Mr.Blood

Ellerimden ellerin kayıyor.

ilk defa düşmediğim bir girdap burası.

İlk savaşım değil.

Pişmanlıklarım ağır geliyor bana bu döngüde.

Hayatı elime yüzüme bulaştırmışım sanki.

Eski ben değilim artık.

Bu grilik, tahmin edilemez oldu artık.

Birbirimizden gittik.

Gitme demedik.

Ne siyah olduk ne beyaz.

Gitme demedik.

Kolay kelimeler zordur.

Göz yaşlarının sel olduğu bir grilikte,

Başımızı sonuna kadar önüne eğdik.

Gitme demedik.

Gel demedik.

Git diyemedik.

Gitme...

Yıllar geçiyor içimde.

Kendimi çamurun içinde buldum.

Kanatlarım kırılmış ve kötüyüm.

Kol kanat gerilmişken herkese,

Neden hala yalnızım?

Çok soğuk hissediyorum.

Hissettiklerime anlam vermeye çalışıyorum.

Neden beni anlayamıyorlar?

‘‘seni seviyorum’‘ demiştin giderken.

Ağlamıştın giderken.

Neden yaptın?

Güzelliğin örtemedi yalanlarını.

Tutamadığın sözlerin vebalini almışsın üstüne.

Kendimden bir parça koparmıştım sizler için.

Neden üstüme basıp geçtiniz?

Neden?

Vakitsizlikle boğuşuyorum.

Gözlerinde bir zaman arıyorum.

Elimden tutuşunu bekliyorum.

Duvarlarına çarparak sabrediyorum.

Bana olan vaktin,

Ona olan soluğun,

Kalbime ağır geliyor.

Dayanmaya çalışıyorum.

Bir gece daha sabaha karışıyor şimdi.

Beni kanattığın bir sabah daha karışıyor tenime.

Gelme artık.

Olmayan vaktini benimle harcama.

Takâtim yok artık.

Sönmüş bir yıldızım gecende artık.

Kayboldum grilikte.

Gelme artık.

Gelme...

Bir kitabın kapağındayım.

ön sözüm ‘’hayat’’ bu kitapta

kendini yakanları,

Umudu unutanları,

Tarihin körlüğünü,

Terazinin dengesizliğini,

Korkuları ve acıları anlatır.

Bir yudum da aşk kokar akabinde.

İnsanın korkuyu bilmeden cesareti,

İnsanın acıyı bilmeden mutluluğu,

Anlayamayacağını anlatır.

Bir yudum suyu, bir avuç toprağı,

Siyahı ve beyazı anlatır.

Bu anlamlarda kendini bulabilendir kazanan.

Şeytanıyla barışan, kendini anlayandır kazanan.

Grilikten sıyrılıp bir amaç edinendir kazanan.

Boğulmayandır kazanan.

Bu kitabı, bitirenlerden feyz alandır kazanan.

Kitap bitmeden, anlayanlardan olun.

Kazanın...

Sabah ayazındayım.

Yardım beklemeden, yalnız başıma.

Gökyüzünün resmedilişinin hayalindeyim.

Tanrıya direnenlerin feryatları çınlıyor boşlukta.

Sessiz ve kimsesiz bir döngü.

İnsan demirinin ördüğü duvarlarda uyuyorum.

Sabah yıldızının en parlak olduğu gecede,

İblis prangaları çarpıyor birbirine.

Derin düşlerde biriktirirler kendilerini.

Bir yok oluşun,

Bir varoluşun eşiğidir bu.

Tabular bir bir düşüyor.

Demirden duvarlara düşüyorlar.

Tarih her zaman tekerrür eder.

Tenim kuruyor hasretinden.

Sensizliğe açılıyor sanki tüm kapılar.

Bir bir kapatıyorum kendimi.

Ölüm korkusu sararken içimi,

Sana dair bir soluk arıyorum.

Bu hayat telaşında bulamam.

Nefesim çöker, bulamam.

Dünyayı döndürürken etrafımda,

hangi yıldıza baksam.

Bir kör misali bulamam seni.

Bulmamalıyım artık kendimden başkasını.

Bulamam...

Bazı adamlar ve kadınlar var.

İhaneti bilmeyen.

Aşkı bulan ve ona tutunan.

Kafalarında onlara elvada diyenleri uğurlayan.

Gerçeklerle yüzleşmekten kaçıp, korkanlar.

Bazı adamlar ve kadınlar var.

Güzel sevebilen.

Kendilerine ihanet eden bedenlere sıkmsıkı tutunan.

Durmadan yüz üstü bırakılan.

Bazı adamlar ve kadınlar var.

Rakıyı durmadan sek içen.

Acılarını ve buhranlarını hafifletemeyen.

Karanlıkta boğulan.

Bazı adamlar ve kadınlar var.

Beklemeyi seven.

Bekledikçe hayat griliğinde boğulan...

Gökyüzünde ki sonsuzluk soluğun.

Usul usul erirken yokluğunda,

Nereye gitsem bilemem.

Sana dair adamışken cümleleri, şiirleri

Sensizlik korkusu sarmış etrafımı.

Ama biliyorum.

Hayat denen ‘’grilikte’’ ben siyah sen beyaz.

İki zıt kutbun sonsuz uyumundayız.

Mucizelere inanır mısın ?

Ben inanırım.

İnsanı hayalleriyle terbiye eden birisin sen.

Nasıl inanmayabilir ki insan ?

Seneler olmuş deniz aramıza gireli.

Dün gece rüyamdaydın.

Nedendir aklımda ki bu ansız gelişlerin ?

Bilemem...

Sükunetimden oluyorum senli hayallerde.

Dalga dalga kalp kıyıma vuruyorlar.

Silüetinle dans ediyorum bu boşlukta.

Sadece bir MUCİZE olsun...

Bir delilik sarıyor etrafımı.

Tuhaf rastlantılar,

Anlamsız yansımalarla boğuşuyorum.

Bir fotoğraf geliyor önüme.

Bir hatıra, bir anı.

Seni, yazmak istedim bu sefer anlayacağın.

Nasıl güldüğün, nasıl sinirlendiğin.

Kolların mesela..

Kalbimi sarıp sarmaladıkları o an..

Zehirli bir ok misali, deli bakışların..

Ab-ı hayat kadar güzel olan, dudakların..

Bir çok yangından çıktım.

Bir çok defa derin depremlerle sarsıldım.

Sen gelene kadar yıkılmayı becerememiştim ben.

‘‘Haklıydın.’‘ 

Kolay yıkılıyormuş bazı şeyler.

Özledim seni, beni, bizi..

En çokta herkesi düşman bellememizi.

Tek dost, ikimizdik birbirimize.

Ruhumuz arsızdı birazda mesela..

Güzeldik senle.

Yazık oldu.

Sana, bana, bize...