Δυστυχώς όχι. Τα απωθημένα δεν τα ξεπερνάς. Η μητέρα μου εχθές έκλεισε 25 χρόνια παντρεμένη αλλά ακόμη θυμάται εκείνον τον άντρα που είχε γνωρίσει στις διακοπές με τις φίλες της σε εκείνο το νησί. Η κολλητή μου ακόμη θυμάται εκείνο το άκυρο που είχε φάει από το Γιωργάκη στο Γυμνάσιο, και εκείνος ο φίλος μου που με φλερτάρει σε κάθε κοινή έξοδο καίγεται που δεν του ριχνω δεύτερη ματιά. Η κοπέλα που βλέπεις στο μετρό και λες ότι σίγουρα θα έχει σχέση ίσως κλαίει τα βράδια για κάποιον που δεν τον ενδιαφέρει η ύπαρξη της, το αγόρι που βλέπεις να περιμένει καθε μερα στο ίδιο καφέ ίσως περιμένει εκείνη που ποτέ δεν ήρθε ή ποτέ δεν θα γυρίσει. Το ζευγάρι ηλικιωμένων που βλέπεις να ψωνίζει στο σούπερ μάρκετ τις Τετάρτες μπορεί να είναι καταδικασμένοι σε έναν γάμο που δεν ήθελαν ποτέ και οι μεγάλοι τους έρωτες να βρίσκονται κάπου μακριά. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν θα γνωρίσουν ή δεν γνώρισαν την ευτυχία όλοι αυτοί που ανέφερα.

Η μαμά μου είναι η πιο ευτυχισμένη γυναίκα δίπλα στον μπαμπά μου, όχι γιατί είναι ο μπαμπάς μου, αλλά γιατί την αγαπάει και της δείχνει ακόμη πόσο ερωτευμένος είναι.

Η κολλητή μου παιδευεται ακόμη με τους Γιωργάκηδες αλλά σε λίγο καιρό θα γνωρίσει τον βρετανό που της βρήκα στα χαρτιά και αυτός ο φίλος μου θα βρει το κορίτσι που θα λιώνει για εκείνον.

Η κοπέλα από τη στάση του μετρό κάποιο βράδυ θα κλαίει από ευτυχία στην αγκαλιά του αγοριού της και εκείνος θα την κρατάει σφιχτά. Το αγόρι θα πάει σε εκείνο το καφέ ένα πρωί κι ίσως καταλάβει ότι η σερβιτόρα που του πάει τον καφέ λιώνει έναν χρόνο για εκείνον.

Το ζευγάρι αυτό έμαθε μαζί τον έρωτα, την αγάπη, τη ρουτίνα, το πόνο, τη θλίψη, τη ζωή ολόκληρη. Έχουν υπάρξει ευτυχισμένοι και πολύ αγαπημένοι.