libro ni martha

na-miss kita bigla

ang bigat-bigat na

ilang luha pa ba iiiyak ko

para maging masaya

📍 HSBC

📍Binangonan & Driving w/ Mama

📍Binangonan & Bonding w/ Mama

📍Finding my New Home & Unexpected Catch-Up with 2nd Year HS Classmates

This was the shittiest day of my life. I wanted to cry, I wanted to shout, I wanted to leave everything behind.

Why is this life does not give me opportunities to be truly happy? Am I not even worth it? Am I too bad and selfish?

I've been acting independent my whole life. I wanted someone to see my vulnerability. I don't have a family I can lean to. It was broken all along. To the days that I keep myself strong, I wanted to disappear. I don't want to believe in God nor happy ever after. It's always this too shall pass. I envy others who have a family, a career so good, a person willing to listen, friends who they can laugh with the whole evening. I wanted to be on my own, to start understanding the void that I felt, but why the world is cruel for the people who try to live the way they wanted?

There are days that I keep asking, is this the price I pay for being selfish? Or is this my karma?

📍Wealth Ops 1st Anniversary

📍Eastwood Catch-Up

📍UP Fair: Polaris

Hi Tumblr! It's been a year. Maraming nagbago. May nawala. Naiwan. Nasaktan. Bumabangon. Lumalaban.

Ang tagal ko na pala di nakapagsulat sa aking munting libro. Kumusta? Ako kasi kinakaya at nilalaban na matapos na ang taong ito. Ang daming nagbago. Minsan hindi ko na nga alam kung ako pa ba ito. Pinipilit lumaban. Pinipilit tumatag sa paligid na hinihila ka sa kalungkutan.

Masakit man, iniwan na ako ng aking kapatid. Hawak-hawak ang kanyang mga kamay sa huling ubo patungo sa kalangitan. Di ko makalimutan ang mga gabi na lagi kitang kausap. Ikaw na lagi kong kinekwentuhan, mabuti man o masama. Patawarin mo ako kung nasaktan man kita. Ako man ay di ko mapatawad ang sarili ko. Hindi ka sumasagi sa panaginip ko, galit ka pa rin ba sakin? Ikaw lang tinuring kong kuya, ako ay tinuring mong prinsesa. Patawad dahil wala akong nagawa. Hanggang ngayon dala-dala ko pa rin ang konsensya sa mga nasabi ko sa mga panahon na ako rin ay nasa kalungkutan. Ikaw lang ang nakakaintindi sa kasungitan ko maliban sa ating mga magulang. Simula ng nawala ka, isang responsibilidad ang aking ginampanan. Naalala ko pabiro mong sinabi sakin na pag nawala ka ako na mag-aalaga sa kanila. Gagawin ko ito. Itutuloy ko ang pangarap mo. Patawad dahil lagi kong di sinusuportahan mga pangarap mo. Ang sakit pa rin. Pinipilit kong baguhin ang lahat para sayo pero bakit laging kulang pa rin sa iba? Mas lalo ko tuloy natatanggap na ang pag-iisa ko ay dahilan ng kasamaan ko sayo. Pasensya na kung may araw na pagod na ako alagaan ka. Gusto ko na lang na makita kang matulog habang minamasahe ko mga paa mo. Malinaw pa sa aking isipan ang huling mga araw na kasama kita. Hindi na sana kita iniwan. Ang sakit-sakit pa rin. Ayoko lang makita ng iba ang sakit kaya pinipilit kong maging matapang. Kung alam mo lang ang lahat. Sana nandito ka para makwento ko pa mga problema ko. Sana nandito ka pa.

attraction is the name.