Never again just tonight

queen b

Artist

reblog as fuuuuuck

Ένα αγοράκι καθόταν στην στάση του λεωφορείου με την μαμά του. Πιο μπροστά ένα παιδί, γύρω στα 20. Φορούσε αμάνικο και τα χέρια του ήταν γεμάτα μελάνι. Το αγοράκι τον κοιτούσε επίμονα, εκείνος φυσικά δεν είπε τίποτα. Κάποια στιγμή ρωτάει την μαμά του “Μαμά, γιατί ο κύριος έχει βαμμένα χέρια;” Εκείνη κοίταξε μια τον γιο της και μία το παιδί με τα τατουάζ και του απάντησε “Κάποιοι άνθρωποι δεν γράφουν την ιστορία τους σε χαρτιά, όπως κάνετε στο σχολείο, αλλά στο σώμα τους.” “Γιατί;” “Γιατί τα χαρτιά χάνονται. Ενώ αυτές οι ζωγραφιές μένουν.” Το παιδάκι κοίταζε στην αρχή απορρημένο, μετά όμως με ενθουσιασμό “Μπορώ να γράψω κι εγώ στο σώμα μου;” Η μαμά του του χαμογέλασε “Εάν πιστεύεις ότι η ιστορία σου αξίζει τόσο πολύ να γραφτεί, μπορείς. Εσύ θα το αποφασίσεις αυτό” Όταν έφτασε το λεωφορείο μου, που ήταν το ίδιο με του αγοριού, πλησίασε τον μικρό και τον ακούμπησε στον ώμο “Όταν μεγαλώσεις, θα έρθεις να σου γράψω εγώ την ιστορία σου” είπε κι έκανε να φύγει. Το αγοράκι έγνεψε ντροπαλά, ενώ η μαμά του χαμογέλασε. Κι αν δεν αξίζουν κάτι τέτοιες στιγμές,τότε πείτε μου εσείς τι αξίζει.