Vincet Van Gogh

Francis Bacon

Marc Chagall

Yves Plein

Joan Miró

Henri Matisse

Claude Monet

Edvard Munch

Pierre - Auguste Renoir

Pablo Picasso

Ο φωτογράφος Matthias Schaller , τα τελευταία οκτώ χρόνια, απαθανατίζει τις παλέτες των σημαντικότερων καλλιτεχνών στην Ιστορία της σύγχρονης Τεχνης και το αποτέλεσμα δεν είναι παρά ένας καθρέφτης της ψυχοσύνθεσης των δημιουργών.

Ο Schaller μέχρι σήμερα έχει φωτογραφίσει περισσότερες από 200 παλέτες 70 καλλιτεχνών, τις οποίες ανακάλυψε είτε από πληροφορίες που αντλεί από ιστορικούς τέχνης, είτε από φίλους που έτυχε να δουν κάποιες απ’ αυτές σε διάφορες εκθέσεις ή από τα αντίστοιχα ιδρύματα των ίδιων των καλλιτεχνών.

Είναι αυστηρός στη μεθοδολογία που ακολουθεί και αντιμετωπίζει κάθε παλέτα ως ένα κλινικό δείγμα. Από τις φωτογραφίες του αναδύεται το αφηρημένο πορτρέτο του κάθε καλλιτέχνη , καθώς η κάθε παλέτα δείχνει τον τρόπο που χρησιμοποιεί το χρώμα ο ζωγράφος, την πινελιά του και την αίσθησή του για τον χώρο. Ο Schaller μάλιστα επισημαίνει: “Μου αρέσουν τα αντικείμενα ή οι χώροι που μπορώ να χρησιμοποιήσω μεταφορικά για να μιλήσω σχετικά με κάτι που δεν βλέπουμε, αλλά όλοι έχουμε στο μυαλό μας μέσα από την εκπαίδευσή μας”.

Ξέρω ότι κανείς από την οικογένειά μου δε πρόκειται να το δει αυτό αλλά αν έλεγα μπροστά τους όλα αυτά που νιώθω αυτή τη στιγμή θα λύγιζα πολύ περισσότερο απ'ότι συνήθως. Πάνε οι άμυνες , πάνε όλα. Ένα ευχαριστώ είναι ελάχιστο , για όσα έχετε κάνει για μένα , για τη στήριξη και την αγάπη που μου δίνετε και το σημαντικότερο για τη πίστη που μου έχετε σαν προσωπικότητα αλλά και στις δυνατότητές μου. Αυτό που είμαι σήμερα με τα θετικά και τα αρνητικά μου το χρωστάω κατά κύριο λόγο σε εσάς , ευχαριστώ για αυτή την αέναη μετάδοση γνώσεων , ευχαριστώ για τις πολύτιμες συμβουλές , για τις δυσκολίες στιγμές που δεν φύγατε λεπτό από κοντά μου , ευχαριστώ για όλα τα χαμόγελα που μου χαρίσατε απλόχερα , ευχαριστώ ! Ευχαριστώ και πάλι ευχαριστώ για όλα.

Μαμά μη κλαις ρε μαμά , δεν άδειασε το σπίτι είναι και ο μικρός πίσω, ρε μαμά μια ώρα απόσταση είμαστε , δε θέλω να κλαις. Ξέρω ότι στη καρδούλα σου επικρατεί μια χαρμολύπη , χαρά που μέσα από μένα ζεις όσα δεν έζησες κάποτε , λύπη γιατί όπως λες φεύγει ένα κομμάτι σου. Μαμά συγγνώμη που σε βασανίζω , συγγνώμη που σε στεναχωρώ , συγγνώμη που νευριάζω με το παραμικρό , όσο παιδιάστικο κι αν ακούγεται είσαι η καλύτερη του κόσμου όλου.

Γιαγιά δε θέλω να ανησυχείς τα βράδια για το πώς θα γυρνάω σπίτι, θα είμαι καλά , δε θέλω να ανησυχείς για το αν θα τρώω , ξέρω να φροντίζω τον εαυτό μου , γιαγιά δε θέλω να ανησυχείς μήπως σε ξεχάσω , οι άνθρωποι που μεγάλωσες στα χέρια τους και σε αγαπούν δε ξεχνιούνται. Γιαγιά να έρχεσαι όποτε θες να πηγαίνουμε Θέατρο που ξέρω πόσο πολύ σου αρέσει. Γιαγιά μου δίνει πολύ μεγάλη δύναμη να σε βλέπω να καμαρώνεις για μένα.

