Nazlıbirkimse

Ben seni sevdiğim zaman bu şehirde yağmurlar yağardı…

Sevgiyi öğrendim senin aşkının yolunda.

Kim bilir sende de vardır yara.

Bırak ben sarayım canını yakmadan.

Özlersen eğer bak yıldızlara.

Söyle getirsinler kokunu bana.

Eğer bir gün yorulursan.

Ben yanındayım yaslan bana.

Çıkar engeller sen istemesende.

Hepsini aşabiliriz beraber istersek.

Ruh eşimsin sen benim, kaybolan kalbim.

İçerisinde oyuncular kurgudan ibaret olan bir oyunun parçası olmuş. Oysa hepsi biliyor yalan üzerine kurulu olduğunu ama oynamaktan da vazgeçmiyorlar.

Bende aynı sahnede yer alan oyunculardan biriyim. Oyunumsa sensin. Sende kocaman bir yalan üzerine kurulusun. Belkide hiç gerçek olamayacak rüyamsın. Ama varsın.

Seni ben kurguladım zihnimde. Kalbim işe yazdım her bir söylediğini. Karanlıklara mahkum ettim kendimi bir yalan için. Sessizliğim ile konuştum her gece. Bir senin hayalin vardı yanımda. Ben sensizliği senin hayalin ile öğrendim sevgilim.

Kalbinde bir yerim var mı diye düşündüm her zaman diliminde. Sarmaşık gibi sardın düşüncelerimi senden başka bir şey düşünemez oldum.

Bir kağıt birde kalem yoldaş oldu bana senin yokluğunda. Ne zaman seni anlatmak istesem, özlemimi gidermek için çabalasam onlar yardımcı oldular bana.

Şimdi bir sokak lambası altında yine seni düşünüyorum. Sana karşı olan ve asla bitmeyen sevgimi yeniliyorum kendi içimde. Bir kez daha özlüyorum seni. Yokluğun; yüreğimde bir sancı gözlerimde kan dolu yaşlar oluyor. Tüm zorluklara rağmen belki diyorum. Daha sonra düşünüyorum, üzülüyorum. Geçmeyeceğini de biliyorum, gelmeyeceğini de. Ama umudumu da bir kenara bırakamıyorum.

Ben sana olan aşkımla bir dağı yıkabilir, bir denizi kurutabilirim. Fakat senin sevgisizliğine hiç bir çare bulamam, bu beni öldürür.