Evli Gönüllü Müezzin

Evet insaniyetin yaşamak damarı ve hıfz-ı hayat cihazı, bu asırda israfat ile ve iktisadsızlık ve kanaatsızlık ve hırs yüzünden bereketin kalkmasıyla ve fakr u zaruret-i maişet ziyadeleşmesiyle o derece o damar yaralanmış ve şerait-i hayatın ağırlaşmasıyla o derece zedelenmiş ve mütemadiyen ehl-i dalalet nazar-ı dikkati şu hayata celb ede ede o derece nazar-ı dikkati kendine celbetmiş ki;

edna bir hacat-ı hayatiyeyi, büyük bir mes'ele-i diniyeye tercih ettiriyor.

İşte beşerin kuvve-i hâfızasına misal olarak bütün yumurtaları, çekirdekleri, tohumları kıyas et ve bu câmi' küçücük mu'cizelere, sair müsebbebatı da kıyas et. Çünkü hangi müsebbebe ve masnua baksan o derece hârika bir sanat var ki değil onun âdi, basit sebebi, belki bütün esbab toplansa ona karşı izhar-ı acz edecekler.

Mesela, büyük bir sebep zannedilen güneşi; ihtiyarlı, şuurlu farz ederek ona denilse: "Bir sineğin vücudunu yapabilir misin?"

Elbette diyecek ki: "Hâlık'ımın ihsanıyla dükkânımda ziya, renkler, hararet çok. Fakat sineğin vücudunda göz, kulak, hayat gibi öyle şeyler var ki ne benim dükkânımda bulunur ve ne de benim iktidarım dâhilindedir."

Öyle yıkma kendini,   Öyle mahzun, öyle garip...   

Nerede olursan ol,   İçerde, dışarda, derste, sırada,  

Yürü üstüne - üstüne, Tükür yüzüne celladın,

Fırsatçının, fesatçının, hayının...

Dayan kitap ile Dayan iş ile. Tırnak ile, diş ile,

Tecellâ-yı cemâlinden habîbim nev-bahâr âteş!

Gül âteş, bülbül âteş, sünbül âteş, hâk ü hâr âteş!

“Habîbim, senin güzelliğinin tecellî ederek ortaya çıkmasından dolayı, sana âşık olan ilkbahar dahî ateş, gül ateş, bülbül ateş, sümbül ateş, toprak ve diken bile aşk ateşi içinde!..”

Şuâ-ı âfitâbındır yakan bil-cümle uşşâkı;

Dil âteş, sîne âteş, hem dü çeşm-i eşk-bâr âteş!

“Bütün âşıkları yakan, o mübârek yüzünün güneş gibi parlak nûrudur... Bu sebeple gönül ateş, kalp ateş, aşkınla ağlayan şu iki göz ateş!..”

Ne mümkün bunca âteşle şehîd-i ışkı gasl etmek?

Cesed âteş, kefen âteş, hem âb-ı hoş-güvâr âteş!

“Bu kadar ateşle aşk şehîdini yıkamak mümkün mü? Cesed ateş, kefen ateş, şehidi yıkayacak tatlı su dahî ateş!..”

Gel, bu azîm sarayın nakışlarına dikkat et ve bütün bu şehrin ziynetlerine bak ve bütün bu memleketin tanzimatını gör ve bütün bu âlemin sanatlarını tefekkür et! İşte bak, eğer nihayetsiz mu'cizeleri ve hünerleri olan gizli bir zatın kalemi işlemezse bu nakışları sair şuursuz sebeplere, kör tesadüfe, sağır tabiata verilse o vakit ya bu memleketin her bir taşı, her bir otu, öyle mu'ciz-nüma nakkaş, öyle bir hârikulâde kâtip olması lâzım gelir ki bir harfte bin kitabı yazabilsin, bir nakışta milyonlar sanatı dercedebilsin.

Çünkü bak bu taşlardaki nakşa,

{*Hâşiye: Şecere-i hilkatin meyvesi olan insana ve kendi ağacının programını ve fihristesini taşıyan meyveye işarettir. Zira kalem-i kudret, âlemin kitab-ı kebirinde ne yazmış ise icmalini mahiyet-i insaniyede yazmıştır. Kalem-i kader, dağ gibi bir ağaçta ne yazmış ise tırnak gibi meyvesinde dahi dercetmiştir.}

her birisinde bütün sarayın nakışları var, bütün şehrin tanzimat kanunları var, bütün memleketin teşkilat programları var. Demek, bu nakışları yapmak, bütün memleketi yapmak kadar hârikadır. Öyle ise her bir nakış, her bir sanat, o gizli zatın bir ilannamesidir, bir hâtemidir.

Madem bir harf, kâtibini göstermeksizin olmaz. Sanatlı bir nakış, nakkaşını bildirmemek olmaz. Nasıl olur ki bir harfte koca bir kitabı yazan, bir nakışta bin nakşı nakşeden nakkaş, kendi kitabıyla ve nakşıyla bilinmesin?

Bilmezler nasıl sevdik, İki yitik hasret, İki parça can.

Sus, kimseler duymasın,

Duymasın, ölürüm ha. Aymışam yarı gece,

Seni bulmuşam sonra. Seni, kaburgamın altın parçası.

Seni, dişlerinde elma kokusu. Bir daha hangi ana doğurur bizi?

.

هر که در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست

/ گرچه رود در میان، نه که در میان ماست

Har ke dar în halqeh nîst fâriq az în mâjarâst

Garchî ravad dar miyân, nah ke dar miyân mâst

"Kim bu aşkın halkasında değilse, bu hikâyeden habersizdir,

O, aramızda dolaşsa da aslında bizimle değildir..

Evet, şu gecenin sabahı ve şu kışın baharı,

ne kadar makul ve lâzım ve kat'î ise

haşrin sabahı da berzahın baharı da o kat'iyettedir.

Sizlere hitap ediyorum. Başlarınızı kaldırınız "Sadakte!" deyiniz.

Ve böyle demek sizlere borç olsun.

Şu muasırlarım, varsın beni dinlemesinler.

Tarih denilen mazi derelerinden sizin yüksek istikbalinize uzanan telsiz telgrafla sizin ile konuşuyorum.

Ne yapayım, acele ettim, kışta geldim; sizler cennet-âsâ bir baharda geleceksiniz. Şimdi ekilen nur tohumları, zemininizde çiçek açacaktır.

Küfür asker yetiştirdiği gibi

İman da mütamediyen asker yetiştirir..

İman yolunda nefer olmayı nasip et rabbim..

Hiçbir şey yapmadığı,

Külbe-i ahzân şeved rûzî gülistân gam ne-hor

Kaybolan Yusuf Kenan’a yine gelir, gam yeme;  

Hüzüler kulübesi bir gün yine gülistan olur, gam yeme.

hoşbuldum.

Bir sefer bekleye bekleye her gün ben.

Enginlerden bir rüzgâr esmez mi serin serin

Pul pul ürperişler geçer içimden.

Bir gün atlayıveresim gelir şu kıyılardan

Işıl ışıl yeşil yeşil sulara.

Al başını çek git, der deli gönül

Verip kendini bir büyük rüzgâra!

Eğer dinleyen gerçekten dinlerse ,