daaaag, boek

Zonder erg keert ze zich om

Gister naar vandaag

I think all of us have this feeling once in a while. Do you actually regret something if you are not sure whether it’s your fault to begin with? Has the situation escalated purely because of you or are there more elements at play? Am I victimizing myself or is it the other way around: am I victimizing you? Am I selfish, hard headed. Or too sweet? Easily changing sides from me to you?

Code rood. De ramen klapperen in het kozijn en in de hal beneden meldt de ongenodigde gast zich. Nog niet eerder heb ik zo’n zomer meegemaakt. Een weemoedig gevoel bekruipt me en ik verlang naar vroeger.

Mama strikt mijn jas dicht, strak onder mijn kin. De nieuwe kaplaarzen heb ik alvast aangetrokken. Op de trap zit mijn kleine zusje ook te stoeien met het stroeve rubber. Buiten suist de wind langs de gevel van het huis. “Jèèèèt! Me gaen!” roept mama. “Even d’ruut in uutwoaien, hupsakee”. In de blauwe Fiat Panda rijden we naar het strandje van Ouwerkerk. 

Ik zit links op de achterbank. Mama stapt uit en kiept de rugleuning van de stoel naar voren. De harde wind vult de auto. 

Met z’n drieën verkennen we het strandje. Uitgestorven, alleen wij en de Panda. En mama natuurlijk. 

De Oosterschelde is anders dan normaal. Het water deint op en neer, golven slaan tegen de donkere stenen van de pier. Ik neem een aanloopje, maak een sprong.. Het voelt even alsof ik vlieg.

Heb je dat ook wel eens, het gevoel dat je alles een beetje kan maar nergens echt goed in bent geworden? Mensen om me heen maken stappen en ontwikkelen zich, specialiseren zich. En ik ga van hak op de tak als een soort jobhopper door het leven.