afra

Alıngan değilim üzülgenim

Belki bir gün gelir diye beklersin belki bir gün

Ama o gelmez.

Çıkıp gelebilsem. Ah bi çıkıp gelebilsem

Bak ben teselli etmeyi beceremem. Ama çok güzel dinlerim. Hemde ne anlatırsan. Teselli edemem belki ama ne hissettiğini tam içimde hissedebilirim. Teselli edemem belki ama sımsıkı sarılırım sana. Seninle ağlarım sen iyi hissedene kadar yanında kalırım. İyi hissetsen de gitmem. Sen yeter ki sev beni

İnsan sevdiğine benzermiş, ben o yüzden patatese benzedim galiba

Belki seni hâlâ deli gibi seviyorumdur?

O masum hayalleri sadece sana kurmuştum

“Senin hiç haberin yokken ben sana içimde defalarca şans vermiştim…”

Bazen ne kadar çabalarsan çabala hiçbir sonuca varamıyorsun. Ve hayatının en zor dönemlerinde belki yanında bir omuz, bir el, bir kalp.. olmuyor. Çünkü yanlış insanlara dost diyor, yanlış kalpleri seviyorsun. Geriye dönüp baktığında sadece kendi çırpınışlarını görüyorsun, kendi yıpranışlarını.. Oysa DOST olsalar verdiğin Yüreğe değmezler miydi?