R. Rocha

Politiek, ik heb er niet zoveel mee. Ik vind de politiek bestaan uit een hoop nietszeggend geklets waarbij de ene na te streven belofte na de andere het grote publiek wordt voorgeschoteld zonder vervolgens de daad daadwerkelijk bij het woord te voegen. Als puntje bij paaltje komt is elke politieke partij namelijk afhankelijk van de andere partijen wat dan weer reden is voor, als het een beetje mee zit, het zoeken naar de zogenaamde ‘gulden middenweg’. Resultaat? Dag beloftes.

Door deze gedachte heb ik ook niet zoveel met stemmen; voor de kamerverkiezingen probeer ik nog weleens m’n best te doen qua info vergaren, maar de provinciale staten en gemeenteraadsverkiezingen gaan voor mij een verdiepingsstap te ver. Zo ook de verkiezing voor de provinciale staten die morgen, 18 maart, gepland staat. Pfff moeite doen, stemmen, mij niet gezien. Althans, dat dacht ik tot gisteren…

Gisteren bekroop me het beangstigende gevoel dat de PVV weer aan stemmen zou kunnen winnen. Alleen al de gedachte dat Wilders onze toekomstige minister-president zou kunnen worden doordat de PVV in verschillende verkiezingen terrein wint deed de haren op m’n armen recht overeind staan. Door maatschappelijke issues als islamofobie en de Zwarte Pieten-discussie heb ik het gevoel dat steeds meer inwoners van Nederland zich kunnen vinden in Wilders’ woorden en zich de PVV-kant op laten duwen/trekken.

Tuurlijk, waarschijnlijk heeft een ieder zich weleens herkend in een van de simplistische uitlatingen van de PVV-leider. Veel minder belasting betalen? Klinkt dat even lekker in de oren! (Ware het niet dat we wel willen rijden op mooie geasfalteerde wegen en, als het even kan, meer subsidies of toeslagen willen ontvangen.) Een dergelijke naïeve uitspraak van Wilders snap ik nog enigszins evenals de stemmen die hij daarmee wint. Maar minder Marokkanen? Voorheen waren het Joden, nu Marokkanen… Zie jij de gelijkenis? Als het aan de PVV ligt, gooit Nederland haar grenzen dicht voor alle niet-westerse allochtonen. (Lekker iedereen over één kam scheren en ze even negatief behandelen, daar hebben we wat aan.) En dan willen ‘ze’ ook nog “ons” nationale feest afpakken? Nee, ook daar steekt Wilders een stokje voor! Globalisering voor economische vooruitgang is tot daar aan toe, maar als iemand zich gekwetst voelt door een zwart geschminkt figuur is dat ‘hun’ probleem, niet dat van Nederland, dus blijf met ‘je’ poten van “onze” tradities af. Man, man, man, en met zulke uitspraken ook nog mensen meekrijgen; generaliseren at its best. Or at its worst, het is maar hoe je het bekijkt…

Gisteravond heb ik dus maar snel bekeken welke partij volgens stemwijzer.nl het beste bij mij past. De Partij voor de Dieren kwam daarbij als beste uit de bus: hilarísch, want als je mij ook maar een beetje kent weet je dat ik helemaal NIKS met dieren heb. Honden, poesjes, hamsters, ik loop er met een grote boog omheen… Maar ik ben er wel voor dat mens, dier en milieu zo goed mogelijk behandeld worden, dus wat dat betreft voelde ik me met deze uitkomst toch best gevleid. Toch ook nog maar even de standpunten van de andere niet PVV-partijen doornemen…

Alhoewel ik nog steeds geen idee heb op welke partij ik ga stemmen, stemmen moet en zal ik om in elk geval wat tegenwicht te bieden aan Wilders en consorten. Als er dan straks, na de verkiezingen, weer gezocht moet worden naar de onvermijdelijke ‘gulden middenwegen’ is de kans dat PVV de overhand heeft in de provinciale staten-discussie mede door mijn stem in elk geval ietsiepietsie kleiner geworden. Wat wordt jouw bijdrage aan de toekomstige, politieke discussies?

