sweetnspite

Her konuda konuşabilen, tartışabilen insanlara hayranım. Anlamsız sohbetlerin ve sahte iltifatların arasında saatler geçirmektense, sevmediğim biriyle bile saatlerce tartışmayı tercih ederim. Çünkü bana en çok keyif veren şey, aynı fikirde olmak değil; gerçekten düşünebilen biriyle konuşabilmek.

Baktıgımda önümde duran yol aslında ne kadar basit, ne kadar doğru görünüyor. Ama nedense icimde aynı yol, açıklayamadığım bir karmaşaya dönüşüyor. Bunun nedenini uzun zamandır bilmiyordum.coğu şeyi bastırıyorum. Cünkü kendime hep şunu söyledim: Bazı şeyler, bazı duygulardan daha önemli olmalıydı. Bu yüzden hissettiklerimi susturmayı ögrendim. Öyle ki bazen sevilmenin hayalini kurmaya bile utanıyorum. İnsan, kendini uzun süre bir şeyden mahrum bırakınca sonunda onu hak etmediğine inanmaya başlıyor galiba. Oysa inanın bana... Hiç kimsenin sevgisi hiçbir zaman bana ağır gelmezdi :) eğer bir gün gönlümün kapılarını sonuna kadar açıp birilerini sevseydim, eksik sevmezdim. Çünkü ben her şeyi en yogun haliyle yasamayı seven biriyim. Acıyı da öyle yaşarım, özlemi de. sevgiyi de öyle hisseder, öyle hissettirirdim. Bu sabah, benim bile beklemediğim kadar anlamsız bir anda anneme sesimi yükselttim. Daha cümle ağzımdan çıkar çıkmaz pişman oldum. Zaten günlerdir içimde taşıdığım o ağırlığın üzerine bir de vicdan çöktü. Özür diledim. Annem ise hiçbir şey olmamış gibi davrandı. Belki beni anladı, belki yaşımı düşündü, belki de büyütmek istemedi. bazen onun hatalarıma karşı bu kadar anlayışlı olması bile beni utandırıyordu. Ama tam o anda yine şunu fark ettim. Yaptığım şeyin bir sebebi olması, onu doğru yapmıyordu. Ben neden öyle davrandığımı biliyordum. Annem de belki biliyordu. Ama bu, onun kırılmış olabileceği gerçeğini değiştirmiyordu. İnsan bazen sanıyor ki bir şeye mantıklı sebepler bulunca, sonuçları da hafifliyor ahhbxlsjs Oysa bazı şeyler anlaşılabilir olabilir ama yine de can yakar. Belki de ben, duygularım konusunda yıllardır aynı yanılgının içindeydim. Onları bastırmak için kendime onlarca haklı sebep sundum. Yapmam gerekenler vardı, daha önemli gördüğüm hedefler vardı, beklemem gereken zamanlar vardı. Ama şimdi anlıyorum ki bir duyguyu susturmak, onu yok etmiyor.kesinlikle. Tıpkı annemin beni anlamasının vicdanımı susturmadığı gibi... Benim de kendimi anlamaya çalışmam, kalbimi susturmaya yetmiyor. Sanırım en başta kendime sorduğum sorunun cevabını bugün buldum.

Sınava girince her seyin düzeleceğini düşünen bir mal var aowjmdlsuwmsk

Dışarıya vuran durgunluğum, içimde kopan o gürültülü fırtınanın yorgunluğundan ibaret

face cardimiz o kadar soğuk duruyor ki insanlar üzülebilecegimize inanmiyor