Mucize

Aşk kağıda yazılmıyor M İ H R İ B A N

“Senin için bir mucize lazım...” Oysa ben takribi bir yıl kadar önceye kadar da bir mucize bekliyor idim. Ve bir gün benim için ay ikiye bölündü... Peygamber (sav) mucizesini bana da yaşattı. İnsanın içinde kurmuş olduğu bambaşka bir yerleşik hayat vardır. Bunun resmini bile çizmek istemez. Saklar, gizler bir kendisi bilir. Dışarıya ufak yansımaları vardır sadece. Bu yerleşik hayat kim bilir ne zorluklarla oluşturuldu? Kim bilir ne yıkımlar gördü? Yakıldı, yıkıldı, döküldü ama bir mucize oldu. O kent güneş gibi parlayan bir yönetici buldu. Sonra her şey tamam oldu. İşte buraya kadar her şey dengini buldu. Ancak birde dış dünya vardı. Burada pek çok şey eksik, yarım, gülünç... En kolay kısmı sandım ama yanıldım. Çünkü görünebilen bir dağın aşılmasını daha kolay sandım. Ancak bir ses daha gelmişti çoktan; SENİN İÇİN BİR MUCİZE LAZIM... Şimdi bir ay daha yarılır mı ki benim için?

“Kararsız biriyimdir ama seni severken hiç tereddüt etmedim.”

Bir ölemedim, bir çekilemedim şu koca hayattan. Kendimi bir kenara attım da yüklerimi koyamadım bir yere. Boynumun ağrısı, tüm gün eğik durmaktan değilde, omuzlarıma yük ettiğim sevdadanmış meğer... İçim durgun bir deniz, dalgalara ihtiyacı var yüreğimdeki sandalın, yönünü bulamaz bilemez bir yere kıpırdayamaz oldu. Denizimin üzerine bir güneş doğdurmuşum, ışıl ışıl göstersin diye içimi. Sonra o güneş batakalmış orada kıpkırmızı, kızıl bir alev bürümüş koca denizi... Nasıl kan kusturdum ben bu güneşe? O koca güneşimin parıltısını yitirdim de nasıl yok etmedim kendimi hala, nasıl söndüremedim ...?

Onu da sevgimle uğraştır Rabbim, Onunla uğraştırdığın gibi kalbimi....

Güzel ve güneşli günler istiyorum. Bana bakarken gözlerinin içi parlasın, bu da benim güneşim olsun.

Bir güzel adama düştü gönlüm.