Een vakantie boeken, weggaan, het zonnetje pakken, … het was allemaal zo leuk en onschuldig. Tot afgelopen donderdag… Een passagiersvliegtuig, zo uit de lucht gehaald – geschoten. En dan komt het allemaal opeens zo dichtbij: dood, verderf, Gaza, oorlog, Oekraïne, moord, … Weg met de onschuld. Ónze onschuld. We zien het al jaren op het nieuws; oorlog. Oorlog in Afrika, oorlog in Oost-Europa, oorlog in Azië, maar na al die jaren maken we er in één klap zelf deel vanuit. Daarmee zijn al die oorlogen opeens meer dan verhalen en plaatsjes op televisie –opeens zijn ze werkelijkheid.

Na het tragische nieuws over MH-17 beginnen op donderdagavond de statusupdates al, updates van facebook-vrienden over vrienden, familieleden en kennissen die omgekomen zijn tijdens de ramp. ‘De tientallen Nederlanders’ die neergestort zijn krijgen opeens een gezicht. Sociale media doen dat snel en gemakkelijk – onbekenden een gezicht geven. Een dubbel gevoel heb ik daarbij. Vooral als ik me bedenk dat van die ‘tientallen Nederlanders’ ik al best wat verhalen over overleden bekenden voorbij heb zien komen… Tot op het nieuws het aantal wordt bijgeschroefd naar 154 – en dan naar 193. 193 Nederlanders van de in totaal 298 passagiers. Alle 298 dood, zomaar, weg… Wat zielig voor de nabestaanden, hartverscheurend. 193 Nederlanders… Het hadden de nabestaanden van jou of van mij kunnen zijn – van één van ons die nietsvermoedend van plan was een mooie reis te maken die abrupt tot einde werd gebracht.

Op mijn newsfeed zie ik tussen de vreselijke berichten over het neergestorte vliegtuig ook berichten over Gaza. Een filmpje met beelden van vier neergeschoten Palestijnse kinderen – vier jongetjes die op het strand aan het voetballen waren. Ook dood, weggetrokken van hun ouders. Ik voel me schuldig en op de een of andere manier leeg van binnen – zoveel aandacht voor het neergestorte vliegtuig met overleden westerse mensen, zo weinig aandacht voor de neergeschoten – doodgeschoten – Palestijnse kinderen. Wat een afgang.

Of toch niet? Ik denk aan het nieuws – NOS, RTL4, Al Jazeera – keer op keer heb ik daar beelden voorbij zien komen van het geweld in de Gazastrook, in Syrië, in Oekraïne. En keer op keer heb ik me afgevraagd waar we heen gaan met de wereld, waarom het geweld niet stopt, waarom de Verenigde Naties niet ingrijpen, mijn eigen radeloze gevoel. Wat kan ik doen, hoe kan ik het helpen stoppen? Stop het schieten, stop het gehaat, stop het eindeloze geweld! Stop, stop, stop! “Can’t we all live in peace, can’t we all just love one another”, dreunt door m’n hoofd. Of is dat te naïef gedacht? Te naïef om zelfs in me op te komen?

Ik kijk naar de beelden van de huilende kindertjes opgroeiend in oorlog, ik kijk naar de huilende nabestaanden van MH-17, m’n hart breekt… Ik weet niet wat te doen, maar ik wil ze knuffelen – kon ik ze maar knuffelen, konden de knuffels de pijn maar verzachten… het leed terugdraaien. Maar dat kan niet. Het leed is al geschied. Ouders zijn hun kinderen kwijt, kinderen hun ouders. Opeens is het nieuws over oorlogen aan de andere kant van de wereld niet meer zo ver weg; door de verwoeste MH-17 zijn dood, geweld en verderf opeens heel dichtbij, zitten we er middenin. En wat gaan we eraan doen? Wat kunnen we doen? Hoe kunnen we het geweld laten stoppen?

Ik weet het niet. Ik kijk naar m’n zoontje, nog geen tien maanden jong… en geef ‘m een dikke knuffel, en nog één en nog één en nog één – met in gedachten ook al die kindjes en nabestaanden van het nieuws, van mijn facebook-updates – en beloof hem dat ik ‘m altijd zal beschermen, hem niks zal laten overkomen, dat die veilig en gezond op zal groeien. Een belofte… een belofte vast ook gemaakt door de moeder die haar zoon uitzwaaide naar Australië en door de moeder van dat voetballende Palestijnse jongetje.