Złapał mnie mocno w ramiona, bo poczuł, że nie ma ze mną kontaktu. Byłam wyczerpana. Czułam, że doszłam do ściany i nie jestem w stanie już absolutnie nic więcej. Stałam przed nim blada jak ściana, wpatrzona w czarną dziurę. Obiecałam, że będę o siebie dbać. Obiecałam. W tym momencie dotarło do mnie, że zawiodłam, a napływające łzy doszczętnie rozmazały mi obraz. Nie umiałam odpuszczać.

Nie umiałam mówić sobie "stop". Odkąd pamiętam, biegłam po krawędzi swojej własnej, idealnej postaci. Najambitniejszej i niepowstrzymanej. Trochę nadludzkiej. Niezłomnej, nieujarzmionej i kompletnie popieprzonej. Lubił żartować, że to ostatnie lubi tu najbardziej.

Odkąd pamiętam, biegłam tylko po najbardziej wymagających trasach. Świat uparcie powtarzał mi, że czarne szlaki to jedyny słuszny wybór dla takiej kobiety jak ja. Gdy tylko próbowałam zrobić minimalne odstępstwo od normy, głos w mojej głowie zaczynał się drzeć, że to nie przystoi. To dla mnie były największe ryzyka i najtrudniejsze decyzje. To dla mnie było wysoko rozwinięte współodczuwanie. To dla mnie byli ludzie, którzy wysysali ze mnie wszystko do zera, a potem porzucali gdzieś na pewną śmierć. Odpłynęłam.

- Hej, dziewczyno. Czy ty choć raz mogłabyś dać sobie trochę przystanąć? Nigdy nie myślałem, że coś takiego powiem, ale jesteś kobietą, która zajeżdża się... swoim własnym wyobrażeniem o sobie. Tobie absolutnie nikt tego nie narzuca, ty sobie to robisz sama. Słyszysz mnie? Ty sobie to, do cholery, robisz sama...

Jego słowa odbiły mi się echem o ściany czaszki. Jak do tego doszło? Dlaczego od lat sama na siebie wydaję wyrok? Zakręciło mi się w głowie, więc usiadłam na ziemi i zacisnęłam powieki. Usiadł naprzeciwko mnie i nic nie mówiąc czekał, aż do niego wrócę. Mój mózg zafundował mi kalejdoskop kilkunastu ostatnich lat. Całe życie walczyłam o zostanie KIMŚ, a może w tym wszystkim wcale nie chodziło o to, by stać się kimś... tylko o to, by w końcu przestać być wszystkim, co nie było moje?

Otworzyłam oczy. Był tutaj. Nie wykonywał żadnych gwałtownych ruchów i nie krzyczał, że dzieją się ze mną rzeczy, które go przerastają. Wpatrywał się we mnie z troską i spokojem na twarzy.

Nie zdołałam powiedzieć mu wtedy, że właśnie na nowo stworzył we mnie definicję miłości. Nie zdołałam powiedzieć, że właśnie tak wyobrażałam sobie to przez ostatnie lata.

Marta Kostrzyńska