Θεία σήμερα δε μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου όταν σε αγκάλιασα, με έβαλες να σου υποσχεθώ ότι θα με προσέχω , μπορεί να μην τα καταφέρω , θα προσπαθήσω όμως. Μου είπες να διευρύνω τους ορίζοντές μου , θα το κάνω , θα μάθω όσα περισσότερα μπορώ έτσι ώστε κάθε φορά που θα γυρνάω πίσω να επαναλαμβάνουμε τις φιλοσοφικές μας συζητήσεις. Μου είπες ότι σου αρέσει πολύ να κουβεντιάζεις μαζί μου και να ξέρεις ότι ήταν το πιο όμορφο κομπλιμέντο που μου έχουν κάνει ποτέ. Θεία δε θέλω να κλαις που με βλέπεις να μεγαλώνω. Σου είπα ότι είσαι το πρότυπο μου και μου απάντησες ότι το πρότυπό σου πρέπει να είναι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Και καθώς έφευγα μου φώναξες: Ζήσε κοριτσάκι μου ! Ζήσε!

Δεν έχω κάνει τίποτα σπουδαίο στη ζωή μου , τίποτα αξιέπαινο , εσείς όμως είστε περήφανοι για μένα και με σπρώχνετε να προχωρήσω μπροστά σαν να έχω κάνει τα πάντα , σαν να επρόκειτο να κατακτήσω τον κόσμο όλο.

Τις τελευταίες μέρες αισθάνομαι αρκετά αγχωμένη καθώς βρίσκομαι σε ένα μεταβατικό στάδιο της ζωής μου και παντού γύρω μου κυριαρχούν η ένταση και οι ατελείωτες εκκρεμότητες. Ειδικότερα, όταν κάποιες υποχρεώσεις μου για να ολοκληρωθούν χρειάζονται και τη συμμετοχή και άλλων ατόμων , τα οποία πολύ πιθανόν να μην είναι τόσο αγχώδεις όσο εγώ , πανικοβάλλομαι καθώς αισθάνομαι ότι δεν έχω τον πλήρη έλεγχο της κατάστασης και έρχομαι σε σύγκρουση μαζί τους με την αφορμή ότι δρουν την “τελευταία στιγμή” .

Σήμερα το πρωί έπειτα απο την πολύωρη αναμονή στην τράπεζα και την δίχως τελειωμό γραφειοκρατία , ένιωθα ότι η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Ήθελα πραγματικά να ουρλιάξω και να βάλω τα κλάματα , ήμουν πεπεισμένη ότι τίποτα δε θα γίνει σωστά και στην ώρα του.

Στον δρόμο για το σπίτι , συναντήσαμε με τον πατέρα μου έναν συνάδελφό του , με τη σύζυγό του και το μωρό τους που είχε - δεν είχε κλείσει τα 2 του χρόνια. Ένα πλασματάκι σκέτο αγγελούδι. Κοινωνικότατος ο πιτσιρίκος , μας χαιρετούσε , μας έλεγε ότι “πάει για καφέ” , ένα αγοράκι πανέμορφο και πανέξυπνο , πολύ πρόσχαρο παιδάκι, κοιτούσε συνεχώς γύρω του με αυτό το βλέμμα της περιέργειας σαν να επρόκειτο να ανακαλύψει κάτι καινούριο.

Όταν απομακρύνθηκε λίγο με τους γονείς του , ο πατέρας μου , μου είπε ότι αυτό το γλυκύτατο πλάσμα γεννήθηκε με δύο πολύ μικρά νεφρά και οτι με νύχια και με δόντια κατάφεραν να το κρατήσουν στη ζωή , μάλιστα αρχικά όλοι νόμιζαν ότι είχε πεθάνει. Αυτό το παιδάκι κάνει ειδικές δίαιτες πολλών θερμίδων γιατί αδυνατεί να φτάσει το βάρος των παιδιών της ηλικίας του λόγο του δυσανάλογου μεγέθους των νεφρών του , το γάλα που πίνει περιέχει μεγάλα ποσοστά ζάχαρης γεγονός που συνέβαλε στο να χάσει όλα του τα δοντάκια και να βάλει πρόσθετα μέχρι να έρθουν τα καινούρια και να μη χρειάζεται να καταναλώνει τέτοια προϊόντα , ώστε να μπορεί να μιλά και να τρέφεται. Συνεχείς επισκέψεις στο νοσοκομείο με την παραμικρή επιπλοκή. Η μόνη λύση είναι η μεταμόσχευση αλλά οι γονείς του δε θέλουν να τον βάλλουν σε τέτοια διαδικασία σε τόσο μικρή ηλικία.

Ωστόσο το παιδάκι αυτό είναι το πιο χαρούμενο πλάσμα που έχω δει ποτέ , οι γονείς του τον αγκάλιαζαν , τον πείραζαν και εκείνο ξεκαρδιζόταν στα γέλια.

