Maybe one day.

uyurken ve aynı zamanda çatık kaşlıyken, eminim ne kadar güzel göründüğünün farkında değildin. sen zaten genelde güzel göründüğünün farkında değilsin. diyorum ya, bu dünyada en güzel dördüncü şey; günbatımı. bir, iki, üç; sensin.

resim yeteneğim yoktur, düz çizgi bile çizemem, ama, elimi fotoğrafının üstünde o kadar çok gezdirdim ki; yüzünü ezbere çizebilirim.

sana.. tanıdığım en güzel kadına..

823 küsür gün. toplamda 3 yıl. 19752 saat. dakikasına falan girmeye gerek yok şimdi. yanımda dururken, yürürken, gülerken, ya da kendi halinde hiçbir şey yapmadan dururken öyle güzelsin ki. bir manzara olduğundan habersiz duruşun.

elinde tuttuğun sigaran, telefonun, çakmağın, çantan, montun, bileğinde olan tokan, bilekliğin. bunlar sana o kadar yakın ki, kıskanmamak elde olmuyor bazen.

her halini biriktirmeye çalışıyorum. yarın olmaz belki korkusuyla içime işlediğim neyin varsa her gece kazıyarak üstünden geçiyorum. her şeyin çözümü bir şekilde senin yollarına saklanmış gibi, bin antidepresandan daha etkili senin sesin. herkesin çok büyük bir hediyesi vardır bu hayatta, benimki sensin.

bugüne kadar eksilen parçalarımız bizden kocaman 2 parçalı bir yapboz meydana getirmiş. birbirimizi kaybetmediğimiz sürece resmin tamamı biziz.

yüzünü ezbere biliyorum, her çizgisinde alnının, geçmişindeki ciddiyetler kazılı. seni ne düşündürür biliyorum, düşünürken hangi tarafa bakıyorsun biliyorum. bir şeylerle ilgilenirken sen, herhangi bir şeylerle, izlendiğinin farkında ama değil gibi odaklanırken bir şeylere, içinden geçenleri biliyorum. yaralarının yerini biliyorum, seni ne yaralar biliyorum.

kafamı çevirdiğimde görebildiğim mesafede yaşamadığın sürece parça parça dökülüp yok olacakmışım gibi hissediyorum. ellerin değmediği sürece, dokunduğum her yer etlerimi çürütecek gibi duruyor. bizi yakıp küllerimizi karıştırsalar belki tamam olurum, başka türlüsü çok zor. bizi yakıp iki uzak noktada yaşattılar, böyle yaşamak olur mu hiç? içimden senin içine koşan bi şeyler var, geceleri uyutmuyor. ben çaktırmayayım desem de kokunun ezberimde kalanı sabahlara karşı alnımın ortasına çakıyor. seni çok sevmek, seni bir sonra alacağım nefes gibi düşünmeden sevmek, seni bir gün ölüp gideceğimin eminliğiyle sevmek, şikayet etmek olarak değil ama beni, ağlatan bir zaman yetmeyecek hissinin koynunda yatırıyor. seni çok özlemek, seni bir sonraki nefesi alamayacak yorgunlukta özlemek, seni her an ölüp gidiyorum hissiyle özlemek sevgilim, şikayet etmek olarak, beni neşeme küstürüyor. bizi yakıp bir kavanozda yaşatsınlar istiyorum, böyle yaşanmıyor.

attığım adımların “bana bir şey olmaz” cesaretisin. varlığın “iyi ki"ye zamir, yokluğun anneye ithaf edilen intihar mektubu. senden öncesini düşünüyorum, senden öncesini kara delikler yemiş. doğumumdan sana gelene kadar geçen süre 7 saniye deseler inanırım ama rüyalar biraz palavra gibi. seni bir gece rüyamda yıllarca gördüğüme yemin edebilirim, seni her gece rüyamda bile yıllarca seviyorum.