend goed. Luister bijvoorbeeld naar het refrein van dit lieve "Let me touch you for a while", vanaf 1:36. I don't hardly know you, but I'd be willing to show you, en dan het chromatische I know a way to make you smile. Maar wanneer je nog nauwelijks bekomen bent van de verrassing trekt Alison je terug in de vertrouwde wereld van de majeurmelodietjes: Let me touch you for a while. Heel mooi.

Maar het kan nog mooier

Het tweede refrein, vanaf 2:25 maakt het echter nog veel gekker, en is nog veel meer een voorbeeld van het punt dat ik probeer te maken. Het begint precies als het eerste refrein, maar dit keer is het uitgebreid met een dalende begeleiding, vanaf 2:33. I know a way to make you laugh at that cowgirl as she's walking out the door. De leuke tekst, de onverwachte opeenvolging van tonen en akkoorden, de manier waarop Alison's engelachtige stem hier moeiteloos overheen danst: allemaal belachelijk knap. En als toefje slagroom op deze toch al niet te versmaden taart, wordt het refrein afgesloten met een perfect uitgevoerde harmonie. Just let me touch you baby, just let me touch you for a wh(iiiiiiiiii)ile.

Bonussen

Alsof bovenstaande al niet genoeg is, heb ik nog een aantal bonuspunten:

Alison is vooral bekend geworden omdat ze een buitengewoon virtuoos bluegrassvioliste* is. Haar stem en songwriting waren in eerste instantie dus niet eens haar belangrijkste troeven;

de band waarmee ze tijdens dit concert optrad, Union Station, is met recht een all star band te noemen, bestaande uit de crème de la crème van de country en bluegrass-wereld. De stem van gitarist Dan Tyminski is bij het grote publiek bekend uit de film "O brother, where art thou?" van regisseurs Joel en Ethan Coen. Daarin krijg je het idee dat George Clooney zijn roeping als begenadigd bluegrasszanger heeft gemist, maar in werkelijkheid horen we Tyminksi's stem in de film:

Dan Tyminski vindt dit zelf allemaal prachtig. Het deert hem niet dat bijna niemand weet dat hij eigenlijk de zanger in dit nummer is, en is naar eigen zeggen vooral blij dat deze schnabbel een positief effect heeft gehad op de relatie tussen hem en zijn vrouw. Het schijnt namelijk dat deze zich sinds "O brother, where art thou?" altijd inbeeldt dat George Clooney naast haar in bed ligt, wanneer het nachtlampje is uitgedaan. Je kunt je voorstellen dat zoiets een seksleven met Mach 3 verbetert. 

Robert Plant

Tot slot nog een tip: Alisson Krauss nam een aantal jaar geleden het album "Raising sand" op met Robert Plant, zanger van Led Zeppelin. Een bijzondere collaboratie, die het beluisteren ook meer dan de moeite waard is. Onderstaande video zou genoeg moeten zijn om liefhebbers laaiend enthousiast te maken. Check het!

Nummer van de dag 125: "Smoking on the balcony" van Go Back To The Zoo

Go Back To The Zoo won twee weken de 3FM-award voor beste band. Dit soort awards zeggen mij over het algemeen niet veel; mijn beleving van muziek heeft vaak weinig te maken met hoeveel van mijn landgenoten een bepaalde artiest gaaf vinden. Dat is meteen ook de reden dat je op dit blog meer nummers van The Band dan van Jan Smit tegenkomt.

Nummer van de dag 124: "Only shallow" van My Bloody Valentine

Nummer van de dag 123: "Astral airfields" van Viper Cobra

Eindelijk weer eens een Nederlands nummer op dit blog. En niet eens een klassieker. Nou ja, een instant-klassieker, voorspel ik.

De nieuwe Viper Cobra telt maarliefst tien volle minuten met hypnotiserende rock. Een stampende, duidelijke riff verwelkomt je en stelt je gerust: dit gaat een heel goed nummer worden. Je weet het meteen al. Ik houd van duidelijke riffs als deze. Ik houd van AC/DC's "Highway to hell" en ik houd van Dio's "Caught in the middle". Niet dat Viper Cobra ook maar enigszins op deze bands lijkt, maar een staccato rockintro als deze grijpt altijd direct mijn aandacht. Zoals een hond, die zijn oren spitst en even opkijkt wanneer hij iets hoort dat hem bevalt.

Het hoogtepunt zit hem echter pas in het moment dat de gitaren en stemmen samensmelten tot een wirwar van juist ondefinieerbare, maar extreem prettige klanken, vanaf 5:05. Een heerlijk stuk, waar je geen genoeg van krijgt. Gelukkig word je op je wenken bediend: Viper Cobra zal de komende vier minuten weinig anders spelen dan een steeds krachtiger wordende herhaling van dit harmonische feest. Episch.

Nummer van de dag 122: "Home" van Edward Sharpe and the Magnetic Zeros

Keer op keer brengt het enorme internetsucces van een YouTube-filmpje de wijfelende mens in ons naar boven. Haast neerkijkend op de anonieme massa mijd je voorbijkomende linkjes op Facebook en Twitter, ondertussen wetende dat er toch iets goeds aan moet zijn als zoveel mensen het al hebben bekeken. Als je in een stiekeme bui dan toch één van die linkjes aanklikt, moet je soms constateren dat dat niet zo'n stiekeme operatie had hoeven zijn. Neem nou "Home" van Edward Sharpe and the Magnetic Zeros. Totaal onterecht om dit catchy folknummer af te doen als een hype, terwijl je tegelijkertijd Lowlands-minnend Nederland al volledig uit zijn dak ziet gaan op de allereerste fluitklanken. Niet dat daar iets mis mee is, maar toch; "ik heb 'm te vaak gehoord" ligt bij zulk soort nummers al snel op de loer.

Bij mij is het echter nog niet zo ver. Hoewel ik minder gecharmeerd ben van de live-versie bij Letterman, waarin frontkoppel Alex Ebert en Jade Castrinos alleen oog hebben voor elkaar -en niet voor, bijvoorbeeld, Letterman's publiek- is dit een nummer waar je niet omheen kan. Hippiethematiek die zich het best laat samenvatten in de zin "home is wherever I'm with you", de losse zang waaruit weinig tot geen pretentie blijkt, de constante, stompende beat, en als grootste troef de mooie melodie die nog het meest tot zijn recht komt in de gefloten stukken: alles klopt.

Awwww cuuute

Wat de poeha rond dit nummer nog eens positief versterkt, is dat er een vreselijk schattige cover op internet circuleert dat nóg meer aandacht heeft gekregen.

Nummer van de dag 121: "Witch cult" van Broadcast and The Focus Group

Ik stuitte vanmiddag op dit project en was instant fan. Broadcast was een elektonische, psychedelische band uit Manchester, met zangeres Trish Keenan en bassist James Cargill als centrale figuren. In 2009 spanden zij samen met mede-psychedelica-adepten The Focus Group om een ode aan Het Occulte op te nemen. Het resultaat is een zogenaamd 'mini album' met vreemde, nare, maar oh zo verslavende trips. 'Mini album' tussen aanhalingstekens, want "Broadcast and The Focus Group investigate witch cults of the radio age" (wat een koningstitel!) telt maar liefst 27 nummers. Wel zijn deze vrij kort, zeker vergeleken met het werk dat beide groepen afzonderlijk hebben uitgebracht, dus de term is enigzins gegrond.

Nummer van de dag 120: "A new England" van Billy Bragg