gökyüzünden notalar

içimde çalan piyanist, notaları mı yanlış basıyor, yoksa benim müziğim mi zaten acı verici?

kaç kere öldüm, azrail dedi "bu sayılmaz".

beni hiç anlamayacağını kabullendiğimden beri mutlu görüyorsun beni.

bakma, hiçbir şey yapmayışım hevessizliğimden. yoksa ezbere bilirim bu dikenli yolları, delik deşik geçmişimden.

çünkü ben gözler önünde ziyan olurken kılımı kıpırdatamadım.

gelsede artık bak çok geç.

kanadım yaralıyken durmadın ya yanımda, aşk olsun sana.

senle bambaşka bi baharda yine buluşuruz.

kafam hep dolu, fazla barınamaz kimse dedim yerleştin sen.

hep dediğim gibi hallettiğime inandılar. ilk kez düşüşümü gördüklerinde, bu sefer olmadı sandılar. ben dizlerimin üstünde duralı kaç sene devirdiğimi biliyorum.

bir silüet hemen yanıbaşımda ama bir o kadar da uzağımda. hissediyor gibi her şeyi; benimle, bizimle, her bı seyle tuhaf bir anlasma içerisinde. dün gece yazdığım vedam geç ulaşsın da tutma beni diye. sahi ne aptalmışım hiç olmadınki sen, artık senle de duramam ben.

çünkü sen aklıma düştüğünde sanki tüm kapılar yüzüme kapatılırdı. yaralı dizimin üstüne düşer sonra kalkamazdım.

evin ışıksız bir odayken; çıkıp bi dolaşsan da, alıp başını en uzaklara gitsen de sonunda yine o karanlığına dönüp oturucaksın duvarın dibine. kafanın içindeki kürkçü dükkanından haberi olmayacak sen dışında kimsenin.

kendi sessizliğinden yara alıcaksın.

bendeki karanlığı gel de bana sor.

sözüm olsun, bilmesende hep ayrı olucak bendeki yerin.

olmadı diye tanrıya isyan edemezsin.