#SözBitti

Susmaya razı olamazsın

Kaçmaya yeltenemezssen

Kalmaya mahkûmsun

Teslim olmaya gönlün elvermezse

Savaşmaya gücün yetmez

Ne kadar kaçarsan kaç ve yine

Kavuşmaya güvenemezsin

Anıları yakmaya elini götüremessin

Küllerinden doğmaya niyetlensende

Açmaya katlanamazsın

Okumaya doyamazsın

Hatırlamaya dayanamazsın

Kendini durduramazsın

Unutmaya alışamassın

Kendini affedemessin

Unuttum sanıp da

Boynumu büktüm ağladım

Elveda dedigin yerin

Yanına çöktüm ağladım

Oturduk sanki göz göze

Hayalinle ben diz dize

İki çay söyledim bize

Bir tütün yaktım ağladım

Ateştin bardaktın çaydın

Olmazdın bunca olsaydın

Yalnızdım ve yanımdaydın

Sanmaki tektim ağladım

Cihanda sensizlik kadar

Ne bir dert ne çile var

Sensizlikte sen vardın yar

Ben bende yoktum agladım

Anılar gezdi kanımda

Seni aradım yar

Tesbih gibi her anımda

Hesreti çektim ağladım

Her seven boyun eğmiş

Ayrılık ne yaman şeymiş

Gözden yaş dökmek neymiş

Gözümü döktüm ağladım

İçim garip gönlüm darda

Gözlerim karşı duvarda

Ben her akşam aynalarda

Yüzüne baktım ağladım

Sırrına erince Hiç'in

Ben sen oldum bitti niçin

Yanağına değmek için

Gözümden aktım ağladım

(Serdar Tuncer)

Ben, senin büyümüş halin. Belki sesimi hatırlamazsın, ama ben seni hiç unutmadım. O korktuğun gecelerde, o sustuğun anlarda, o 'neden ben?' diye sorduğun her saniyede... Yanındaydım aslında. Sadece henüz tanışmamıştık.

Sen elinden geleni yaptın. Bilmediğin, taşıyamayacağın, anlamlandıramadığın şeylerin altında ezilirken... Pes etmedin. Ağladın, belki kırıldın, belki hata yaptın... Ama devam ettin. İşte o yüzden bugün buradayım. Senin sayende.

Ben seni affediyorum. Korktuğun için. Sustun için. Kaçtığın için. Bağırabilmek yerine içine attığın için. 'Hayır' diyemediğin için. Sevilmek için yanlış kapıları çaldığın için. Kendini yetersiz hissettiğin her an için...

Seni affediyorum, çünkü sen sadece hayatta kalmaya çalıştın.

Ve şimdi senden bir şey istiyorum: Beni de affet.

Seni yeterince koruyamadığım için. Bazen seni eleştirdiğim için. 'Keşke'lerle seni yargıladığım için. Senin her türlü acını 'geçmiş' diye etiketleyip kenara koymaya çalıştığım için...

Ben de öğreniyorum. Hâlâ düşüyorum, hâlâ korkuyorum, hâlâ eksik kalıyorum. Ama artık yalnız değiliz.

Şimdiki aklın, şimdiki gücün, şimdiki duruşunla geçmişe bakmak, adaletsiz bir yargılama olur kendine. Çünkü o anı yaşayan sen, bugünün bilgeliğine sahip değildin. O anki acıyla, o anki korkuyla, o anki çaresizlikle elinden geleni yaptıysan rahat bırak kendini. Belki tek yaptığın, hayatta kalmaktı. Ve bu, asla küçümsenmemeli.

Küçük halini affet. Çünkü o küçük sen, büyük acıları tek başına taşımaya çalıştı. Hata yaptı mı? Belki. Eksik mi kaldı? Muhtemelen. Ama bilinçli olarak kötü mü davrandı? Hayır. Sadece hayatta kalmaya çalıştı.

Bugünkü sen, o küçük senin sayesinde buradasın. O pes etmeseydi, sen şimdi bu satırları yazamazdın. O acıyı taşımasaydı, bu derinliği, bu kelimeleri, bu farkındalığı kazanamazdın.

Affetmek, "o yapılan doğruydu" demek değil. Affetmek, "o şartlarda, o bilgiyle, o güçle başka türlü olamazdı" diyebilmek.