Δε θέλω να συγκρίνω καταστάσεις , ούτε να ξεστομίσω “Υπάρχουν και χειρότερα” . Οτιδήποτε βασανίζει το μυαλό ( και το σώμα μας ) είναι πρόβλημα , μπορεί άλλα είναι μικρότερα και άλλα μεγαλύτερα , δε παύουν όμως να έχουν την ίδια “ετικέτα” : ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

Αντικρίζοντας , λοιπόν αυτή την εικόνα απλά μου δόθηκε να καταλάβω για μια ακόμη φορά πως οποιοδήποτε ζήτημα κι αν αντιμετωπίζουμε το παν είναι κρατάμε μια θετική στάση ζωής. Και όταν λέω μια θετική στάση , δεν εννοώ να τα θεωρούμε όλα μικρά και αστεία , αλλά να έχουμε τη δύναμη να σηκωνόμαστε όταν η ζωή μας κατεβάζει και να παλεύουμε για το καλύτερο , ταυτόχρονα όμως να μάθουμε και να διαχωρίζουμε ποιες καταστάσεις έχουν πραγματικά σημασία απλοποιώντας κάπως της καθημερινότητά μας , γιατί πολλές φορές τυχαίνει να μην είναι όλα τόσο περίπλοκα όσο φαίνονται. Τέλος ακόμα κι αν όλα πάνε στραβά , ακόμα κι αν όλα και φαίνονται και είναι δύσκολα και πάλι, δε μπορεί να μην υπάρχει εκείνη η μικρή ρωγμή φωτός μέσα στο σκοτάδι σου. Ίσως να είναι κάπως δυσδιάκριτη και να πρέπει να τη ψάξεις λίγο περισσότερο , όμως μη το βάλεις κάτω. Αν συνεχίζεις να παλεύεις , θα τη βρεις και όταν το κανείς φρόντισε να την εκμεταλλευτείς σωστά.

“Το φθινόπωρο είναι μια δεύτερη άνοιξη, όπου κάθε φύλλο είναι ένα λουλούδι.” Albert Camus

Η βροχή. Ξημερώματα. Βρέχει. Βρίσκεσαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι σου και το αεράκι από το μισάνοιχτο παράθυρό σε αναγκάζει να χωθείς λίγο πιο βαθειά στα σκεπασματά . Το μόνο που παραμένει ακάλυπτο είναι το προσωπό σου, πώς άλλωστε θα μπορούσες να του στερήσεις εκείνα τα χάδια της πρωινής δροσιάς; Μπλε αχτίδες φωτός τρυπώνουν στο δωμάτιο μέσα από τις γρίλιες του παραθύρου και μαζί με το νανούρισμα της βροχής παραδίνεσαι ξανά στη ζεστή αγκαλιά του Μορφέα.

Τα χρώματα. Όλες οι αποχρώσεις του κίτρινου , του καφέ και του πράσινου ξεδιπλώνονται όπου κι αν κοιτάξεις. Το φθινόπωρο η φύση αρπάζει το πινέλο και χρησιμοποιώντας μια πανδαισία θερμών χρωμάτων , όλα γύρω μοιάζουν σαν πίνακας ζωγραφικής.

Αντιθέσεις. Θα μπορούσε να πει κανείς πως το φθινόπωρο είναι ο μήνας των αντιθέσεων καθώς επιτυγχάνεται ένας συνδυασμό ζωής και θανάτου. Στα δικά μας μάτια όλα δείχνουν πιο ζωντανά καθώς η φθινοπωρινή θέα έχει αυτή τη μαγική ιδιότητα να διεγείρει όλες σχεδόν τις ανθρώπινες αισθήσεις. Ο ήχος της βροχής , η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος , ένα τοπίο πανδαιμόνιο χρωμάτων. Απο την άλλη στο κόσμο της φύσης κυριαρχεί ο θάνατος. Ήρθε η ώρα που σύμφωνα με τον μύθο η Περσεφόνη κατεβαίνει στον Άδη. Η θλίψη της μητέρας της, θεάς Δήμητρας δημιουργεί γκρίζα σύννεφα στον ουρανό , το ζωντανό πράσινο των δέντρων ξεθωριάζει, η γη μετατρέπεται σε ένα νεκροταφείο ξεραμένων φύλλων και μαραμένων λουλουδιών. Η εποχή που η ζωή και ο θάνατος συνυπάρχουν αρμονικά στον ίδιο κόσμο για να ακολουθήσει έπειτα η αναγέννηση.

