Isang araw, nagtungo sa ilog ang buwan upang maglaba ng maruruming damit. Ipinagbilin niya sa asawa na bantayan ang mga anak ngunit huwag niyang lalapitan ang mga ito. Binantayan nga ng araw ang mga anak. Buong kasiyahan niyang pinanood ang mga ito habang naghahabulan. Nakadama siya ng pananabik at hindi siya nakatiis na hindi yakapin ang mga anak. Bigla niyang niyakap ang lipon ng maliliit na bituin nang madikit sa kanya ay biglang natunaw.Hindi naman nagtagal at umuwi n ang buwan. Nagtaka siya sapagkat malungkot ang asawa. Naisipan niyang bilangin ang mga anak ngunit hindi nya nakita ang maliliit kaya't hinanap niya ang mga ito kung saan-saan. Hindi niya matagpuan ang mga anak. Sa gayo'y sinumabatan niya ang asawa. "Niyakap mo sila? Huwag kang magsisinungaling!”Hindi na naghintay ng sagot ang buwan. Mabilis niyang binunot ang isang punong saging at tinangkang ipukol sa asawa na nakalimutan na ang kanyang kasalanan. Ang tanging nasa isip niya ay kung paano niya maipagtatanggol ang sarili sa asawang galit na galit. Dumampot siya ng isang dakot na buhangin at inihagis sa nukha ng buwan at dahilan sa nangyari ay nagkaroon ng batik ang mukha ng buwan. Hinabol ng buwan ang araw upang makaganti sa ginawa nito sa kanya at hanggang ngayon ay hinahabol pa rin ng buwan ang araw.

Noong unang panahon ay may mag-asawang may mabuting pagpapasunuran at pagmamahalan. Sila'y sina Adlaw at Bulan. Nagkaanak sila ng maraming bituin. Napansin ni Adlaw na lubha ng masikip sa kanilang bahay sapagkat patuloy na nag-aanak si Bulan. Kinausap ni Adlaw si Bulan at sinabi sa asawa na pagpapatayin nila ang iba nilang mga anak upang lumuwag ang kanilang tirahan.Tinutulan ni BUlan ang mungkahi ni Adlaw at ito ang naging dahilan ng mainit nilang pagkakagalit. Wala nang katahimikan sa kanilang bahay sapagkat halos araw-araw ay nag-aaway sila. Hindi na nakatiis si Bulan at ipinasya niyang makipaghiwalay sa asawa na lalo namang ikinagalit ni Adlaw. Hindi nagtagal ay pumayag na rin si Adlaw na makipaghiwalay sa kasunduang isasamang lahat ni Bulan ang mga anak na bituin at hindi na pakikita sa kanya ang mag-iina. Kaya mula noon, makikitang nag-iisang sumusikat si Adlaw (Araw) sa araw at sa gabi naman ay lumilitaw si Bulan (Buwan) kasama ang mga anak na bituin. Kapag ang dating mag-asawa'y nagkakatagpo ay lalong tumitindi ang poot ni Adlaw kay Bulan kaya hinahabol niya ito na nagiging dahilan ng eclipse.

