Ben atıp tutmayı sürdürürken, Sevilay usulca avcumun alt kısmındaki yara izine dokundu. “Nedir bu?” “Cam kesiği” dedim. “Anneme çok sinirlendiğim bir gün evdeki kapılardan birinin camına yumruk atmıştım. o zamandan kaldı bu iz.” “Benim de var bir yara izim” diyerek sol bileğini gösterdi Sevilay. Kocaman, yuvarlak bir leke vardı atardamarının üzerinde. “Erkek arkadaşımla atışıyorduk biz de. O bağırıp çağırıyor, ben de susmasını söylüyordum. Hiç tınmıyor, aynı şeyleri tekrarlayıp duruyordu. Ben de sonunda elimdeki sigarayı bileğime bastım.” “Kendini öldürmek için mi yaptın bunu?” “Hayır hayır” dedi Sevilay. ”Konuyu değiştirmek için yaptım.” Gülerek bana baktı sonra “bazı konular zor değişiyor.” Hayranlıkla baktım ona. “Ne kadar güzelsin Sevilay. ne kadar doğrusun… Sevenler birbirlerine yara izlerini gösterirler. İlk önce bunu yaparlar. Sana ruhumu açmadan önce bil ki incinebilirim demek için. Çünkü en çok sevdiklerin yaralar seni.” Gözlerim yaşlarla dolmuştu. “neden Sanem bana hiç yara izlerini göstermedi Sevilay?”