Νέο ξεκίνημα. Ο Σεπτέμβρης ίσως και να είναι ο πιο καθοριστικός μήνας του φθινοπώρου διότι είναι ιδανικός για νέα ξεκινήματα. Είναι ο μήνας που τα σχέδια του καλοκαιριού γίνονται πράξη , που σε παρακινεί να αφήσεις πίσω όλες τις καλοκαιρινές ατασθαλίες , που σε αναγκάζει να αποχωριστείς εκείνον τον έρωτα που γνώρισες στις διακοπές , που σου επιβάλλει να ξεχάσεις τα νωχελικά Κυριακάτικα μεσημέρια και τους ξέγνοιαστους περιπάτους δίπλα στη θάλασσα. Είναι η εποχή που σε αναγκάζει να σκεφτείς , που σου θέτει την ανάγκη να δημιουργήσεις ένα νέο πρόγραμμα , μια άλλη καθημερινότητα , ίσως και σε μια νέα πόλη με άλλους ανθρώπους. Με άλλα λόγια το φθινόπωρο είναι η εποχή που σου φωνάζει δυνατά να κάνεις μία νέα αρχή.

Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου, ή μάλλον είχα την εντύπωση ότι ήταν Κυριακή μα τελικά είναι Τετάρτη. Άλλη μια περίτρανη απόδειξη ότι έχω χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας.

Φαντάζομαι βαρκούλες ν'αρμενίζουν μεσοπέλαγα. Φαντάζομαι κι εμένα μέσα σε μια από αυτές να πλέω χαϊδεύοντας τα κύματα της θάλασσας. Συντροφιά μου μονάχα μια νεαρή γυναικεία μορφή με δέρμα ηλιοκαμμένο , να κάθεται στην άλλη άκρη της βάρκας μου. Παίζει απαλά την κιθάρα της και με την γλυκειά της φωνή μου τραγουδά για μια “θάλασσα πλατιά”. Κλείνω τα μάτια μου και σιγά σιγά αρχίζω να ονειροπολώ σε άλλες εποχές , όμορφες , αθώες , χρωματιστές. Η ψυχή μου αγαλλιάζει.

Παίρνω μια βαθειά ανάσα και κοιτάζω ξανά γύρω μου. Βρίσκομαι ακόμη στη μικρή μου βάρκα, το βαθύ μπλε της θάλασσας ενώνεται με το απέραντο γαλάζιο τ'ουρανού και εγώ απολαμβάνω αυτή την αψεγάδιαστη εικόνα. Για μια στιγμή όλα πηγαίνουν και είναι όπως πρέπει.

Ξαφνικά ακούω το ονομά μου, το τραγούδι δεν ηχεί πια στ'αυτιά μου. Η πραγματικότητα, που είχα κάπως παραμελήσει, τώρα με φωνάζει να επιστρέψω. Δεν υπάρχουν πια βαρκούλες , μόνο μια ξύλινη καρέκλα, δεν υπάρχει πια ο γαλάζιος ουρανός , τη θέση του πήρε ένα λευκό ταβάνι , η θάλασσα εξαφανίστηκε και πνίγομαι ξανά μέσα σε τέσσερις τοίχους.

Αυτά τα λίγα λεπτά ευτυχίας δεν ήταν παρά αποκυήματα της φαντασίας μου. Η ζωή με καλεί να συνεχίσω να ματώνω τα δάχτυλά μου γνέθοντας το νήμα της κι ελπίζοντας κάποια στιγμή πως οι κόμποι θα λιγοστέψουν.

Σε συνάντησα να περπατάς μόνος σε κάτι μονοπάτια έρημα, που το φώς δε τα αγγίζει. Σε είδα να περπατάς με σκυμμένο το κεφάλι , βυθισμένος στα σκοτάδια σου να αναζητάς τη χαμένη ευτυχία μήπως παράπεσε κάπου στο δρόμο. Και τότε θέλησα να ακουμπήσω μέσα σου μυριάδες αστέρια, λίγη από τη λάμψη της σελήνης, να δώσω ένα τέλος στη πικρία των ματιών αου. Μα πού να ‘ξερα πως τα άλουστα από φως σοκάκια είχαν γίνει πλέον η αγαπημένη σου συνήθεια; Μόλις πλησίασα και άρχισα τη θλίψη σου να σκίζω, το φώς τρύπησε τα μάτια σου και τρόμαξες και έφυγες και κρύφτηκες και σ'έχασα! Κι έμεινα μόνη να πνίγομαι στη λάμψη μου…

Κάποτε μου υποσχέθηκες πως θα κατέβαζες τα σύννεφα από τον ουρανό, στο παραθυρό μου να τα βάλεις, να βλέπω κόσμους μαγικούς, κόσμους με εμάς τους δύο. Ακόμα περιμένω…