Ang kinagigiliwang Juan ng katagalugan ay may katumbas sa mga Maranaw - si Pilandok. Si Pilandok ay nahatulang ikulong sa isang kulungang bakal at itapon sa dagat dahil sa isang pagkakasalang kanyang ginawa. Pagklipas ng ilang araw, ang sultan ay nanggilalas nang makita si Pilandok sa kanyang harap na nakasuot ng magarang kasuotan ng sultan. Nakasukbit sa kanyang baywang ang isang kumikislap na ginituang tabak. "Hindi ba't itinapon ka na sa dagat?" nagtatakang tanong ng sultan kay Pilandok. "Siya pong tunay, mahal na Sultan," ang magalang na tugon ni Pilandok. "Paanong nangyaring ikaw ay nasa harap ko at nakadamit nang magara? Dapat ay patay ka na ngayon," ang wika ng sultan. "Hindi po ako namatay, mahal na sultan sapgkat nakita ko po ang aking mga ninuno sa ilalim ng dagat nang ako'y sumapit doon. Sila po ang nagbigay sa akin ng kayamanan. Sino po ang magnanais na mamatay sa isang kahariang masagana sa lahat ng bagay?" ang paliwanag ni Pilandok. "Marahil ay nasisiraan ka ng bait," ang sabi ng ayaw maniwalang sultan. "Nalalaman ng lahat na walang kaharian sa ilalim ng dagat." "Kasinungalingan po iyan! Bakit po naririto ako ngayon? Ako na ipinatapon ninyo sa gitna ng dagat. Ako na ikinulong pa ninyo sa hawla ay naririto ngayon at kausap ninyo," ang paliwanag ni Pilandok. "May kaharian po sa ilalim ng dagat at ang tanging paraan sa pagtungo roon ay ang pagkulong sa hawla at itapon sa gitna ng dagat. Ako po'y aalis na at marahil ay hinihintay na ako ng aking mga kamag-anak." Umakmang aalis na si Pilandok. "Hintay," sansala ng sultan kay Pilandok. "Isama mo ako at nais kong makita ang aking mga ninuno, ang sultan ng mga sultan at ang iba ko pang kamag-anak." Tatawagin na sana ng sultan ang mga kawal ngunit pinigil siya ni Pilandok at pinagsabihangwalang dapat makaalam ng bagay na iyon. Dapat daw ay mag-isang pupunta roon ang ultan sa loob ng isang hawla. "Kung gayon ay ilagay mo ko sa loob ng hawla at itapon mo ako sa gitna ng dagat," ang sabi ng sultan. "Sino po angmamumuno sa kaharian sa inyong pag-alis?" ang tanong ni Pilandok. "Kapag nalaman po ng iba ang tingkol sa sinabi ko sa inyong kaharian sa ilalim ng dagat ay magnanais silang magtungo rin doon." Sandaling nag-isip ang sultan at nakangiting nagwika, "Gagawin kitang pansamantalang sultan, Pilandok. Mag-iiwan ako ngayon din ng isang kautusang ikaw ang pansamantalang hahalili sa akin." "Hintay, mahal na Sultan," ang pigil ni Pilandok. "Hindi po ito dapat mlaman ng inyong mga ministro." "Ano ang nararapat kong gawin?" ang usisa ng sultan. "Ililihim po natin ang bagay na ito. Basta't ipagkaloob ninyo sa akin ang inyong korona, singsing at espada. Pag nakita ang mga ito ng inyong kabig ay susundin nila ako," ang tugon ni Pilandok. Pumayag naman ang sultan. Ibinigay na lahat kay Pilandok ang hinihingi at isinakay sa isang bangka. Pagdating sa gitna ng dagat ay inihagis ang hawlang kinalululanan ng sultan. Kaagad lumubog ang hawla at namatay ang sultan. Mula noon si Pilandok na ang naging sultan.

Sa isang nayon, ang mga tao ay masaya at masaganang namumuhay. Mapagpala ang kalikasan sa kanila. Ang pangunahing hanapbuhay nilay ay ang pangingisda. Sagana sa maraming isda ang karagata. May isang diwatang nagbabantay at nag-aalaga sa mga isda at ito'y nalalaman ng mga taganayon. Ngunit may mga taong sakim, ibig nilang makahuli ng maraming-maraming isda upang magkamal ng maraming salapi. Gumamit sila ng dinamita kaya't labis na napinsala ang mga isda, pati ang maliliit ay namatay.Nagalit ang diwata sa kasakiman ng mga tao kaya't mula noon ay wala nang mahuli kahit na isda ang mga tao. Naghirap at nagutom ang mga tao at naging pangit na rin ang karagatan na dati'y sakdal ganda. Nagpulong ang mga taganayon at napagpasyahan nilang humingi ng tawad sa diwatang nangangalaga sa karagatan. Nakiusap din silang ibalik na ang dating ganda ng karagatan at gayundin ang mga isda. Nangako sila na hindi na gagamit ng anumang makasisira sa kalikasan.Mula nang sila'y humingi ng tawad sa diwata ay bumalik na ang ganda ng karagatan at muling dumami ang mga isda. Nanaganang muli ang kabuhayan ng mga tao.

