Działam impulsywnie

Pokona mnie to kiedyś

Łamie się kawałek po kawałku i czuję to. Organizm sam się poddaje. Czuję się jakbym gniła od środka. Bol brzucha, ból głowy, zmęczenie. W głębi duszy chciałbym, żebym się wykończyła.

Nie mam na tyle odwagi, żeby samemu ze sobą skończyć.

Nie czuję się za dobrze.

Treningi dawały spokój i potrzebne zmęczenie do paradoksalnie dalszego funkcjonowania.

Nie myślałam za dużo, nie miałam na to czasu.

Wydawało się, że przez moment jest lepiej.

Ale jak coś tłumisz za długo i za mocno to i tak to wyjdzie.

I wychodzi.

Ile bym dała, żeby nie czuć, całkowicie nic nie czuć

Żeby mi już tak nie zależało, żebym nie miała ciągle tykającej bomby w głowie.

6.08.2025

Chciałabym się przytulić.

Dawno się tak nie czułam. Od czerwca czuje jakbym wyszła z siebie i obok po prostu przyglądała się sobie. Brzydzę się sobą. Dzienny rollercoster, który sama sobie zgotowałam. Codzienna niepewność, lęk, strach. Przed czym? Przed tym, że już nie będzie jak dawniej, bo nie będzie. Więc czego się bać? Najłatwiej byłoby to zaakceptować, pogodzić się. Nie potrafię. Wiem, że też cierpisz, to jest oczywiste. I masz swój sposób na radzenie sobie z tym, a ja swój. Minusem mojej przypadłości jest to, że jestem odzwierciedleniem tego jak ktoś mnie traktuje i to w tym negatywnym sensie. Jak się oddalasz, ja też to robię i nie potrafię inaczej. Walczę, może tego nie widać, ale walczę. Chociaż największą walkę toczę teraz sama ze sobą. Codziennie myślę o jednym wyjściu z tego wszystkiego, a prędzej skończę ze sobą niż z Tobą.

Nie jestem ideałem, nie będę, chociaż przez pewien okres czasu taka byłam w twoich oczach i nadal chciałabym być, ale na to już za późno. Za późno na przepraszam. Za późno na wszystko. Jestem już tylko beznadziejnym dodatkiem do Twojego życia. Czuję się jak duch, budzę się, idę do pracy, robie trening, jem, myję się i idę spać.

Jak spytasz czy wszystko okej - odpowiem zawsze, że tak, bo ostatnio jak mówię co czuję kończy się tym samym.

Chciałabym mieć z kim porozmawiać - jak ty, chciałabym mieć z kim spędzić miło czas - jak ty.

Nie wiem już powoli kim jestem, ale wiem kim byłam jak byłam dla Ciebie ważna.

Zobaczyłbyś jakie procesy zachodzą w mojej głowie, ile jest wiecznie otwartych kart, jak bardzo to wszystko odczuwam, co się dzieje jak zamykam oczy wieczorem, co się dzieje jak usłyszę chociaż jedno nieodpowiednie słowo, ile myśli mam w głowie, jak wszystko analizuję, przetwarzam, jak działam pod wpływem impulsu - nieprzemyślanie i potem żałuję.

Myślisz, że ja chce być taka jaka jestem? Jestem połączeniem wszystkich negatywnych cech, których nienawidzę. Myślisz, że ja to wszystko robie specjalnie? Straciłam nad samą sobą kontrolę już dawno. Żałuje, że jestem na tym świecie.

Boli mnie, że tego nie zobaczysz i być może nigdy nie zrozumiesz.

Nie wiem czy sobie dam radę z tym wszystkim co się teraz dzieje. Chciałabym, ale jestem na to chyba za słaba.

Ale nadal zbyt daleko, nadal zbyt mało mi odwagi

Scrollująca po nocach, zapłakana, z zakrwawionymi rękami, chcąca to zakończyć.

Mam do Ciebie pytanie

Czemu tego wtedy nie zrobiłaś?

Nie nauczyłaś się, że nawet jak na moment jest dobrze to i tak wszystko się spierdoli po czasie?

Tak jak Ty