hislerim yorgun ve kızgın

ve her nefes alışta daha da iğreti hissediyorum

sessizliğin zihnime verdiği yankı geçmiyor

anlamı olmayan kayboluş

bakmışsın ki, ortasına gelmişsin hayatın ve içindeki çölden başka hiçbir kazancın olmamış. ellerin bomboş.

arada bir bağ yokmuş aslında. ben vâr olduğunu düşündüğüm o bağı kendi içimde yaratmışım. kendim ilerletmeye çalışmışım bir şeyleri. iletişim kişiye karşın değil, kişiyle yapılırmış. bunu bir kez daha anladım.

çabasızlığın bıraktığı o boşluk.

sessizlik ve kendi halime çekilmek bana iyi gelecek.

sahtelikten nefret ediyorum ya gerçeğin bağımlısıyım

nefret etmiyorum sadece canımı yaktığıyla kalıyor

hep aynı eşik

inanmak yetebilmeli renkleri getirmeye