Noong unang panahon ang tubig ng dagat ay matabang. Kung kailangan ng mga tao ang asin sila'y tumatawid ng dagat upang kumuha nito sa ibayo. May isang taong ang ngalan ay Ang-ngalo. Siya'y napakatangkad. Pag siya'y nangingisda sa dagat, ang tubig ay hanggang tuhod lamang. Kung siya'y naglalakad makikitang ang mga bundok ay kapantay ng kanyang alak-alakan. Malaking lalaki ngunit takot siya sa langgam. Takot siya sa pugad ng langgam tulad din natin. Isang araw ang mga tao ay naubusan ng asin. Kailangan nilang tumawid sa dagat. Naalaala nila si Ang-ngalo at sila'y nag usap, "Dapat pa ba naman tayong maglayag sa bangka? Atin na lamang usapin si Ang-ngalo. Kung kanyang ilalagay ang isa niyang paa na pahalang sa tubig, tayo'y maaaring maglakad sa pagtawid sa dagat." Sila'y nagkasundo at nagpunta kay Ang-ngalo. "Maaari bang iyo lamang ihalang ang isa mong binti sa dagat upang kami'y makalakad at makatawid?" Si Ang-ngalo ay mabait at mabuting kaibigan. Kanyang pinagbigyan ang mga tao sa kanilang kahilingan. Inihalang niya ang isang paa sa dagat upang lakaran ng tao. "Huwag kang kikibo," ang sabi ng mga tao. "Pag kumibo ka, kami'y mahuhulog." Ang mga tao ay malayang nanulay sa paa ni Ang-ngalo. Dala-dala nila ang kanilang mga supot nasisisdlan ng asin. Katulad nila'y mga langgam na naglalakad sa troso. Hindi sinasadya ay kung bakit nang ilagay ni Ang-ngalo ang kanyang paa sa dagat, ang kanyang talampakan ay napatapak sa pugad ng langgam. Hindi naglaon at ang mga langgam ay gumapang sa kanyang binti. Nang makarating ang kanyang mga kaibigan sa kabilang ibayo, kanyang inalis sa pagkakatuon ang kanyang binti. "Punuin ninyo ang inyong mga supot. Kung kayo'y handa na ay saka ko itutuon uli ang aking binti," ang sigaw niya sa mga tao. Nang mapuno na ang mga supot sila'y sumigaw, "Kami'y handa na. Ilagay mo na ang iyong paa, Ang-ngalo." "Huwag kayong magmadali. Hintayin nating makabalik ang mga langgam sa kanilang pugad. Saka ko ilalagay ang aking paa." Tumawa ang mga tao kay Ang-ngalo, "Walang katuturan ang iyong pagkamalaking tao. Katulad ka ng bata. Natatakot ka sa langgam!" Nakiusap ang mga babaeng nagluluto, "Pakidala na rito ang asin. Iya'y kailangan-kailangan namin." Napahiya si Ang-ngalo kaya inilagay ang kanyang paa sa dagat. Ang mga lalaking may pasang supot ng asin ay nanulay sa kanyang paa. "Magmadali kayo," ang sabi ni Ang-ngalo, "marami nang langgam sa paa ko." "Kay laking lalaki, ngunit takot sa mga mumunting mga langgam!" ang patawang tugon ng mga lalaki. Ang mga langgam ay nangunyapit sa paa ni Ang-ngalo at kinagat ang kanyang binti, tuhod at paa. "Madali kayo. Hindi ako makatagal! Marami nang langgam sa paa ko. Ako'y kinakagat!" Hindi pinansin ng mga lalaki ang tutol ni Ang-ngalo. Patuloy ang mabagal na paglakad nila na parang nagpapasyal. Si Ang-ngalo'y hindi na makatiis sa kagat ng mga langgam. Kanyang hinila at iniurong ang kanyang paa. Ito'y napasawsaw sa tubig dagat. Nangahulog ang mga lalaki pati ang kanilang pasang supot ng asin. Tinulungan ni Ang-ngalo ang mga tao upang huwag malunod. Sila'y nasagip subali't natunaw ang kanilang asin sa tubig. Mula noon ang tubig sa dagat ay naging maalat.   

Kayat naalala nanaman niya ang kanyang kasintahan, at nasambit niya ang pangalang Aging. At sinabi niya na iyan si aging,  kaya mula noon ay aging ang tinawag nila sa halamang iyon. At sa paglipas ng panahon ay nabago na ang Aging at itoy naging Saging...

At buhat noon ay tinawag na Banahaw ang malaking bundok na yaon sa gitna ng Luzon. Gayon din, ang bayan ng Lukban at Tayabas ay nagsimula sa pangalang Bayabas at Lukban, na mga magulang ni Limbas.

Makalipas ang mga araw, nakita ng mga tao sa kanayunan na ang pungtod ay tumataas. Lumaki ang libingan at ang lupa ay naghugis tatsulok. Tinawag ito ng mga taong bayan na "Mayon" mula sa kanilang magandang prinsesang si Magayon. Pinaniniwalaan ng mga tao na ang pagdagundong at paglindol ay simbolo ng pagmamahalan nina Magayon at Panganoron."

Sa kasalukuyang panahon, ang mas maliwang na brilyante ay tinatawag na Araw at ang pangalawang brilyante ay tinatawag na Buwan.